Geef me de vijf (6)

Een feestmaandeditie van ‘Geef me de vijf’.

  1. Vijf cadeautjes die jij graag met sinterklaas of kerst krijgt …
  2. Vijf dingen die jou dat speciale decembergevoel geven …
  3. Vijf goede voornemens die je ooit had … (en heb je ze ook volgehouden?)
  4. Vijf dingen die je nog wilt doen voordat het jaar voorbij is …
  5. Vijf ‘decembergerelateerde’ etenswaren/gerechten/dranken die je waarschijnlijk nog zult eten/drinken deze maand …

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Gast in huis deel 4: Marieke

We leerden Marieke (zo heet ze niet echt trouwens) kennen via mijn zus. Ze was een tijdje in een soort rusthuis opgenomen geweest omdat ze behoorlijk met zichzelf én haar huwelijk in de knoei zat.

Een ding was haar wel duidelijk na die tijd, ze wilde niet verder met haar man en daarom niet terug naar haar gezin.

Zo kwam van haar de vraag of ze een tijdje in onze tuinkamer mocht wonen. Ik had bewondering voor de moed die ze had om naast een baantje om in haar levensonderhoud te voorzien, ook nog te beginnen aan een HBO-studie om zo aan haar toekomst te werken.

En ik, ik luisterde naar haar verhalen. Hoe ze haar dochtertje van 6 miste, hoe haar vader woedend op haar was omdat ze haar gezin in de steek had gelaten en dat haar oudste zoon van 14 haar een blauw oog had geslagen en dat z’n vader dat goedkeurde.

Vanuit een veilig en hecht huwelijk zijn deze dingen bijna onvoorstelbaar voor ons. Hoe kan een vader het nu goed vinden dat een zoon zijn moeder slaat? Ik vind het zo jammer dat mensen die ooit met liefde aan een leven samen begonnen en samen kinderen kregen, elkaars felste tegenstanders kunnen worden.

Vaak dacht ik: hoe zou het verhaal er van de andere kant uitzien? Ik probeerde geen oordeel te hebben in een situatie die je maar half kon overzien maar ik denk dat Marieke blij was met een plaats waar ze haar verhaal kwijt kon.

Ze heeft 7 maanden bij ons gewoond en is weggegaan toen ik voor een hartoperatie in het ziekenhuis lag dus daar ben ik niet heel bewust mee bezig geweest.

Later heeft ze ons uitgenodigd om mee uit eten te gaan en het was fijn om te zien dat haar leven weer wat op de rails kwam. Ze woont nu met haar dochtertje bij het bedrijf dat ze overnam van haar vader, met wie de verstandhouding gelukkig weer veel beter is geworden. Met haar twee zonen is het contact nog steeds niet hersteld en ik vind de prijs die mensen moeten betalen voor hun scheiding vaak enorm hoog!

Marieke, we hebben goede herinneringen aan haar en aan de tijd dat we iets voor haar konden betekenen.

Vind u het ook moeilijk om geen ‘partij’ kiezen als mensen gaan scheiden en heb ik het mis als ik denk dat het verlies bij een scheiding (zeker als er kinderen zijn) vaak groter is dan de ‘winst’?

Kier.

Achttien

Onze relatie kent vanaf vandaag de ‘volwassen’ status. Hoe cool is dat dan wel niet!?

Zonder gekheid: 18 jaar geleden zoenden Mr. T. en ik voor het eerst. Man wat was ik verliefd en trillerig en blij en onzeker en happy en bang en … Echt allerlei emoties gierden in die dagen door mijn lijf en door mijn hoofd.

We zijn 18 jaar verder en ik kan met grote zekerheid zeggen: Mr. T. is the love of my life. Ik hoop dat we in 2050 ons 40-jarig huwelijksfeest mogen vieren!

Het tere kind

Oh man, oh man, om zo te kunnen schrijven als Jodi Picoult. Wat moet dat heerlijk zijn. Wat een grandioze boeken schrijft zij. Ik las laatst ´Het tere kind´ en wow, wat heb ik daar weer helemaal in gezeten. Prachtig.

