Verlossing

In elkaar gedoken zit de man in zijn stoel. Zijn hoofd hangt naar voren, zijn wangen zijn nat. Vermoeid wrijft hij over zijn ogen, ze doen pijn. Het verdriet zit in heel zijn lijf, het doet zeer. Zijn schouders schrijnen, zijn rug is verkrampt en zijn hoofd lijkt uit elkaar te barsten.

In zijn hand heeft hij een brief. Hij kent hem uit zijn hoofd, zij dicteerde hem immers aan hem. ‘Heb geen verdriet om mij, het is beter zo, dit leven was geen leven. Altijd afhankelijk zijn, altijd pijn, altijd missen wat eens wel mogelijk was. Jullie weten dat ik het geprobeerd heb. Maar ik wil niet meer. Ik wil niet meer. Ik laat het leven los. Laten jullie mij los.’

Hij kende haar strijd, jarenlang vocht ze. Om toch nog iets van haar leven te maken. Om het positieve te blijven zien. Die strijd heeft ze niet kunnen winnen. Hij heeft talloze pogingen ondernomen het leven voor haar gemakkelijker en lichter te maken. Keer op keer faalde hij daarin. Vond hij.

Steeds opnieuw echter wist zij hem te overtuigen van het feit dat het niet aan hem lag. Dat het haar leven was, haar gevoel, haar strijd, dat zij ermee wilde stoppen. Dat hij een van de weinige dingen was die nog vreugde in haar leven bracht. Maar dat hij, ondanks de grote liefde tussen hen, haar los moest laten. Dat zij de dood verkoos.

Langzaam maar zeker ging hij mee in haar wens, in haar gevoel. Een grootse daad van liefde zou het zijn, haar te laten gaan. Haar de verlossing geven waar ze zo intens naar verlangde. Nu ligt ze naast hem. Voor altijd koud en stil. Een glimlach op haar gezicht, bevrijd. Dat weet hij. Hij vervulde haar laatste wens. Hem rest het verleden.

______________________________________________________________________

De WE-300 had dit keer als onderwerp: verlaten. De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik!

26 gedachten over “Verlossing

  1. ZO! een dijk van een WE over een pijnlijk en moeilijk onderwerp.
    want hoe moeilijk is het om iemand waarvan je zielsveel houdt, zo te laten gaan, juist uit liefde.
    meesterlijk geschreven

  2. Verrassend sterk geschreven. Goede opbouw. Niet echt een verrassende plot maar wel een heel sterke eindzin. Door de manier van schrijven ontroer je en weet je tevens gedachten op te wekken dat het voor deze vrouw inderdaad beter is zo. Dat ze een legitieme keuze heeft gemaakt. Wat overblijft is het verdriet van de man, zo droevig in alinea 1 geschetst. Hem rest het verleden. Tenzij hij zich nog een keer kan oprichten.

    Heel mooi. Mrs. T. Ik ben er stil van.

  3. Pingback: WE 300: het woord voor de maand augustus | Platoonline

  4. Hier spreekt zoveel liefde en verdriet uit dat het voelbaar is.
    Prachtig geschreven.
    groetjes, Ria

  5. Pfew, heftig onderwerp weer!

    Maar weet je wat me het meest opvalt? Dat zo door de jaren heen jij echt je eigen stijl gevonden hebt als het gaat om korte verhalen schrijven en dat die stijl steeds vloeiender en soepeler wordt. Een waar genot om te lezen.

  6. Een ontroerend verhaal. Laatst ben ik naar een discusiemiddag geweest: Ouder worden gave of opgave? Gelukkig mag ik het leven nu nog zien als gave maar als het verandert in een (te) grote opgave hoe moet het dan verder? Moeilijke keuze voor iedereen!

  7. Ik was ook geraakt door het verhaal van die verlamde Engelsman. Ca. 1964 heb ik een (nu technisch primitief) apparaat helpen bouwen waarmee een verlamd iemand boeken kon lezen vanaf microfilm: hij/zij kon alleen nog met de kin een paar schakelaartjes bedienen om de bladzijden “om te slaan”.
    Ik vind dat je een goede balans hebt gevonden tussen de tegenstrijdige gevoelens die in zo’n situatie spelen.

  8. Mooi geschreven. Loslaten is en blijft moeilijk. Zien hoe iemand die je dierbaar is, moet lijden is nog moeilijker denk ik.

  9. Heel mooi beschreven! Loslaten is zó moeilijk, ook al is het lijden van degene die je zo lief is te erg. Wat een prachtige WE300!

  10. Oef…

    Ik moest van de week nog aan jou (en je blogje daarover!) denken toen in het nieuws was dat die Brit een paar dagen na het vonnis (geen euthanasie) vanzelf gestorven was. Gelukkig maar.

  11. Een heftige we en actueel we hebben moeite met het sterven dat ook bij het leven hoort dit zijn moeilijke harde situatiesj

  12. Een mooie WE… Herkenbaar ook. Ik had het er laatst met een vriendin over..
    What if… De goede dagen meer en meer gaan verliezen van de slechte dagen. Waar ligt de grens. Waar trek je die grens. Wanneer ga je tot actie over. En wie gaat helpen, en wie weigert of kijk lijdzaam toe.

  13. Eén van de moeilijkste dingen van liefde: loslaten.

    Ik kan me wel voorstellen dat iemand tot zo’n daad als door jou beschreven komt. Ik denk er zelf regelmatig over na, maak door mijn werk nl best veel dood mee en ik weet hoe ik het vooral niet wil. Als Vlam het me zou vragen, zou ik hem helpen. Niets zo erg als wegkwijnen en pijn lijden.

Reacties zijn gesloten.