Valkyrie

Het zal niet lang meer duren. Ze ligt in haar bed en haar gedachten dwalen rond. Ze merkt dat haar kinderen en kleinkinderen zich om haar heen verzameld hebben.

Konstanze zit naast haar bed en streelt haar hand. Ach lieve Konstanze, als je je vader toch maar ‘ns gekend had. Die gedachte heeft ze de laatste jaren vaker gehad.  Om zich dan meteen te bedenken dat feitelijk geen van haar kinderen hun vader echt gekend hebben. Wat jammer, wat ongelooflijk jammer is dat.

Berthold en Heimeran weten nog wel iets van hun vroegste jeugd, maar ze spraken er nooit over. De tijd na de aanslag was dermate traumatiserend voor hen allen dat ze veel weggestopt hebben. Verdrongen.  Als je er niet over praat, bestaat het immers niet. Daarbij, praten over dat soort dingen hoorde helemaal niet bij hun opvoeding en bij de tijd waarin ze leefden.

Eigenlijk hebben ze pas echt over alles gesproken toen de film gemaakt zou gaan worden. Achteraf is het goed geweest dat Hollywood belangstelling had voor het verhaal van haar man. Eindelijk hebben ze gepraat over toen. Intens gepraat. Als de aanslag gelukt zou zijn, hoe zouden hun levens dan verlopen zijn? Wat zou er van Claus geworden zijn? Wat zou er met de oorlog gebeurd zijn? Vragen, vragen, zoveel vragen. Ze heeft er nooit antwoord op gekregen.

Claus heeft het ultieme offer gegeven voor iets waarin hij heilig geloofde. Het verdriet om hem was immens, de trots ook. Haar kinderen hebben het hun vader vergeven. Zij vergaf het hem toen al, lang geleden. Hij kon niet anders en daarom hield ze van hem.

In de hoek van de kamer ontwaart ze twee gestaltes. Ze zijn wat vaag maar ze herkent hen uit duizenden:  Claus en Valerie. Na al die tijd komen ze haar halen.

______________________________________________________________________

De WE-300 had dit keer als onderwerp: verzet. De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik!

Lord John en de Schotse gevangene

Ik ben fan van Diana Gabaldon. Dat is bij de trouwe lezers wel bekend. Gabaldon schreef tot op heden 7 delen in ‘De reiziger-serie’ en als het goed is komt in 2013 eindelijk deel 8 uit.

Tussendoor verschijnen er van Gabaldon ook boeken met Lord John Grey (een personage uit de Reiziger-serie).

Nou las ik lang geleden ‘Het dubbelleven van Lord John’ en daar was ik eigenlijk niet zo heel erg van gecharmeerd, maar in ‘Lord John en de Schotse gevangene’ heeft ‘mijn’ Jamie wel een heel grote rol. En tja, Jamie … jammie zeg maar

Op de binnenflap:

Londen, 1760. Jamie Fraser, een op parool vrijgelaten krijgsgevangene in het afgelegen Lake Sistrict, heeft best een aardig leven. Hij hoeft in elk geval geen suikerriet te kappen in West-Indië. Maar aan dat rustige bestaan dreigt een einde te komen, doordat hij dromen krijgt over zijn verloren vrouw en door de plostelingenge verschijning van Tobias Quinn, een vroegere strijdmakker uit de tijd van de Opstand.

Zoals veel van de Jakobieten die niet dood zijn of in de gevangeis zitten, leeft Quinn nog steeds met hart en ziel voor de Zaak. Zijn nieuwste plan heeft te maken met een eeuwenoud voorwerp dat de Ieren als één man op de been zal brengen. Jamie wil er niets van weten, hij heeft politiek en oorlog afgezworen. Totdat Lord John Grey voor zijn neus staat met een oroep die hem -wederom- zal wegvoeren van alles wat hem lief is.

Grey is in het bezig van een pakketje documenten waarmee de corruptie van een Britse officiter bewezen kan worden. Maar ze zinspelen tevens op een ander gevaar dat op de loer ligt. De documenten bevatten een in het ‘Erse’ opgesteld gedicht – een taal die wordt gesproken door Schotse Highlanders- en Lord John, die in zijn tijd als commandant van de Ardsmuirgevangenis toezicht hield op Jakobitische gevangenen, denkt dat Jamie de boodschap kan vertalen.

Korte tijd later zijn Lord John en Jamie – onwillige reisgenoten- op weg naar Ierland, een land waar donkere kastelen vreselijke geheimen herbergen en waar de gebeenten van de doden verborgen liggen in moerassen.

Lord John en de Schotse gevangene is een fascinerende terugkeer naar de wereld die Diana Gabaldon in haar Reiziger- en Lord John-reeksten creëerde en wederom een meesterstukje van heldhaftige geschiedenis, boosaardig bedrog en rekeningen die alleen vereffend kunnen worden met bloed.

