Gulpen

Via Groupon had ik, al weer enige tijd geleden, een mooie aanbieding gescoord: een gastronomisch arrangement in een mooi hotel. Eigenlijk was het de bedoeling dat Mr. T. en ik op 2 en 3 augustus zouden gaan. Omdat mijn schoonmoeder overleed en we onze vakantie daarom een week opschoven kon dat niet doorgaan. Gelukkig konden wij, met bijbetaling van € 20,= dat dan weer wel, ons uitje verzetten naar 9 en 10 september. En dat was dus eergisteren en gisteren.

Zo hé, hadden wij even het meest prachtige weer dat mensen zich maar konden wensen. En zo hé, hebben wij even genoten van die twee dagen met z’n tweetjes. Af en toe is het zo nodig: er even samen tussenuit. Hoe lief de kinders ook zijn, gewoon even volwassenenpraat. Heerlijk. En dat gastronomische 4-gangenmenu was om de vingers bij af te likken (ik at heerlijke scampi’s, gazpacho, supermals speenvarken en een botercitroentaartje na). Het ontbijt was ook heerlijk. Wat hebben we genoten!

Op zondag liepen we een prachtige wandeling en dat deden we uiteindelijk op maandag ook. In eerste instantie wilde ik de tweede dag naar de Floriade gaan, maar oh dat samen wandelen dat vind ik ook zo fijn en ontspannend. Gewoon de ene voet voor de andere, de omgeving opsnuiven, praten, zwijgen, zitten op het gras, lachen, puur genieten. Heerlijk! Mr. T. gaf sowieso al niet zoveel om de Floriade, dus hij vond het alternatieve programma van de maandag meer dan prima.

Mr. T. was behoorlijk verkouden dus dat was best sneu. Maar … ieder nadeel hep zijn voordeel. Want ik versloeg hem bij iedere (regelmatig vrij steile) helling. ;-)

Oh ja, dan ben je dus in Gulpen. Waar het alom bekende Gulpener Bier vandaan komt. Waarvan je dus denkt: daar ga ik lekkere witte biertjes drinken. Want ik ♥ witte biertjes. Hebben ze verdorie op geen enkel terras én ook niet in het hotel het Gulpense Witte biertje. Hoe suf is dat dan wel niet!?

Om dat leed te verzachten en omdat een meisje toch wat moet, dronk ik gisterenavond tijdens ons wekelijkse kaartavondje maar twee heerlijke koude en frisse witte biertjes van Hoegaarden. En ik won ook nog € 0,80!

Lust jij bier en zo ja, wat vind je het lekkerst?

Het lied van de grotten

Jaren geleden kreeg ik de vierdelige serie van De Aardkinderen en begon ik in deel 1: de stam van de Holenbeer. En dat boek lieve mensen, dat vond ik geweldig. Gaandeweg echter werden de boeken van Jean M. Auel wat mij betreft toch minder en minder.

Wat mij dan uiteindelijk bewoog om toch deel 5 te kopen (voor toen € 29,95 en da’s een boel geld voor een boek wat niet boeit) weet ik eigenlijk niet, maar ik kocht het dus wel en vond er maar weinig aan. Ik sprak mezelf streng toe: ‘Je koopt geen boeken meer over Ayla!’. Tja, en toen had ik dus een e-reader en tussen een boel boeken die ik zomaar toegedropboxt kreeg zat deel 6: Het lied van de grotten.

Waar gaat het boek over?

De serie De Aardkinderen vertelt het verhaal van het mysterie van het ontstaan van de mensheid en de harde strijd om in de prehistorie te overleven. Jean Auels boeken hebben al miljoenen lezers meegevoerd naar de boeiende prehistorische wereld van Ayla en haar tijdgenoten. In dit zesde en laatste deel van de serie kunnen haar vele fans eindelijk lezen hoe het afloopt met Ayla, Jondalar en hun dochtertje Jonayla.
De saga gaat verder met de opleiding die Ayla geniet tot Zelandoni, een spiritueel leider en genezer. Ze wordt de acoliet van de Zelandoni van de Negende Grot en ze begint aan een reeks intensieve reizen die deel uitmaken van haar heilige training. Maar het dagelijks leven in de prehistorie is zwaar en Ayla worstelt om de juiste balans te vinden tussen haar spirituele roeping en haar taak als jonge moeder van Jonayla. De gevolgen kunnen niet uitblijven en haar relatie met Jondalar komt onder spanning te staan…

Vol goede moed begon ik eraan. De eerste pak ‘m beet 150 pagina’s heb ik nog gewoon echt gelezen, maar toen had ik het wel gehad hoor en de rest van de pagina’s (en dat zijn er een heleboel) heb ik ‘gescand’. Want, pfftt, echt wat een niet leuk boek was het toch. Heel, heel, heel veel herhaling en er gebeurt eigenlijk ook helemaal niets spannends. Ellenlange beschrijvingen van beschilderde grotten en tig keer dat ‘lied van de Moeder’.  Ik had er echt niet aan moeten denken om alle bladzijdes echt te moeten lezen. Jammer hoor dat een serie op die manier eindigt.

Aan verwachtingen voldoen

Ze staat in haar sobere kamer en trekt haar kleding aan. Wat heeft ze een hekel aan de stugge stof en de sombere kleuren. De kleding belemmert haar in haar hele wezen, in haar bewegingen en legt haar dingen op die ze niet wil. De kleding staat voor het leven dat ze nooit gewild heeft maar dat zij heeft te accepteren.

Meisjes zoals zij hebben weinig in te brengen en het is, zoals haar moeder zei, normaal dat minstens een van haar dochters deze weg zou volgen. Dat weet ze, maar waarom moest zij die ene zijn? Ze kan hier niet wennen, ze wíl hier niet wennen, maar heeft geen keuze.

Misschien heeft ze het zo moeilijk omdat ze nog zo jong is, zo speels en nog steeds zoveel andere dromen heeft? Ze wil haar ouders niet teleurstellen, maar het is zo moeilijk te weten dat dit voor altijd zal zijn.

Haar ouders zullen tevreden zijn: hun weerspannige dochter onder de pannen, zij voldaan aan hun plichten. Ze weet dat deze wrange gevoelens haar niet sieren, maar ze is zo ontzettend verdrietig over hoe haar leven er nu uitziet.

Als ze aan haar toekomst denkt, altijd binnen deze muren, dan denkt ze soms dat ze beter dood zou kunnen zijn. Dit is niet hoe zij haar leven zou willen leiden. Dit is niet zoals zij gedacht had dat haar leven er uit zou zien. Ze wilde het leven in al haar facetten ondergaan, naar de HBS, een baan zoeken, door schade en schande wijs worden. Ze weet dat ze haar dromen moet vergeten, maar ze waren alles voor haar. Kon ze hier maar weg.

Ze kijkt vol angst uit naar morgen, de dag dat ze haar gelofte af moet leggen. Dan zijn haar dromen voor altijd verloren.
______________________________________________________________________

De WE-300 had dit keer als onderwerp: uittreden. Ik was er al een beetje bang voor dat er WE’s met hetzelfde uitgangspunt geplaatst zouden worden en ik las inderdaad al meer ‘nonnen-WE’s’, maar ik had niet heel veel zin (en vooral geen inspiratie) om nog iets nieuws te verzinnen. Dus … bleef het bij deze. De andere bijdragen ook lezen? Klikkerdeklik!

Jij – 2

Dat was nog best lastig nietwaar, dat eerste Jij-lijstje? Hier komen er nog negen.

  1. Een keerpunt in je leven was …
  2. Heb je een droom die vaker terugkomt?
  3. Is God een man met een baard?
  4. Een vreemde man/vrouw flirt met je partner. Hoe reageer je?
  5. Hoe kijk je aan tegen trouw?
  6. Ben je dapper?
  7. Je beste vriend(in) gaat vreemd. Hoe reageer jij richting hem/haar? En richting zijn/haar partner?
  8. Je bent vader/moeder. Wat valt je tegen van jezelf in die rol?
  9. Wat is je grootste verslaving. Zonder wat kun je absoluut niet?
  10. Je hebt ongelooflijk veel spijt van …

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Dallas

Vanavond gaat het dan eindelijk gebeuren. Het lang verwachte (toch, toch, toch?) vervolg op Dallas komt  op televisie!!!

Wie is er niet groot geworden met Dallas? Ik in ieder geval wel (al ben ik ook groot geworden met überrivaal Dynasty). Ik vond Bobby altijd een schatje, maar ook wel een beetje een sukkel en Pamela vond ik een zeur. Tja JR, dat was natuurlijk een heel stoute meneer, geen wonder dat die arme Sue Ellen helemaal van het padje was. Lucy Ewing  dat was me een type en ze was ook zo klein! Ach ja al die sterren van weleer. Terwijl ik  dit neertype realiseer ik me dat ik oud aan het worden ben :-S.

Eerlijk gezegd herinner ik me niet heel veel van al die afleveringen die ik ooit zag. Zelfs niet van de historische ‘who shot JR’, maar gelukkig is daar altijd nog Youtube. Maar wie schoot hem nou eigenlijk neer? Geen idee. Maar gelukkig is daar altijd nog wikipedia.

Ik denk dat ik vanavond toch maar een poging ga wagen. Of ik neem het op en kijk het in fases, want Net5 zendt vandaag meteen twee afleveringen uit en dat vind ik wel een beetje een overdosis na zo lang geen Dallas. ;-)

En jij? Herinneringen aan Dallas en ga je vanavond kijken?