Waar gaat ´Het tere kind´ over?

Charlotte O’Keefe’s dochtertje Willow is geboren met een ernstige ziekte die gekenmerkt wordt door broze botten. Wanneer ze valt, kan ze gemakkelijk haar benen breken. Na jaren voor Willow te hebben gezorgd, komen haar ouders in geldnood. Dan krijgt Charlotte een reddingslijn toegeworpen. Ze kan haar arts/verloskundige een proces aandoen omdat deze haar niet van tevoren heeft verteld dat haar baby zwaar gehandicapt zou zijn. Met een schadevergoeding zal Willow levenslang verzekerd zijn van de zorg die ze nodig heeft. Maar de arts-verloskundige die Charlotte voor de rechter daagt, is niet alleen Charlottes arts, maar ook haar beste vriendin…

Hoe kom je er op om met dit thema als uitgangspunt een boek te schrijven? En wat heeft ze dat prachtig en intens gedaan. Net als haar andere boeken worden de hoofdstukken vanuit de verschillende hoofdpersonen uit het boek verteld. Dat zijn dit keer Charlotte, haar echtgenoot, haar oudste dochter, haar vriendin en haar advocaat. En wat snap je al die mensen toch goed! Ik vind het ware kunst! Oh, zo te kunnen schrijven.

Wat wel heel jammer was, was dat het boek een bladzijde of 30 voor het einde dat de e-reader aangeeft stopt. En als een boek zo mooi is, dan valt dat even koud op je dak, want je denkt: nog zo lang lezen … Het einde zelf is trouwens ook zo compleet anders dan verwacht!

Waarom het boek dan toch nog meer bladzijdes heeft? Nou, dat is toch ook wel weer erg bijzonder, omdat Picoult er de recepten in heeft gezet die in het boek vermeld worden.

Ik geloof dat ik nu al haar vertaalde boeken gelezen heb. Dat is verdorie iets om heel verdrietig van te worden. Ik wacht vol smart op haar nieuwste boek! Opschieten dus heren/dames vertalers!

We need to talk about Kevin

Ik ging afgelopen maandag met mijn moeder, mijn tante, mijn nichtje en een oud-collega naar ‘We need tot talk about Kevin‘.

Al weer lang gelezen schreef ik een logje over dat boek en hoe aangrijpend en heftig ik het vond. Nou, de film die was nog een soortje aangrijpender en heftiger. Ik weet eigenlijk nog niet zo heel erg goed of ik wel blij ben dat ik gegaan ben. En dat wil wat zeggen. Maar tegelijkertijd was hij heel erg mooi en was er prachtig, surrealistisch bijna, gefilmd.

Normaliter is maandagavond mijn kaartavondje. Ook mijn moeder kaart dan mee. Ik hoorde haar zeggen dat ze veel liever had gekaart en tja … dat snap ik wel. Het ís ook gewoon een heel indrukwekkende en aangrijpende film. Mocht je de kans hebben, ik zou je toch aan willen raden hem te gaan zien of op tv te kijken.

* * *

Een andere film waar ik al weer een hele tijd geleden heen geweest ben was: Intouchables. Maar hé, toen had ik reces dus werd er niet gelogd. Maar om het archief compleet te houden, moest dat nog wel even gebeuren natuurlijk.

Goed: Intouchables dus, daar moest ik heen. Want ik hoorde/las er vooral op twitter zulke enthousiaste stukjes over. Ik bedacht me, ik reserveer gewoon twee kaartjes voor maandagavond en ik vraag mijn nichtje om mee te gaan. Omdat zij niet op mijn mail reageerde vond ik toen dat Mr. T. maar met mij mee moest. Goed, Mr. T. was net aan het idee gewend toen mijn nichtje een paar dagen later belde: ‘haar computer was stuk en ja, ze ging graag mee!’. Eind van het liedje was dat we met ons drietjes gegaan zijn.

