Kampmeisje

Vandaag vertrekt Grote Zus op brugklaskamp. En daar heeft ze mega-, mega-, megaveel zin in. Echt heul veul zin dus. Het kampadres ligt op 45 kilometer fietsen van hier, dus dat zal nog best even een aardige uitdaging zijn. Zeker gezien de weersvoorspellingen voor vanochtend, die zijn niet al te florissant helaas.

Dit is al het derde kamp van Grote Zus dit kalenderjaar. In mei heeft ze een voetbalkamp gehad en vorig weekend een minikampje van club. Dat minikampje leverde meteen haar eerste onvoldoende op. Want ze had even de impact van het minikampje onderschat. Ze ging op zaterdagochtend vroeg en kwam zondagmiddag tegen de middag doodop thuis. Ze was niet te genieten heul erg moe en met het leren is het toen niet meer helemaal goed gekomen. Ach, één onvoldoende per schooljaar moet kunnen toch?

Naar het brugklaskamp heeft ze het hele schooljaar uitgekeken. Het schijnt echt helemaal geweldig te zijn en ik heb  het programma gezien en dat ziet er inderdaad heel erg gaaf uit. Donderdag komt ze aan het eind van de middag terug. Weer die hele 45 kilometers gefietst en na al het slaapgebrek zal ze wel een poosje nodig hebben om weer de vrolijke en frisse puber te worden die ze normaal gesproken is. Ik hoop dat ze zaterdag wel weer helemaal wakker is, want dan staat ons jaarlijkse uitje op het programma dat ons richting Kröller-Müller zal brengen.

En dacht je dan dat het gedaan was met de kampen dit jaar? Nou nee hoor. Want op 1 juli vertrekt ze voor het jaarlijkse kamp van de club. En dat kamp, dat is echt een ware uitputtingsslag. Zo verschrikkelijk leuk, maar ook zo verschrikkelijk vermoeiend.

Grote Zus heeft gelukkig nooit last van heimwee, dat is bij mij wel anders geweest. Ik weet niet meer hoe oud ik was maar toen ik een keer op  kamp was en mijn ouders tijdens de ouderavond kwamen kijken wilde ik per sé mee naar huis. Ik heb nog ergens een foto waarop ik met een ontzettende witte snoet nog uit zit te huilen omdat dat feestje niet doorging. Misschien dat er daarom vaak geen ouderavonden meer gehouden worden?

Ben jij vroeger als kind ooit op kamp geweest? Wat vond je ervan? Had je last van heimwee of viel dat wel mee?

Troostkind

Het vierde (ik ben benieuwd hoe lang ik dat bijhouden vol ga houden) boek dat ik op mijn e-reader las was ‘Troostkind‘ van Loes den  Hollander.

Waar gaat het boek over?

Voor de buitenwereld lijkt het een gewoon gezin, dat het verlies van het jongste kind heeft verwerkt. Maar het ligt anders. Een van hen heeft de kenmerken van een tijdbom en brengt de anderen regelmatig in beroering. En in conflict. Astrid van Velzen is de moeder van dit gezin en op een dag in juni ontdekt ze iets wat niet alleen een gevoelige snaar raakt, maar ook de voorbode blijkt te zijn van geweld en dreiging. Ze vermoedt dat haar zoon hier iets mee te maken heeft. Hoever ga je als moeder om de daden van een kind goed te praten? Hoe lang lukt het je de andere kant op te kijken? Wat moet er gebeuren om je zover te krijgen dat je ingrijpt?

Volgens mij heb ik nog nooit een boek van Loes den Hollander gelezen, maar na het lezen van dit boek gaat daar zeker verandering in komen.

Ik vond ‘Troostkind’ namelijk zeer de moeite waard. Het verhaal is opgebouwd in twee tijdlijnen. De ene lijn beschrijft het heden, de andere vindt ook plaats in het heden, maar betreffen ‘gesprekken’ die Astrid voert met haar moeder over haar verleden. Haar moeder die streng Jehova-getuige was en waarmee Astrid op 17-jarige leeftijd -noodgedwongen- breekt.

Ik had vrij regelmatig dat ik zo in het boek zat dat ik Astrid ertoe wilde bewegen de politie in te schakelen, dus dat wil wel wat zeggen. Aan de andere kant: hoe zou je zelf reageren als je eigen kind zulke verschrikkelijke dingen doet. Lever je hem uit of probeer je zijn misdaden te verhullen?

Het lukt Hollander ook nog om aan het eind van het boek drie (eigenlijk zelfs vier al had ik die vierde wel verwacht) totaal onverwachte wendingen in het boek te verwerken. Wendingen die ik niet verwachtte en waardoor het extra indruk maakte.

‘Troostkind’ is zeker de moeite waard. Lezen dus.

Seizoen 2012-2013

Inmiddels liggen de kaartjes voor het komende theaterseizoen al weer een paar weken in de kast. En ook komend seizoen gaan we weer naar een aantal leuke voorstellingen. Althans, dat hoop ik.

Wat staat er op het programma?

Voor Grote Zus

  • Lover of loser (naar het beroemde boek van Carry Slee) → een interactieve musical.
  • Yeans → als dat net zo leuk is als vorig jaar, dan zitten we goed.
  • Hair → de rockopera, opgevoerd door kinderen tussen de 13 en 18 jaar.
Voor Kleine Zus
  • Dik Trom → de ‘vetste’ musical van het jaar.
  • Koekeloere → het bekende tv-programma nu in het theater.
  • Doornroosje → de musical.

