Crematie

Ik had tot juli vorig jaar nog nooit in mijn leven een crematie meegemaakt. Gelukkig (al is het raar om in het geval van het overlijden van mensen over ‘gelukkig’ te praten) zijn het voornamelijk oude(re) mensen waarvan ik tot op heden de begrafenissen meegemaakt heb. Katholieke begrafenissen waren dat nog altijd, die bijna altijd voorafgegaan werden door een avondwake.

De avondwake wordt meestal verzorgd door vrijwilligers die met de familie van de overledene praten waardoor de wake vaak erg persoonlijk is. Er is ruimte voor eigen muziek en persoonlijke inbreng. Mijn moeder maakt hier in het dorp ook deel uit van de avondwakegroep. Ik vind het knap dat ze dat kan. Zelf vindt ze het vooral heel dankbaar werk om te mogen doen.

Begrafenissen zelf gebeuren volgens de regels van de Katholieke kerk, dat betekent dat de opbouw van de dienst hetzelfde is en dat er twee lezingen zijn (waarvan 1 uit het Evangelie), er worden voorbeden uitgesproken, de dienst van de tafel wordt gehouden, de Communie uitgedeeld en de mis wordt afgesloten met de absoute. Daarna wordt de overledene naar het kerkhof begeleid waar ook nog wat plechtigheden plaatsvinden. Er is zeker ruimte voor persoonlijke inbreng, maar die wordt tegelijk ook aan banden gelegd. Al is dat vaak afhankelijk van welke pastoor de dienst uitmaakt verzorgd. Bij de ene kan nu eenmaal meer dan bij een ander.

Maar goed: mijn allereerste crematie dus. Van de vader van een vriendin. En wat vond ik er nu van?

Het wachten in de ontvangstzaal was gezellig, er werd flink en lawaaiig gebuurt. En of dat nu helemaal de bedoeling is? Als je in de kerk zit te wachten, dan is het er stil, er wordt hooguit wat gefluisterd. Ik vond het vrij raar in ieder geval. Net voordat we de zaal waar de afscheidsviering gehouden zou worden binnen mochten vroeg de mevrouw van de D.ela of iedereen stilte in acht wilde nemen nadat de naaste familie de zaal ingegaan was. Dat was erg moeilijk voor veel mensen, ook nu weer werd er flink gekletst. Daar gaan mijn haren van omhoog staan. Toon wat respect mensen!

De ruimte waar de afscheidsdienst gehouden werd was sober ingericht, de banken stonden in halve cirkels om het centrale punt heen. Het zag er stemmig uit. Er was een vrouw die de dienst leidde. Er waren wat liedjes en de kleinkinderen (9 kleinzoons, geen kleindochters!) legden bloemen bij de kist en staken een kaarsje aan. Mijn vriendin en een van haar zussen hadden een kort woordje en dat was heftig. Mijn vriendin moest zo huilen. Wat ik erg ontroerend vond was dat men, tijdens de muziek, foto’s van de overledene liet zien. Die mogelijkheid heb je in de kerk natuurlijk niet.

Het Avé Maria werd live gezongen (toch een beetje een Kerkse invulling dus én kippenvel) en aan het eind van de  dienst speelde een broer van de overledene The last post. Daarna liepen alle aanwezigen langs de kist, verliet men de zaal, nam men een gedachtnisprentje in ontvangst en kon men gebruik maken van een kopje koffie/thee en een broodje.

En wat vond ik er nu van? Ik zie zeker wel de potentie van het helemaal zelf in elkaar zetten van een dienst zonder rekening te moeten houden met de Katholieke regels, maar ergens vond ik het toch ook wel heel magertjes en sober. Te sober? Ik weet het niet. Ik denk dat er meer te halen valt uit een afscheid dat je helemaal zelf in elkaar mag draaien.

Ik ben er trouwens nog steeds niet uit: begraven of cremeren. Ik neig naar begraven, maar dat kan volgend jaar weer heel anders zijn.

En jij? Veel crematies meegemaakt? Of begrafenissen? Katholiek of Protestants of anderszins getint? En wat wil jij eigenlijk over heel veel jaren?