Ik vond Intouchables een mooie film, maar ik had op de een of andere manier meer diepgang verwacht. Had me van te voren ook niet echt verdiept in de film. Ik wist alleen globaal waar hij over ging: een man uit een achterstandswijk gaat voor een gehandicapte miljonair zorgen. Dat het vooral een heel erg komische film was dat had ik gewoon niet verwacht.

Qua lach scoort de film dus erg hoog, qua traan beduidend lager. Ik heb me prima vermaakt hoor, maar zoals gezegd, diepgang miste ik wel.

Als ik aan zou moeten geven welke film mij uiteindelijk het meeste gedaan heeft, dan is het absoluut ‘We need to talk about Kevin’. Zonder enige twijfel.

Geef me de vijf (5)

Gossie, het eerste lustrum van ‘Geef me de vijf’! Hieronder vijf vragen, kan jij vijf antwoorden per vraag geven?

  1. Vijf dingen die jij via het weeweewee koopt …
  2. Vijf geuren die je lekker vindt …
  3. Vijf restaurants waar jij graag eet …
  4. Vijf mensen die jij heel bijzonder vindt …
  5. Vijf dingen waarvan jouw partner, vrienden of familie zeggen ‘dat is typisch … (en dan ben jij die puntjes natuurlijk)’ …

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Hasselbackspotatis

Toen ik Janneke ontmoette bij Wondelgijn kregen wij (en Repel, want die was er ook bij en wat was het gezellig en leuk en vertrouwd en mooi) van haar een heus ‘Hasselbackspotatis’-ding. Een wat? Een Hasselbackspotatis-ding. Ik had er nog nooit van gehoord en er nog nooit een gezien, maar zo ziet ie er uit:

.

Dat Hasselbackspotatis-ding werd een tijdje geleden dus voor het eerst gebruikt. Gossie, het lijkt erop alsof ik zomaar een soort van recept hier ga plaatsen. Maar stel je er niet te veel van voor, want het is heel simpel.

Schil de aardappelen en kook deze twee minuten. Giet de aardappelen af. Leg een aardappel op het Hasselbackspotatis-ding (of heet het ding alleen Hasselbacks want ik vind potatis wel heel erg aardappelig klinken).

Snijd dunne plakjes van de aardappel. Omdat die aardappel op het Hasselbackspotatis-ding ligt, snijd je de aardappel niet helemaal door want in dat Hasselbackspotatis-ding zit immers een uitsparing.

Intussen verwarm je de oven voor op 160°C. Hoe heter je de oven zet hoe korter dat de aardappelen in de oven moeten want in dit recept gaat het om 45 minuten op 225°C. En oh ja, in dat recept legt men de aardappels midden in de oven. Ik legde ze onderin.

Ik gebruikte voor deze eerste keer geen kruiden of olie. Eerst maar ‘ns kijkenproeven hoe het naturel smaakt.

 

Leg de aardappelen dus in de oven. Ik legde ze op bakpapier, maar misschien had ik dat niet moeten doen en had ik ze misschien beter op het rooster kunnen leggen want de onderkanten van de aardappels waren nu best taai (of zou dat altijd zo zijn?). Laat de aardappelen een uur in de oven liggen. Als ze eruit komen dan ziet het er zo uit.

En dat valt me toch niet tegen al heb ik geen idee waarom de rechtse aardappels gekleurder uitgevallen zijn dan de linker.

Ik kookte verder spruitjes die wij heerlijk vinden met wat gesmolten kaas erbij, slavinken en maakte een salade. Zo, dat ziet er best lekker uit nietwaar? Ha, en laat ik jullie nu ‘ns vertellen dat het gewoon ook lekker was! Haha, ik word nog ‘ns een echte kok.

 

Kende jij dit idee om aardappelen te bereiden? En ben jij meer van de aardappels of toch liever van de pasta’s of rijst?