Voor Mr. T. en mij

  • Dan maar niet gelukkig → Veldhuis & Kemper.
  • We vieren het maar → Schudden (zonder Mr. T. trouwens).
  • Electropis → Henry van Loon.
  • Rebel → Leon van der Zanden.

In het filmhuis draaien dan in in ieder geval nog twee films die ik graag wil zien. Dat zijn ‘We need to talk about Kevin‘ en ‘Extremely loud & incredibly close‘. Twee boekverfilmingen en beide boeken vond ik zeer de moeite waard.

Voor oktober staat een bezoekje aan het Gelredome gepland, want dan treedt Doe Maar daar op. Gerard van Maasakker tenslotte komt -ook in oktober da’s dan weer jammer- in ons dorp! Hij treedt, samen met de fanfare, in het verbouwde klooster. We hebben daar nog geen kaartjes voor, maar dat gaat vast wel lukken. Hoop ik.

Het belooft weer een mooi theaterseizoen te worden!

Vandaag

Het is weer tijd voor een vul in/vul aan lijstje. Doe je mee?

  1. Bij het avondeten eet/at ik ….
  2. Vandaag is/was het belangrijkste wat ik doe/deed …
  3. Vandaag moe(s)t ik echt nog …
  4. Buiten is/was het vandaag …
  5. Vandaag denk/dacht ik veel aan …
  6. Vandaag haal(de) ik het meeste voldoening uit …
  7. Afgelopen nacht sliep ik …
  8. De ringtone van mijn mobieltje klinkt vandaag zo …
  9. Vandaag draag/droeg ik overdag deze kleding …
  10. Vandaag ga ik om … naar bed

Om de antwoorden gemakkelijker leesbaar te maken, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Het mysterie van de altijd maar weer terugkerende gaatjes in t-shirts en truien

Het is dat mijn moeder zo’n goede naaister is dat ze steeds weer opnieuw die onverklaarbare gaatjes die in onze shirtjes en truien verschijnen repareert, want anders konden we legio kledingstukken weggooien.

Het zal ook best zo zijn dat al heel veel mensen hier ooit over gelogd hebben of er op fora hun gedachten over hebben laten gaan. Sterker nog, dat is ook zo.

Maar ik snap het niet. Telkens en telkens weer opnieuw hebben wij allemaal gaatjes in onze kleding. En altijd op dezelfde plek, zo rond de buikstreek. ‘Komt van je riem’, zeggen mensen. Ha, ik heb nooit een riem aan. ‘Komt van je rits’, zeggen mensen. Hoezo dat dan, een rits zit toch netjes verstopt in de gulp, hoe kan die dan zo’n gaatje maken? ‘Komt van te volle trommels was draaien’, zeggen mensen. Dan vind ik het wel raar dat die gaatjes dan toch altijd op de buikstreek komen. Misschien is het wel een complot van de fabrikanten, dat ze denken: we doen een zwak stukje stof rond de buikstreek dan komen er precies daar gaatjes in en dan gaan mensen a. nieuwe kleding kopen en b. hebben ze wat om zich over te verbazen. Ik blijf er bij: het is een groot mysterie.

Of weet jij misschien hoe het komt? Enne, heb jij er ook last van?

Mijn jongste dochter

Soms zou ik wel in haar hoofdje willen kruipen en daar rondsnuffelen om al haar gedachtes te kunnen ontrafelen. Soms zou ik wel in haar hoofdje willen kruipen en daar fluisteren: ‘Lieffie, maak het jezelf niet zo moeilijk, mama is bij je en mama houdt van je. Altijd’. Soms zou ik haar alleen maar heel erg lang vast willen houden en continu in haar oortje willen fluisteren dat ze mijn allergrootste wonder ever is.

Kleine Zus is een fantastisch kind, een extravert meisje, een meisje vol energie en humor en gekke fratsen. Een meisje ook dat vaak heel slecht luistert en de wereld soms niet helemaal lijkt te begrijpen. Die niet lijkt te begrijpen dat sommige dingen gewoon écht moeten en niet alleen omdat papa of mama het zeggen. Waartegen je keer op keer moet blijven zeggen dat ze iets wel of juist niet moet doen. Waarvan je wéét dat ze het wel probeert te onthouden, maar dat het gewoon niet beklijft.

Ze is zo ontzettend ontwapenend, maar tegelijkertijd ook zo’n denkertje. En dat valt niet zo op bij haar, dat ze zo kan tobben. Want het extraverte overheerst. Op sommige dagen (gisteren bijvoorbeeld) dan loopt alles niet zo heel erg soepel. Kleine Zus moet 93 keer tot de orde geroepen worden en dat vinden papa en mama toch echt niet tof én dodelijk vermoeiend.

Bij het naar bed brengen gaat het dan vaak mis. We proberen nog maar een keer te vertellen wat we bedoelen, maar het komt gewoon niet aan. Het meisje is te verdrietig. Dikke en grote tranen huilt ze en ze zegt: ‘jullie moeten mij maar wegdoen’. Van zulke woorden schrik ik best. Hoe komt ze erbij? Als ik maar ‘ns in dat hoofdje kon kruipen en die gekke gedachtes weg kon poetsen.

______________________________________________________________________

De WE-300 had dit keer als onderwerp: lezen. De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik!