Elftal

Inmiddels ben ik begonnen aan mijn derde seizoen als lijeider van een voetbalteam. Was ik die eerste twee seizoenen nog coach van een zevental en voetbalden de meiden dus op half veld, vanaf dit seizoen ben ik coach van een heus meisjes-C-ELFtal!

Dat betekent dat we ‘zomaar ineens’ op groot veld spelen en dat er buitenspelregels geleerd moeten worden en dat de keeper terugspeelballen niet meer mag oppakken, dat je ineens hele corners moet nemen en dat je veel verder moet rennen en ook veel meer moet rennen en en en … ;-)

Dat betekent ook dat het veel en veel leuker is om de meiden bezig te zien. Dat je, weliswaar heel langzaam, iets van spel ziet ontstaan. Dat je eindelijk echt kunt gaan investeren in vaste plekken. Want dat vind ik belangrijk, dat de meiden zich op -zo goed als- vaste plekken gaan ontwikkelen. Dat ze dus niet de ene wedstrijd linksachter staan en de volgende wedstrijd rechtsvoor.

We hebben nu een team met 14 meiden waarvan 3 nieuwe meiden. Meiden dus die nog nooit een balletje getrapt hebben en dat is natuurlijk best wel weer even wennen. Maar van wat ik tot nu toe gezien heb, komt het best wel goed met deze grieten.

Het is af en toe lastig dan een gezonde mix te vinden tussen ‘voetballen voor de fun’ en ‘voetballen voor het resultaat’. Want ik vind het erg belangrijk dat de meiden plezier hebben in het spelletje en met elkaar, máár ik vind het ook belangrijk dat ze hun best doen, als het nodig is een stapje extra zetten én dat ze vriendelijk zijn voor elkaar. Ik heb er namelijk geen zin in om met een stelletje dames op pad te gaan dat onderling niet met elkaar overweg kan. Natuurlijk mag er best ‘ns wat gedoe zijn (dat kan ook niet anders bij meiden), maar dat moet wel uitgesproken worden en er geldt verder ook echt ‘geen flauwekul’. Ik spendeer vrijwillig een x-aantal uren per week aan deze dames en dan vind ik ook dat ik wat dat betreft wat terug mag verwachten. Gelukkig heb ik sinds afgelopen seizoen een medecoach die er hetzelfde instaat en we vullen elkaar prima aan.

Oh, wat vind ik het toch leuk om met die meiden bezig te zijn. En oh wat ben ik benieuwd wat dit seizoen ons gaat brengen. Onze eerste (vriendschappelijke) wedstrijd als elftal speelden we 2-2 gelijk en dat was een prachtige uitslag. Onze tweede (vrienschappelijke) wedstrijd speelden we op een dinsdagavond en trouwens nog als 7-tal. En het was in die zin een bijzondere wedstrijd omdat vijf van de meer ervaren meiden vroeg weg moesten. Ik stelde dus twee teams samen. Een sterk team (waarvan er dus 5 weg moesten) en een wat ‘zwakker’ team. Het sterke team speelde de eerste helft en we stonden met de rust met 3-0 voor. Toen kwam het ‘zwakkere’ team. Nou ja zeg, die peerden er gewoon nog 4 in! Wat gaaf was dat. En wat goed voor het zelfvertrouwen van die meiden, want zij weten natuurlijk ook wel wie de besten van het team zijn.

Afgelopen zaterdag speelden we onze eerste bekerwedstrijd en oeps, onze tegenstander was een behoorlijk maatje te groot voor ons. We verloren met 0-14. Tja, dat krijg je met bekerwedstrijden: je moet maar zien welke niveaus er tegen elkaar komen te staan. Hartstikke niet tof natuurlijk zo’n uitslag, maar de meiden hebben keihard gewerkt. En dus ben ik trots op ze. Als het niet lukt, dan geeft dat niets, zolang er maar gewerkt wordt.

Mr. T. is, aangestoken door mijn enthousiasme, inmiddels ook leider geworden. Hij coacht het team van Kleine Zus. Het is de club gelukt een meisjes-E-team samen te stellen en vooral Kleine Zus vindt dit toch heel wat plezierig dan met de (F-)jongens voetballen. Van dit meisjesteam (een 7-tal) is Kleine Zus de jongste en is de oudste inmiddels 10. Mr. T. vindt het begeleiden van de meiden, net als ik, erg leuk om te doen.

Gossie, zijn wij toch gewoon een voetbalfamilie geworden!

BladCadeau

Ik ben best wel van de tijdschriften, al lees ik er stukken minder dan een paar jaar geleden. Inmiddels heb ik al wel weer een paar jaar een abonnement op ésta en dat vind ik een erg leuk blad. En fijner: het blijft leuk een leuk blad. Interessante onderwerpen en een, in mijn ogen, gezonde mix van informatie en ontspanning.

Manlief kreeg ooit voor zijn verjaardag (of voor sinterklaas, dat kan ook) een abonnement op Quest en dat abonnement hebben we wel een jaar of 5 gehad. Op een gegeven moment begon Quest zich behoorlijk te herhalen en dat was voor ons het moment om het abonnement op te zeggen. Vervolgens krijg je nog tig aanbiedingen om heel voordelig toch abonnee te blijven, maar daar trapten wij niet in.

Toen weblog zo aan het knoeien was met dat streepje kreeg ik als troost voor het geleden leed een tijdelijk abonnement op een tijdschrift naar keuze. Ik koos toen voor (5x) de Linda.. Best een heel leuk blad, maar geen blijvertje wat mij betreft.

Losse tijdschriften kocht ik tot voor pak ‘m beet een jaar geleden vrij regelmatig. Flow en, afhankelijk van de onderwerpen, ook wel ‘ns Elsevier of Opzij. Veel en veel langer geleden kocht ik met grote regelmaat de Viva, Flair of Beaumonde, maar die bladen ben ik inmiddels toch echt ontgroeid. ;-)

Voor mijn verjaardag kreeg ik een BladCadeau en ik heb al regelmatig zitten neuzen op de site, maar ik weet dus echt niet voor welk tijdschrift ik het in wil ruilen. Echt helemaal niet … er zit gewoon weinig naar mijn smaak bij. Maar goed, ik ga binnenkort toch maar ‘ns echt een keuze maken.

Vertel ‘ns: welk tijdschrift(en) lees jij graag? Heb je een abonnement, een leesmap misschien of koop je ze los?

Verlossing

In elkaar gedoken zit de man in zijn stoel. Zijn hoofd hangt naar voren, zijn wangen zijn nat. Vermoeid wrijft hij over zijn ogen, ze doen pijn. Het verdriet zit in heel zijn lijf, het doet zeer. Zijn schouders schrijnen, zijn rug is verkrampt en zijn hoofd lijkt uit elkaar te barsten.

In zijn hand heeft hij een brief. Hij kent hem uit zijn hoofd, zij dicteerde hem immers aan hem. ‘Heb geen verdriet om mij, het is beter zo, dit leven was geen leven. Altijd afhankelijk zijn, altijd pijn, altijd missen wat eens wel mogelijk was. Jullie weten dat ik het geprobeerd heb. Maar ik wil niet meer. Ik wil niet meer. Ik laat het leven los. Laten jullie mij los.’

Hij kende haar strijd, jarenlang vocht ze. Om toch nog iets van haar leven te maken. Om het positieve te blijven zien. Die strijd heeft ze niet kunnen winnen. Hij heeft talloze pogingen ondernomen het leven voor haar gemakkelijker en lichter te maken. Keer op keer faalde hij daarin. Vond hij.

Steeds opnieuw echter wist zij hem te overtuigen van het feit dat het niet aan hem lag. Dat het haar leven was, haar gevoel, haar strijd, dat zij ermee wilde stoppen. Dat hij een van de weinige dingen was die nog vreugde in haar leven bracht. Maar dat hij, ondanks de grote liefde tussen hen, haar los moest laten. Dat zij de dood verkoos.

Langzaam maar zeker ging hij mee in haar wens, in haar gevoel. Een grootse daad van liefde zou het zijn, haar te laten gaan. Haar de verlossing geven waar ze zo intens naar verlangde. Nu ligt ze naast hem. Voor altijd koud en stil. Een glimlach op haar gezicht, bevrijd. Dat weet hij. Hij vervulde haar laatste wens. Hem rest het verleden.

______________________________________________________________________

De WE-300 had dit keer als onderwerp: verlaten. De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik!

Agent 6

Van Tom Rob Smith las ik eerder ‘Kind 44‘ en ‘Kolyma‘. Onlangs kwam deel 3 uit met Leo Demidov in de hoofdrol: ‘Agent 6‘.

Waar gaat dit boek over?

Moskou, 1965. Het is de tijd van de Koude Oorlog. De Sovjet-Unie probeert zich na de gewelddadige moorden van Stalin en de chaotische jaren vijftig die daarop volgden, opnieuw te laten gelden. Voormalig agent bij de geheime dienst Leo Demidov heeft inmiddels een rustig leven opgebouwd met zijn vrouw Raisa en hun twee geadopteerde dochters.

Wanneer zijn gezin wordt gevraagd naar New York te komen als onderdeel van een vredestoer om de verhoudingen tussen Amerika en Rusland te verbeteren, mag Leo niet mee. Terwijl hij zich paranoïde afvraagt waarom juist zijn familie hiervoor is geselecteerd, worden zijn grootste angsten werkelijkheid. Een tragische gebeurtenis verwoest alles wat hij liefheeft. Leo ziet geen andere mogelijkheid dan het heft in eigen handen te nemen en gaat op onderzoek uit.

Hierbij deinst hij nergens voor terug, koste wat kost zal hij Agent 6 vinden, de sleutel voor dit mysterie.

