Ik ben niet bang

Mijn kennismaking met Niccolo Ammaniti was eigenlijk niet zo heel erg geweldig. ‘Ik haal je op, ik neem je mee’ vond ik namelijk 3x niets.

Maar goed, ‘Ik ben niet bang‘ lag laatst voor een zeer aangenaam prijsje in de winkel en ik nam het toch maar mee. Je wilt zelf immers ook niet afgeserveerd worden als je een keer niet naar verwachting presteert. Toch?

Op de achterflap:

Het is de heetste zomer van de twintigste eeuw. Zes kinderen uit een kleine gemeenschap – vijf huizen omringd door korenvelden- maken een fietstocht door de desolate, door de zon geteisterde omgeving. Wanneer ze in een verlaten boerderij op onderzoek uitgaan, stuit de negenjarige Michele Amitrano op een verschrikkelijk geheim waar hij niemand over durft te vertellen. Om in het reine te komen met deze ontdekking, zal Michele de strijd moeten aangaan met zijn geweten.

Ik ben niet bang is een schitterende coming of age-roman, en het overtuigende bewijs van Ammaniti’s meesterlijke verteltrant.

Ha, dit boek van Ammaniti is dus echt heel erg mooi. Begrijpelijke hoofdpersonen -al zijn ook nu een aantal personages vrij apart (en dat is een understatement)-, interessante ontwikkelingen en het is prachtig hoe Ammaniti in het hoofd van een negenjarige kruipt.

Michele weet dat wat hij ontdekt heeft niet kan en niet mag, maar hij is niet opgewassen tegen de normen die gelden. Als hij dan ook nog ontdekt dat zijn vader en moeder deel uitmaken van het geheim is dat natuurlijk wel heel erg heftig.

Het is een dun boekje (206 bladzijdes) en ik had het in anderhalve dag uit. Het einde is een beetje onbevredigend, ik had liever gezien dat er nog een epiloog geschreven was. Maar verder: de moeite waard!

8 gedachten over “Ik ben niet bang

  1. Na verschillende titels van Ammaniti gelezen te hebben (“laat het feest beginnen”, “ik haal je op ik neem je mee” en het dunne maar grappige “het laatste oudjaar van de mensheid”) begon ik vol verwachting aan zijn volgende werk “ik ben niet bang”.

    ‘Ik ben niet bang’ is een mooi verhaal over de negenjarige Michele. Hij woont samen met enkele andere kinderen in een gehucht in Italië. Op een dag komen ze spelenderwijs wat verder van huis dan gebruikelijk en ontdekken een verlaten woning in een verborgen dal. Michele ontdekt bij dat huis een groot geheim en hij weet niet goed wat hij hier mee aan moet. Later blijkt dat zijn ouders en andere volwassenen in het dorp ook bij dit geheim betrokken zijn. Michele moet zijn angsten overwinnen om te doen wat hij goed acht.

    Voor mij is dit het minste van zijn werken, dit boek kon je te gemakkelijk van je afschuiven en wegleggen, de drang om te lezen was niet echt aanwezig.

    Ammaniti blijft een groot schrijver van wie ik het werk zeker wil aanraden.

  2. Aha, ik vond dat eerste boek ook niks. Blij met deze recensie :)

  3. Ik heb al zijn boeken digitaal maar ben er nog niet in begonnen .. wie weet in de vakantie :)

    groetjes Elise

  4. Het lijkt me wel wat! Heb het in de digitale uitvoering, ook ‘ik haal je op, ik neem je mee’. Dat ga ik toch ook maar lezen! En ik heb nog een andere van deze schrijver ‘je bent mijn schat’. Als je het wilt hebben mail ik het je wel!
    Bedankt voor de tip weer!

  5. Lijkt me een spannend verhaal. Ik had die naam nog nooit gehoord, eens even gaan kijken of er ook Duitse vertalingen zijn.

  6. Ik heb meerdere boeken van Ammaniti en je moet echt ‘in de mood’ zijn om zijn boeken leuk te vinden (vind ik). De ene keer kom ik er niet doorheen, de andere keer lig ik krom van het lachen. Uiteindelijk vind ik hem wel een originele schrijver en tja, dan ben je soms geniaal en de andere keer weer een idioot ;-)

  7. Ik zet het op de lijst… heb net zelf een dun vliegtuigboekje gekocht… met 7 zomerse verhalen.

Reacties zijn gesloten.