30 gedachten over “Crematie

  1. Vorige week nog een begrafenis meegemaakt. In onze kerk , pkn , is alles mogelijk. Ook een beamer waar foto’s of film getoond kan worden. Trouwens inde kath. Kerk heb ik ook diensten meegemaakt naar eigen invulling van de nabestaanden.
    Ik heb ook crematies meegemaakt die ‘goed’ voelden, maar ook een keer, waar na twee cd ‘s en een bedankje van de uitvaartleidster de ‘ceremonie’ was afgelopen…………..

  2. Gelukkig is ‘t voor mij al héél lang geleden dat ik een begrafenis / crematie heb meegemaakt. De laatste is nu… ehm… ik weet ‘t niet eens, ik denk zo’n 7 jaar geleden. ‘t Was ‘n oom van Erik maar nog ‘n vrij jónge man. Hartstilstand, vlák voor kerst. Echt heel triest. Hij is begraven maar omdat hij en de familie níets (meer) met het geloof heeft, hebben ze er een humanistische dienst van gemaakt. Dat vond ik wel heel bijzonder en sprak me zéker aan. Ik ben ook niet religieus dus ik wil dat ook niet bij m’n afscheid. Ik hoop wél dat de bijeenkomst op een mooie passende locatie zal zijn en dat men met veel liefde en plezier aan me terug kan / zal denken. Maak alsjeblieft lawaai, praat, lach, herinner me, de leuke en de minder leuke dingen en respecteer en wees er voor mijn dierbare nabestaanden.

  3. Ik heb meer begrafenissen meegemaakt dan crematies. Sterker nog ik heb nog maar een crematie meegemaakt en ik vond het vreselijk. Het was echt een fabriek, het ging op tijd. Dit gedicht schreef ik er toen over:
    Crematorium

    Crematorium, een strak gebouw
    Uit het centrum met de rouw
    Bij de entree daar staat “stil”
    Binnen is het koud en kil
    Volgens schema, precies op tijd
    Wordt de plechtigheid geleid
    Toespraak, muziek, toespraak opstaan
    Bij die toon de deur uitgaan
    Condoleren, koffie, praten
    Wilt u nu dit pand verlaten
    Alles is weer op tijd gegaan
    Nu komt de volgende er aan
    De dood als een zakelijk gebeuren
    Drie kwartier, dan sluiten we de deuren
    Gelukkig nog mensen die met hun toespraken
    Alle zakelijkheid ongedaan maken
    Gelukkig dat Arie door zijn eigen leven
    Andere toch een gevoel heeft gegeven
    Dat zijn dood veel te vroeg is gekomen
    Voor diegenen die vandaag afscheid hebben genomen

    Zelf bewaar ik goede herinnering aan de afscheidsdienst van mijn broer waar we alle ruimte kregen om zelf de muziek te leveren, inspraak in de toespraak hadden en ik zelf de liturgie mocht maken met een foto van hem er op. En bij een tante die pas overleed zag ik ook in de kerk een diapresentatie van haar leven. Volgens mij is er tegenwoordig ook in de kerk heel veel mogelijk.
    Ik vind een begrafenis toch mooier, het is ook wel onze traditie in de familie vandaar dat ik nog weinig crematies heb bijgewoond. Heb wel alles al vastgelegd ook voor mijn zoon.

  4. Volgens mij heb ik meer crematies meegemaakt dan begrafenissen. Vooral dat mijn oma gecremeerd wilde worden vond ik heel erg. Ik miste heel erg een graf om naar toe te gaan, ook al kreeg ik mijn oma daar niet mee terug. Maar alles wendt…
    Zelf wil ik begraven worden in een kist van schroothout en zonder toeters en bellen. Mijn dochter mag (en wil) een stuk op de piano spelen, vooral geen toespraken, en na afloop van de dienst krijgt iedereen koffie/thee met een bitterkoekje ;-) en een zakje bloemzaad.

  5. Net zoveel begrafenissen als crematies. Ik denk dat het meer met persoonlijkheid en normen te maken heeft hoe een begrafenis of crematie er uitziet. Bij de begrafenis van mijn moeder was een persoonlijke invulling welkom. Een deel lag vast, maar dat zou mijn moeder zo hebben gewild. Bij de crematies die ik heb meegemaakt was de inbreng groot en de inrichting warm. Geen sprake van soberheid en kilheid. Bij de crematie van mijn schoonmoeder namen allle kleinkinderen het woord op hun eigen wijze. Cremeren of begraven? Ik denk cremeren vanwege de kosten en de ruimte

  6. Genoeg meegemaakt, maar vooral begrafenissen. De dienst van mijn vader (vanuit de kerk) was enorm persoonlijk en alles wat wij graag wilden werd in goede overeenstemming ingepland in de dienst. Daardoor was het enorm persoonlijk en was het een afscheid en dienst waar we veel positief commentaar op gekregen hebben. Zelfs ‘zwaar’ gelovige familieleden vonden het heel bijzonder en alles in die dienst liet zien dat mijn vader een bijzondere en geliefde man is geweest. De begrafenis van m’n sch.vader (een dienst vanuit een aula op het graf) was kil en afstandelijk. Niet alleen om de band die we met hem hadden, maar alles was zo 180 graden anders dan bij mijn eigen vader.
    Zelf wil ik wel begraven worden en dan hoop ik dat de dienst net zo persoonlijk zal worden als bij mijn vader.

  7. Oh. En dan vergeet ik nog: Katholiek opgevoed maar niet meer praktizerend en inmiddels uitgeschreven. Ik kies voor begraven in plaats van cremeren. (Dat is toch geen geloofsgebonden keuze???) Ik vind dat wegzakken in de aarde zoveel mooier dan wegzakken in een kelder waar een oven staat. Marc kiest echter voor cremeren. Kijken of ik daar nog wat aan kan doen…

  8. Hmm… Wel wat meer crematies bijgewoond inmiddels. Overigens ook katholieke diensten die eindigden bij een crematorium.
    Dat mensen in een kerk stiller zijn, heeft waarschijnlijk te maken met het gebouw. Daar worden mensen automatisch respectvoller van. Ik ben er van overtuigd dat mensen te veel geluid maken door zenuwen en gebrek aan weten hoe zich te gedragen.
    Dat je het helemaal zelf mag invullen is maar gedeeltelijk waar: je bent minstens aan regels van tijd gebonden en het blijkt vaak lastig om het met elkaar eens te worden. In relatief korte tijd uiteraard.
    Voor de begrafenis van mijn vader hebben wij voor een katholieke dienst gekozen; mijn vader werd ooit katholiek om met mijn moeder te kunnen trouwen en heeft zich destijds goed ingelezen en maakte er een bewuste keuze van. Hoewel hij op mij geen zeer gelovige indruk maakte, vond hij het mooi om zich te laten leiden door een gedachte aan een God en diens bedoelingen (zoiets). Maar man, man, man! Wat heb ik me geergerd aan de pastoor. Een soort reservepastoor uit het klooster in Haastrecht; de andere twee hadden reeds andere uitvaart-verplichtingen. Van hem moesten wij de voorbeden schrijven. Dus niet ‘mochten’ maar moesten. Heb ik gedaan. Terwijl hij ze in de dienst voorlas, hoorde ik dat hij ze vrijelijk had aangepast. Irritatie tijdens de uitvaartdienst van je vader is niet goed. Daarvoor was er al ergernis omdat wij exact 1 niet-kerks muziekstukje wilde draaien. Omdat mijn vader jaren geleden al had gezegd dat hij dat graag op zijn begrafenis wilde. Het ging om ‘The end of the show’ van The Cats. Mocht niet van de pastoor. Pas na bemiddeling door de begrafenisondernemer mocht het gedraaid worden op een zelf mee te nemen cd-speler bij het verlaten van de kerk. Toen de pastoor aankondigde dat er gecollecteerd zou worden, gaf ik aan dat ik dat bij een uitvaartdienst eigenlijk niet zo gepast vond. Toen kwam de melding dat als we dat niet deden, mijn vader nooit afgeroepen kon (!) worden in de kerk. Omdat ik dat sneu vond voor mijn moeder, hebben we toegestemd maar tot op de dag van vandaag vind ik het best raar dat ik daar, rond de kist waarin mijn vader lag, geld in een bakje moesten gooien. En ook over de eh… verhalen die mijn zus en ik wilden vertellen, had de pastoor een mening. Wij vonden twee zeer bescheiden maar hij had bij voorkeur maar slechts één. Gelukkig hebben we onze poot stijf gehouden. Toen stelde hij nog voor dat hij ze zou voorlezen. Hij had immers ervaring en wij zouden wellicht emotioneel worden. Wij troefden terug beiden toneel te spelen en waarschijnlijk vollere zalen dan hij gewend waren. En als het emotioneel werd, dan zou mijn vader dat prachtig hebben gevonden. Dat ik bij de laatste zin de tranen over mijn wangen voelde biggelen, gaf me juist een sterk gevoel. En een ‘lekker puh-gevoel’ naar de pastoor. Een gevoel dat niet thuishoort bij het afscheid van je vader.
    De uitvaarten die niet via de kerk gaan (ook begrafenissen) vind ik in principefijner omdat er meer respect is voor de nabestaanden. Uiteraard kun je discussieren over wat mooi is en wat niet mooi is. Maar in een niet-gelovige dienst wordt het Ave Maria dus wel geaccepteerd. Daar zou de pastoor waar ik niet blij van werd, en vermoedelijk veel van zijn collega’s, nog veel van kunnen leren. Overigens is het grote verschil misschien de Avondwake. Die kent men hier niet of nauwelijks. Slechts een condoleancegelegenheid waarbij je iedere bezoeker persoonlijk een hand schudt en spreekt en die mij het fijne gevoel gaf weer onder de mensen te durven komen en klaar te zijn voor de begrafenis.
    ..
    Zo… heb ik even een onsamenhangende roman geschreven…. #sorry

  9. Mijn opa en schooonvader zijn met alle toeters en bellen begraven vanuit de kerk. Van opa weet ik niet zoveel meer van die dag alleen dat we na afloop een broodmaaltijd hadden in een restaurant en dat het toen best gezellig was.
    Bij mijn schoonvader was het best een mooie dienst waar ook door de familie gesproken werd. Omdat de pastor een huisvriend is, was het een erg persoonlijke dienst. Mooi. Het familiegraf waar hij in ligt wordt helemaal niet bijgehouden en eigenlijk gaat er ook bijna niemand naar toe. Zijn vrouw en dochter zijn naar de andere kant van het land verhuisd.
    Mijn tante is recent gecremeerd en zij was een sober mens en de crematie was dat ook precies zoals ze zelf wilde. Daar moet je ook rekening mee houden.
    Ook de kosten zijn vele malen hoger bij een begrafenis met kerkdienst enz. Hoewel het vooral een gevoelskwestie is, kan ik me voorstellen dat het een rol speelt. Schoonvader had een dubbele verzekering en zelfs dat was niet toereikend,

  10. Heb zowel begrafenissen meegemaakt als crematies.
    Meest indrukwekkende was van L, 9 jaar oud. Een begrafenis, moet zeggen dat ik normaal in een kerk me vooral al het katholieke kan herinneren, maar dan op een negatieve manier.. ik heb er namelijk niets mee dus voor mij is het nietszeggend. Echter bij hem blijft me nog steeds, na 10 jaar bij, de muziek.. de mooiste stukjes vooral van zijn klas en het moment dat zijn kist verdween in de aarde. Moet zeggen dat ik bij de crematies eigenlijk nooit heb gehad dat wanneer ze vroegen om stilte dat dit niet gebeurde ofzo. Ook niet toen de zaal uit zn voegen barstte omdat er zoveel mensen op af kwamen. Mensen praten op zachte toon en je hoort dus vooraf alleen geroezemoes.

    De kerk vind ik wel een veel mooiere plek dan een crematiezaal.. maar ik heb zelf niets met het geloof dus zal me laten cremeren.

  11. Al ruim 50 jaar ga ik naar begrafenissen en de laatste 15 ook regelmatig naar crematies. Mijn ouders zijn op de katholieke manier begraven evenals het grootste deel van mijn opa’s en oma’s, ooms en tantes, buren, vrienden, ouders van vrienden. Mijn man’s familie was niet kerkelijk en gingen meestal vanuit ‘n aula naar de begraafplaats of bleven in het crematorium. Zowel bij de begrafenis van mijn ouders (avondwake, Eucharistiviering, kerkhof etc.) als de crematie van mijn schoonmoeder (condoleance-avond in haar eigen huis, herdenkingsdienst in aula van crematorium) werd praktisch alles geregeld, verzorgd en uitgevoerd door kinderen, klein- en achterkleinkinderen. En niet alleen ik maar de meeste mensen binnen onze families gebruiken deze manier van afscheidnemen nog steeds als voorbeeld hoe ze het zelf willen!

  12. Ik wil zelf begraven worden, om geloofsredenen. Ik heb zowel crematies als (protestantse/evangelische) begrafenissen meegemaakt. Bij crematies vind ik het naar dat je het lichaam achterlaat in de zaal. Dat is een gevoelsmatig iets hoor, want bij begraven doe je dat eigenlijk ook. Bij mijn moeder (besloten kring, ook geen aanrader) hadden we er voor gekozen om d kist helemaal te laten zakken. Dat is wel heel erg diep en dat maakte het heel emotioneel. Dat zou ik niet meer willen.

  13. Tot nu toe voornamelijk crematies meegemaakt en dan zonder kerkdienst, vrij standaard allemaal en vrij kort van stof, dus binnen no time sta je weer buiten. Op dit moment zou ik zelf kiezen voor een begraafplaats zodat mijn nabestaanden nog een plek hebben waar ze naar toe kunnen maar ik hoop natuurlijk oud te worden en dan vind ik een crematie prima…

  14. ik vind het nog steeds een naar idee, maar een aardbodem gevuld met botten is eigenlijk net zo’n naar idee.. ik weet het nog niet. heb beide meegemaakt, vond beide naar.

  15. Een heel apart logje is dit…
    Ik heb al heel wat crematies en begrafenissen meegemaakt. Meestal met een katholieke mis vooraf. Maar de laatste tijd ook wel met alleen een herdenkingsdienst in een crematrium. Soms met een mooie presentatie met foto’s van de overledene… Er kan tegenwoordig zoveel. Maar gezellig? Nee… dat eigenlijk nog nooit. En eigenlijk vind ik ook niet dat het passend is als iedereen met iedereen over ditjes en datjes gaat praten.
    Ik wil gecremeerd worden, maar ik wil geen mis. En dan bijgezet in een urn in het graf van mijn moeder. Als dat tegen die tijd nog bestaat tenminste. Maar alleen om mijn nabestaanden een plekje te geven waar ze naar toe kunnen mochten ze dat willen. Ze mogen me ook uitstrooien ergens in de buurt van het dorp waar ik ben geboren.
    Zelf vind ik niks bij een graf op een kerkhof. Mijn schoonouders zijn gecremeerd en de as is uitgestrooid. Mijn moeder ligt in een graf met een mooi grafmonument, heerlijk in het zonnetje, maar ik ben alleen maar bezig met te denken hoe ze er nu in die kist bijligt. Mijn vader is in 1974 overleden op 48jarige leeftijd. Ik ben denk ik 3 keer naar zijn graf geweest. Waar andere mensen troost vinden, vind ik dus niks.
    En dat mag… ik denk aan mijn geliefden op mijn eigen manier!

  16. Ik heb al heel wat begrafenissen en crematies meegemaakt, ook door mijn werk. Ik heb nooit een echte kerkelijke dienst meegemaakt, de cliënten die gelovig waren kregen een aangepaste dienst op hun niveau (vanwege de verstandelijk beperking). Ook de muziek werd aan hun smak aangepast. Ik heb zelf iets meer met begraven dan met cremeren.

  17. Ik heb al wel redelijk veel van die plechtigheden meegemaakt, zij het dan in tegenstelling tot jou nog maar 1x in een katholieke dienst/omgeving.

    Voor wat betreft het respectloze ben ik het wel met je eens. Veel mensen die elkaar al ‘heel hun leven’ kennen komen elkaar alleen maar tegen bij zo’n plechtigheid en dan vergeten ze de reden van hun aanwezig en moet alles in no time bij gepraat worden kennelijk.

    Begraven of cremeren, beiden zijn niet aan de orde. Ik heb me al relatief jong (ver voor mijn trouwen) gemeld als : ‘lichaam naar wetenschap’. Mijn grootste wens was altijd al…. leg mij in de natuur en strooi rondliggend gebladerte en takken over mij heen maar dat mag in ons land niet dus koos ik voor ‘wetenschap’, wie weet wat men nog kan ‘leren’.
    De bijbehorende viering is er eentje in zeer beperkte kring in het huis waar ik het laatst woon (hopelijk een eigen huis en niet een bejaardentehuis oid). Ik wil (voor zover ik iets te willen heb uiteraard) niet dat iedereen in de mineur zit maar juist samen mijn leven viert ten afscheid. Zij die mij heel goed kennen weten dat ik het leven zelf ook vier maar tegelijkertijd niet meer bang ben voor de dood en het zie als een verlossing die ik zal toejuichen op het moment dat het zo ver is. Kortom, geen treurnis maar vrolijkheid, wetende dat ik het leven leefde zoals ik kon en dat ik mijn heenhaan zelf niet angstig tegemoet zag maar met open armen verwelkomde omdat ik geloof in ‘als het tijd is, is het tijd!’.

  18. Ik heb inderdaad al de nodige crematies en begrafenissen meegemaakt !
    Variërend van héél persoonlijke crematieplechtigheden tot uitermate kille kerkelijke plechtigheden en andersom.
    Het is maar wat de nabestaanden ervan maken !
    Ik laat mijn nabestaande de vrije keus te doen waar zij zich het best in kunnen vinden.

  19. Crematie. Met veel lachen en alles lekker los. Ik ben al levende al wars van stijfjes, dood is dat niet veel anders, verwacht ik. Iedereen die wat wil zeggen of delen, mag dat doen. Vlam en Jill hebben de regie. Ik ben er toch niet meer. Na afloop is koffie verboden. Ik wil dat er een borrel geserveerd wordt.

  20. Ik heb katholieke begrafenissen meegemaakt en crematies. Qua aangrijpendheid maakt het niet uit is mijn ervaring. Wel is het zo dat er bij crematies meer ruimte is voor eigen inbreng van de (inmiddels) overledene en van de nabestaanden. De een wil het graag sober en dat kan dan koud en kil lijken maar het is in ieder geval zijn/haar eigen wens geweest, de ander wil er soort afscheidsfeest van maken en dat is ook prima. Zelf dacht ik altijd dat ik zou willen worden gecremeerd maar de laatste tijd twijfel ik weer.

  21. Ik heb al veel protestantse begrafenissen meegemaakt. Vaak is er dan eerst een dienst in de kerk, waar eigenlijk niet enorme regels aan vast zitten. Je mag zelf uitzoeken welke liederen er worden gezongen. Daarna ga je met z’n allen naar de begraafplaats en tenslotte nog vaak met z’n allen wat eten.

    De laatste begrafenis die ik heb meegemaakt was van mijn neef. Hij was niet gelovig, dus de begrafenis was ‘gewoon’ in een zaaltje. Ik vond het een heel mooie dienst. Zijn collega’s zeiden wat, zijn vrouw zei wat, er werd muziek gedraaid die mijn neef zelf had uitgekozen en je voelde gewoon door je hele lijf: dit was hij.
    Nadat hij begraven was, gingen we met z’n allen terug naar een zaal, waar je koffie kon drinken. Het ‘mooiste’ was dat er op elke tafel paprika chips stond. Mijn neef was namelijk gek op paprika chips en had gezegd dat iedereen dat maar moest eten op zijn begrafenis.

    Een crematie heb ik dan weer nooit meegemaakt…

  22. over de foto’s die ze bij de crematie lieten zien: zeker kan dat ook in een kerk, tenminste bij ons in de kerk hebben ze 2 beamers, waarop foto’s en teksten worden getoond.

  23. Ik geef de voorkeur aan begraven worden op en natuurbegraafplaats, na een korte en sobere bijeenkomst in de ruimte die ze daar ook vast zullen hebben. Absoluut geen (katholieke) mis voor mij en mijn naasten.

  24. Ik heb al tientallen begrafenissen en crematies meegemaakt. In mijn direkte familie (neef, 2 ooms, oma’s, opa’s, mijn vader, mijn schoonmoeder, mijn zusje, 3 vriendinnen, 4 collega’s en verder heel veel vaders en moeders van onze vrienden).

    Bij het afscheid van mijn zusje hadden we allemaal ons eigen verhaal over onze band met haar. Intussen werden foto’s vanaf haar geboorte tot twee weken voor haar dood afgespeeld met prachtige muziek eronder. Heel bijzonder. We hebben veel rituelen zelf gedaan, zoals haar aankleden, haar in de kist leggen, de kist sluiten en dragen. we hebben zelfs de kist zelf in de auto geschoven. Ik vond dat heel goed om te doen. Haar kleren zelf uitgezocht, haar zelf opgemaakt. Het helpt denk ik echt.
    Aanstaande woensdag ga ik een plekje uitzoeken in de urnentuin voor haar urn. Weer een stukje in het proces…..

  25. Ik heb beide meegemaakt, incl. begrafenissen volgens de Hervormde leer.
    Ik heb mooie ceremonies mee gemaakt, en minder mooie. Maar dat was mijn idee als relatieve buitenstaander, voor de nabestaande was het goed. En dat is wat telt.

    Ik zelf wil gecremeerd worden en een sobere dienst. Voor dat laatste moet ik toch maar eens wat aantekeningen gaan maken.

  26. Ik vind een dienst in de kerk stemmiger dan een crematie. Ook het wegbrengen van de overledene naar het graf vind ik mooier dan de overledene achterlaten in de ruimte van het crematorium.
    Zelf ben ik er nog niet uit. Voor mijn nabestaanden is het ‘makkelijker’ wanneer ik gecremeerd word. Minder gedoe daarna met het onderhouden van een graf, snap je?

  27. Toevallig gisteren de uitvaartpolis aangepast en moesten we ook een heleboel vragen beantwoorden.
    Ik gaf aan het sober te willen, crematie , en daarna een borrel in een cafe of zoiets dergelijks. De mevrouw begon over koffietafel en nog veel meer en ik moest denken aan de oudejaarsconference van Guido Weijers, waarin hij een overlijdensadvertentie laat zien.
    Er is geen koffie na die tijd want iedereen die met mij koffie had willen drinken had mijn hele leven daar tijd voor gehad!

    en dat is ook eigenlijk wel mijn motto.

  28. Intieme vragen en opmerkelijk onderwerp voor een logje…

    Veel crematies meegemaakt? Of begrafenissen?
    Meer dan me lief is

    Katholiek of Protestants of anderszins getint?
    Meestal RK, omdat ik zelf RK ben opgevoed en dus vooral in die kring familie zit… maar zelf doe ik er weinig mee, wil ook niet gelovig begraven of gecremeerd worden, geen kerkdienst voor mij

    En wat wil jij eigenlijk over heel veel jaren?
    Ik wil gecremeerd worden, en dan uitgestrooid worden

  29. Weinig meegemaakt, maar dan eigenlijk alleen crematies, zonder kerkdienst. Koud, snel, twee liedjes uit de cd speler, twee toespraakjes/korte verhaaltjes.

    Ik weet niet wat ik zelf wil, cremeren ligt voor de hand. Begraven, wat is de meerwaarde? Denk dat ik daarbij vooral aan de nabestaanden zou denken. Een lekker plekje voor mijn resten, daar moet ik nog wel eens over denken.

Reacties zijn gesloten.