Tja, eigenlijk wil ik vooral weten over hoe het verder gaat met Jamie en Claire, maar zoals hierboven al gemeld, daar moet ik nog een tijd op wachten op dat boek.

Van ‘Lord John en de Schotse gevangene’ heb ik gewoon genoten al is het wel vrij ingewikkeld. Maar het feit dat Jamie mee doet en dat je weer kunt lezen over zijn gedachten en gevoelens is toch wel erg plezierig. Wat is Jamie toch een bijzondere man. ;-)

Dat doet Gabaldon echt fantastisch. Haar hoofdpersonen leven écht en je gaat onherroepelijk van ze houden. Dat Claire in deze roman regelmatig voorbij komt als Jamie aan haar denkt, maakt dit boek voor mij toch net iets bijzonderder dan de andere Lord John-boeken. Daarbij is het personage Lord John trouwens ook bijzonder goed uitgewerkt. Dat oog voor detail en historie maakt de boeken van Gabaldon nog mooier.

Oh ja, ik heb nu dan wel die e-reader en dat leest als een tierelier, maar sommige boeken, die moet je gewoon echt in het eggie hebben. De boeken van Gabaldon zijn daar een voorbeeld van.

Een beetje keten ;-)

Vervolg op dit logje. Een beetje keten, deed ze dus. Wat een schat is het toch die Grote Zus van ons. Inmiddels is ze weer thuis. Frisgeboend en met een heleboel was. En zonder strafcorvee. ;-)

Oh ja, het thema van het kamp is ‘reis om de wereld’, vandaar de voorkant op de kaart.

Uit het hoofd!?

Wat zit er nu in:
  • je jaszakken?
  • je tas?
  • de wasmand?
  • de koektrommel?
  • de CD-speler?
Wat ligt er nu op:
  • de salontafel?
  • het nachtkastje?
  • het aanrecht?
  • de grond?
  • de wastafel?

Doe je ook mee?

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Gossie

Ik ben er nog een beetje beduusd van. Begin deze week kreeg ik namelijk een mailtje met een hartstikke leuk bericht.

Een tijdje geleden wees iemand mij op een schrijfwedstrijd. De deadline voor die wedstrijd was 30 april. Steeds bleef die deadline een beetje door mijn hoofd heen zingen: zal ik wel, zal ik niet, zal ik wel, zal ik niet …

Ik had het poepiedruk op mijn werk en had daarom voor mezelf besloten niet mee te doen maar toch, toch trok ik op 29 april nog snel even de stoute schoenen aan. Het idee zat al langer in mijn hoofd en in no time had ik de vereiste pak ‘m beet 1500 woorden op het scherm staan. Ik heb het verhaal één keer nagelezen en toen, zonder er langer over na te denken, ingestuurd.

Ha, die aanpak heeft blijkbaar gewerkt. Afgelopen zondag kreeg ik een mailtje dat mijn verhaal uitgekozen is om, samen met een x-aantal andere verhalen, opgenomen te worden in een heus boek. EEN ECHT BOEK!!! Een boek met bladzijdes! Hoe stoer is dat dan wel niet!?

Binnenkort krijg ik mijn verhaal teruggezonden met het redactiecommentaar. Ik ben benieuwd of ik er dan nog veel aan moet sleutelen. Nou, dat komt vast allemaal goed. Gossie: ik in een heus en echt boek! Wauw …

Zodra er meer te vertellen valt, laat ik het weten.

Spam

Soms lees ik reacties in de trant van ‘huh, waar is mijn reactie nu weer gebleven’. Dan weet ik al hoe laat het is, de eerste reactie is -om mij onduistere redenen- in de spambak terecht gekomen. De tweede reactie wordt blijkbaar wel goedgekeurd.

En dat is echt heel apart, want ik heb geen idee wat de criteria zijn waarom mensen die hier vrij frequent reageren soms wel en soms niet in de spambak terecht komen.

Kijk, een reactie als deze: HCwoadf7t gghaqpjfdauvwbss, cendfaabrtrefdio, ttggbgjnadf12efuf, lgv1cubd23ssafff, daarvan begrijp ik dat wordpress vindt dat het spam is. Want dit soort reacties (en dat zijn dan allemaal aan te klikken url’s) zitten er dus dagelijks wel een paar in mijn spambakje.

Maar in de reacties van (trouwe) lezers zitten vaak geen url’s of rare woorden of wat dan ook. Waarom ze dan ook niet direct geplaatst worden, ik heb werkelijk geen idee.

Ik begrijp werkelijk de lol van dat gespam niet, op mijn oude blog kreeg ik een tijd lang ‘vieze’ spam en hier zijn het dus van die heel rare woorden/url’s. Er is toch niemand die op zo’n link doorklikt. Tenminste, dat denk ik … ;-)

Hoe zit het bij jou? Heb je vaak last van spam en verdwijnen normale reacties ook ooit in de spamhoek? Iemand enig idee trouwens hoe ik ervoor kan zorgen dat dat niet meer gebeurd?