Agent 6 is een spannende thriller die zich afspeelt op meerdere continenten en tegen de achtergrond van verschillende historische gebeurtenissen: van de Koude Oorlog in Moskou en de jaren vijftig en zestig in New York tot aan de oorlog tussen Rusland en Afghanistan in de jaren tachtig.

In mijn logje over ‘Kolyma’ gaf ik al aan dat ik de magie die Smith in ‘Kind 44’ wist te bereiken miste. Nou, die magie is bij ‘Agent 6’ echt volkomen verdwenen helaas. Het boek begon in mijn ogen pas interessant te worden zo rond pagina 180 maar ook daarna vond ik het boek warrig en vrij ongeloofwaardig.

Desalniettemin vind ik Leo Demidov een zeer sympathiek en bovenal zeer menselijk personage en dat blijft hij gedurende het hele boek.

Vriendendag mét kinders

Trouwe lezers weten dat onze vriendengroep al ruim 20 jaar twee keer per jaar bij elkaar komt om dan de middag en avond door te brengen.

De middag heeft vaak een enigszins sportief karakter en de avond bestaat uit eten, drinken, spelletjes doen en bijkletsen. De vriendendagen zijn immer erg leuk en worden bijna altijd druk bezocht. Echter … wij hadden inmiddels een probleem: van verschillende kanten werden we bestookt door onze kinders. Zij wilden namelijk ook wel ‘ns mee met zo’n vriendendag! En zo geschiede …

Afgelopen zondag, op Mr. T.’s verjaardag, werd de eerste vriendendag met kinders georganiseerd. Het oorspronkelijke programma ging, in verband met de tropische weersvoorspellingen, de ijskast in en dat betekende dat we richting het water gingen. Nou ben ik dus een typje dat absoluut helemaal niets om water/zwemmen geeft. Sterker: ik heb niet eens een bikini/badpak de laatste keer dat ik het in zwembad lag is denk ik zo’n 22 jaar geleden, maar goed … alles voor de kinders uiteraard.

Dus wij (en met ons zo’n 45 vrienden en kinders) togen naar het water. Daar was gelukkig een lekker briesje wat maakte dat het er best goed toeven was. De meiden en Mr. T. hebben zich meer dan prima vermaakt en het was ook gezellig hoor. Maar ja, zoals gezegd, die combi: water – Mrs. T. is gewoon niet een heel goede.

Waar ik me trouwens best een beetje aan ergerde is dat het gros van de mannen al vroeg in de middag aan het bier meent te moeten gaan zitten. En dan niet één pilsje he, nee, na die ene volgen er nogal wat meer. Kom op zeg, er zijn kinderen bij, je kunt toch ook wel een keer zonder een pilsje? Of wacht op z’n minst tot het eten.

En waar ik ook best een beetje moeite mee had is de verschillende manieren van opvoeden. Zo was er bij het adres waar wij gingen eten een golfbaan in aanleg. Dat terrein was afgezet met rood-wit lint. Rood-wit lint betekent in mijn optiek: niet betreden. Op dat terrein stonden grote regeninstallaties het gras te besproeien. Dat het heerlijk zou zijn om daaronder door te rennen, dat begrijp ik. Dat kinderen dat dus willen, dat begrijp ik ook. Maar … dat rood-witte lint is er niet voor niets. Dus wat krijg je dan, een aantal kinderen mag niet waaronder uiteraard die van ons en een aantal kinderen hebben ouders die zeggen: ‘ja, ga maar doen, da’s leuk’. Tssss!!!

Nu kun je wel zeggen: maak je niet zo druk meid (en zo heel erg druk maak ik er me ook niet om), maar ik vind het wel exemplarisch voor deze tijd. Alles moet altijd maar leuk zijn, alles moet altijd maar mogen. En daar, lieve mensen, dáár heb ik dus wel moeite mee.

Enfin: lang verhaal kort. Ik ♥ vriendendagen, maar dan bij voorkeur zonder kinders. En laat dat de meiden maar niet horen. ;-)

Jij

Wederom een vragenlijstje van mijn oude blog. Gebaseerd op een artikel uit het -destijds nieuwe- tijdschrift ‘Mind Magazine’ wat overigens geen lang leven beschoren was. Je begrijpt het al: ik stel ze nu aan jou! Het zijn best pittige vragen. Maar wel interessant om ‘ns over na te denken.

  1. Beschrijf jezelf eens in één zin.
  2. Hoe denk je dat anderen je zouden beschrijven?
  3. Wat was je voor een kind?
  4. In welke situatie ben je op je best?
  5. Wat ergert je?
  6. Word je gedreven door angst of door verlangen?
  7. Wanneer schaamde je je voor het laatst?
  8. Wat is je grootste valkuil?
  9. Vind je jezelf mooi?

De andere negen vragen volgen binnenkort. Anders wordt het wel heel veel nietwaar?

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.