Aan verwachtingen voldoen

Ze staat in haar sobere kamer en trekt haar kleding aan. Wat heeft ze een hekel aan de stugge stof en de sombere kleuren. De kleding belemmert haar in haar hele wezen, in haar bewegingen en legt haar dingen op die ze niet wil. De kleding staat voor het leven dat ze nooit gewild heeft maar dat zij heeft te accepteren.

Meisjes zoals zij hebben weinig in te brengen en het is, zoals haar moeder zei, normaal dat minstens een van haar dochters deze weg zou volgen. Dat weet ze, maar waarom moest zij die ene zijn? Ze kan hier niet wennen, ze wíl hier niet wennen, maar heeft geen keuze.

Misschien heeft ze het zo moeilijk omdat ze nog zo jong is, zo speels en nog steeds zoveel andere dromen heeft? Ze wil haar ouders niet teleurstellen, maar het is zo moeilijk te weten dat dit voor altijd zal zijn.

Haar ouders zullen tevreden zijn: hun weerspannige dochter onder de pannen, zij voldaan aan hun plichten. Ze weet dat deze wrange gevoelens haar niet sieren, maar ze is zo ontzettend verdrietig over hoe haar leven er nu uitziet.

Als ze aan haar toekomst denkt, altijd binnen deze muren, dan denkt ze soms dat ze beter dood zou kunnen zijn. Dit is niet hoe zij haar leven zou willen leiden. Dit is niet zoals zij gedacht had dat haar leven er uit zou zien. Ze wilde het leven in al haar facetten ondergaan, naar de HBS, een baan zoeken, door schade en schande wijs worden. Ze weet dat ze haar dromen moet vergeten, maar ze waren alles voor haar. Kon ze hier maar weg.

Ze kijkt vol angst uit naar morgen, de dag dat ze haar gelofte af moet leggen. Dan zijn haar dromen voor altijd verloren.
______________________________________________________________________

De WE-300 had dit keer als onderwerp: uittreden. Ik was er al een beetje bang voor dat er WE’s met hetzelfde uitgangspunt geplaatst zouden worden en ik las inderdaad al meer ‘nonnen-WE’s’, maar ik had niet heel veel zin (en vooral geen inspiratie) om nog iets nieuws te verzinnen. Dus … bleef het bij deze. De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik!

17 gedachten over “Aan verwachtingen voldoen

  1. Schreinend verhaal maar wel heel goed geschreven. :-)
    Vreselijk om gedwongen een leven te leiden, zeg maar lijden, dat je niet wilt. :-(

  2. Vreselijk, dat het er vroeger zo aan toe ging. Geen zeggenschap over je eigen leven… Het is goed om ons eens te realiseren dat onze generatie het een stuk makkelijker heeft. En onze kinderen nog meer :-)
    Je hebt je goed verdiept in de non en haar gevoel goed beschreven. Graag gelezen.

  3. Wat een mooi verhaal en inderdaad, dit kwam vroeger vaak voor. Ik had een tante, een rebelse bakvis zeg maar, die kreeg opeens zelf de geest en wilde met 16 jaar het klooster in. Mijn grootouders vonden het vreselijk. Ze kwam ook nog in een strenge orde terecht, mocht pas na 35 jaar, bij Gods gratie, naar de begrafenis van haar vader. Ze is 79 geworden, dus 63 jaar kloosterleven. Maar een meer toegewijde non als zij was, was er niet. Als het eigen keus is, is er niks mis mee, maar gedwongen worden, vreselijk!

  4. Mooi geschreven.
    Ik heb een paar 50 woorden verhalen geschreven. Dat vond ik nog moeilijker dan een blog van 400 woorden. Het is schrappen tot de kern blijft staan, en dan moet het ook nog een verhaal blijven.
    Ik vind dit erg inspirerend moet ik zeggen. Misschien waag ik mij er ook eens aan.

  5. Schitterend beschreven hoe triest het is dat een mensenleven ‘vergooid’ wordt door het willen/moeten voldoen in 100% aan de verwachtingen van anderen….

  6. Prima WE. Mooi neergeschreven, Mrs T. Toch maar over de nonnen dan?

    Er zijn inderdaad een paar nonnen WE’s. Maar toch ook wel anderen. Bovendien geeft het woordenboek toch nog wel wat meer mogelijkheden aan. Uittredingen in de zin van je lichaam verlaten, daar wagen de meesten zich niet aan. Enfin, het gaat zoals het gaat.

    Bedankt voor je leuke, maar trieste verhaal. Speelt het in het verleden? Ik kan me niet voorstellen dat er in de huidige tijd nog dwang is. Of vergis ik me en zijn er nog plekken op aarde waar het gebeurt?

  7. Pingback: WE-300: het woord voor september: Uittreding | Platoonline

  8. Het gebeurde vroeger inderdaad met de regelmaat van de klok dat als er een paar kinderen waren in het gezin dat er eentje, al dan niet vrijwillig, intrad. En ook al zijn er inderdaad nog een paar vertrokken vanuit deze invalshoek toch is ieder verhaal weer anders – ook hier. Topie @->–
    Groetjes Annas Vertellingen (als ik het siteveld invul komen mijn reacties blijkbaar niet door)

  9. Er zijn er inderdaad een paar vanuit deze invalshoek vertrokken maar toch is elk verhaal op zich elke keer anders – ook hier. Het gebeurde vroeger inderdaad met de regelmaat van de klok dat als er meerdere kinderen in een gezin waren dat er eentje intrad, al dan niet vrijwillig. Top bijdrage! @->–

  10. Ergens halverwege het verhaal dacht ik… Dit verhaal zou goed passen in de WE-300 serie. Wat dat betreft ben je geslaagd!. Qua verhaal ook. Ik voel mee met deze jongedame die haar hoop en dromen ziet vervliegen vanwege een hoop en een droom van haar ouders. Goed neergezet.

Reacties zijn gesloten.