To keet or not to keet, that’s the question

‘Mam, ik heb een beetje een rare vraag. Ik heb het ook al aan papa gevraagd, en hij zei: ga maar even naar mama toe’. Ja, lekker dan dacht ik, die pa van jou maakt zich er wel heel gemakkelijk vanaf.

Op mijn vraag wat er is, krijg ik de volgende uitgebreide reactie. (Visualiseer je voor de volledigheid een meisje dat een beetje naar beneden kijkt en met haar vingers rondjes draait in haar shirtje.)

‘Morgen met kamp hé, dan zijn wij de oudsten hé. En weet je wat die altijd doen, die oudsten? Die luisteren meestal niet zo goed. En het is een beetje een sport om minstens een aantal keer strafcorvee te krijgen. Want dat doet de oudste groep ieder jaar. En dit jaar is de laatste keer dat ik meega. En ze hebben afgesproken dat ze ook niet goed gaan luisteren. En gewoon heel veel gaan keten. En eigenlijk wil ik dat ook, dus eigenlijk wou ik aan jou en papa vragen of ik ook mag keten. Dus mag dat? Voor deze ene keer? Please???’

Ach wat schattig! Toestemming vragen om te mogen keten. Wat een verantwoordelijk kind is Grote Zus toch. Regelmatig te verantwoordelijk trouwens, dus ik ben stiekem erg verheugd met deze vraag (maar dat zeg ik haar natuurlijk niet).

En mag ze het? Natuurlijk mag ze het. Ik weet zeker dat ze gaat genieten en dat ze ook best gaat keten. Daar op kamp. Wat ik ook zeker weet: dat ze zeker niet te ver zal gaan. De diplomaat.

Een voetreis

Hoe goed ken je collega’s nu eigenlijk? Collega’s die je af en toe tegenkomt bij de lunch of in overleggen. Niet goed lijkt me. En dat geeft natuurlijk ook helemaal niet. Maar je hebt wel een indruk van die collega. Dat een collega (of beter een extern adviseur die vrij regelmatig bij ons werkt) mij echter zo ontzettend wist te verrassen met wat ze in haar boek schrijft, dát had ik echt niet verwacht.

Want … ik vind haar een heel wijs, gelijkmatig en vriendelijk persoon. Tenminste, zo komt ze over op het werk. Ze is altijd oprecht geïnteresseerd in anderen. Ze komt warm en verstandig over. How wrong could I be! ;-) (dat laatste moet je uiteraard met een korreltje zout nemen).

Mijn collega schreef een boek over haar voetreis naar S.antiago de C.ompostella en dat boek kocht Sinterklaas voor mijn moeder. Want Sinterklaas weet dat mijn moeder zo’n cadeau buitengewoon op prijs zou stellen. Mijn moeder las het boek en vervolgens leende ik het van haar.

Ik moet zeggen: ik vond het af en toe best een apart boek. Heel openhartig, soms te (?), schrijft mijn collega over alles wat er gebeurde met haar tijdens de voetreis. Heel dapper vind ik, maar ik kan me niet voorstellen dat het thuisfront alles wat ze schrijft waardeert. Ho, nu denk ik/vul ik in voor anderen en dat slaat natuurlijk nergens op. Ik weet wél dat ik het niet zou waarderen als ik bepaalde zaken van mijn geliefde op die manier zou lezen. Aan de andere kant: ik schrijf op mijn blog ook vaak redelijk persoonlijke stukjes. Ben ik dan wel goed bezig? Een geruststelling: er zijn nog altijd dingen die ik niet op mijn blog zet omdat ze te persoonlijk zijn of omdat ik vind dat ik dat niet kan maken richting Mr. T., Grote of Kleine Zus of mijn ouders.

Af en toe vond ik het raar om te lezen dat mijn collega agressief of boos werd om het -in mijn ogen- minste of geringste. Zo ‘ken’ ik haar helemaal niet. Ergens is het echt wel heel dapper om zich zo bloot te geven. Ik vraag me af hoe haar gezin gereageerd heeft op wat ze geschreven heeft. Er zit een stukje in het boek waarin ze schrijft over het feit dat haar man en dochter anderhalve dag bij haar zijn, maar dat ze totaal geen contact met elkaar kunnen maken. Dat ze zelf nukkig is en van alles wil, maar het niet kan verwoorden. Dat ze teleurgesteld is in haar man en dochter. Best heel heftig. Stoer dat ze het doet, maar opnieuw vraag ik me af hoe dat thuis gevallen is. Houd ik dan te veel rekening met anderen? Moet je zomaar alles kunnen schrijven? Ik ben er nog niet over uit. Zodra ze weer in tha house is ga ik het er zeker met haar over hebben.

En haar boek? Haar boek leest heel prettig en ik heb er van genoten.