Ga weer opvoeden

Ik las vorige week onderstaande column op 17 januari op de website van Pauw en Witteman en vond hem de moeite van het delen meer dan waard. Verder moet ik zeggen dat die hele oproep van Plasterk een beetje aan mij voorbij is gegaan, maar ja, dat krijg je als je nooit naar het journaal kijkt. ;-)

Ik zeg niet dat wij de wijsheid in pacht hebben en wil ook niet beweren dat onze opvoeding 100% is. Maar wat ik wel weet is dat wij met veel zorg en aandacht met onze twee meiden omgaan en dat wij hier in huis de baas zijn. Er kan veel, er mag veel, maar tot een grens. Er is veel liefde en veel warmte. Af en toe knettert het, zeker met een beginnende puber in huis, maar diezelfde puber laat zich nog maar wat graag knuffelen en begeleiden. Ook niet onbelangrijk: Mr. T. en ik zullen richting de meiden altijd één lijn trekken. Als we het niet met elkaar eens zijn, dan praten we het later wel met z’n tweetjes uit.

Het is niet mijn bedoeling om andere ouders af te katten, maar ik zie op het schoolplein/sportveld of in andere huizen dingen waarvan ik denk: ‘dat hoeven die van mij niet te proberen, want zulk gedrag zou ik niet tolereren’. Ik denk dat kinderen floreren als er duidelijke regels zijn. Uiteraard moeten/mogen ze hun (en onze) grenzen opzoeken maar het moet duidelijk zijn dat er thuis altijd een veilige haven is. En dat papa en mama de knoop doorhakken als de dingen spaaklopen.

* * *

Phaedra Werkhoven: “Uitgangspunt is dat je zorgt dat je kinderen zich thuis aan de keukentafel wél gedragen.”

Hoofdredacteur van fabulous MAMA Phaedra Werkhoven was in Pauw & Witteman te gast. Ze sprak over het ‘fatsoensoffensief’ van minister Ronald Plasterk waarin hij ouders opriep om hun kroost beter aan te pakken. 

Minister Plasterk riep gisteren ouders op om weer te gaan opvoeden. Hij refereerde aan jongeren die geweld gebruikten richting mensen met een publieke functie. “De rol van ouders is daarin groot,” zei hij. “Dus ouders: ga weer opvoeden.” Een moreel appel, waar iedereen weer even van wakker schrikt. Wat ik daar nou van vond, werd mij gevraagd door de redacteur van Pauw & Witteman. “Nou, eigenlijk ben ik het daar wel heel erg mee eens,” antwoordde ik. Een bevoogdende overheid, ik spuug er op. Maar als er een aantal delicten voorkomt waarin jongeren de hoofdrol spelen en waardoor de hele samenleving vervolgens zwaar geschokt is, dan vind ik het commentaar van een minister daarop niet meer dan normaal.

Verantwoordelijkheid afschuiven
De vraag is: wat is het probleem met jongeren, vandaag de dag? En is het zo dat ouders niet meer kunnen opvoeden? Een discussie daarover slaat al snel dood. Want ja, iedereen vindt dat ouders hun kinderen moeten opvoeden. Mijn punt gisteren in de uitzending was dat ouders de neiging hebben om verantwoordelijkheid af te schuiven op anderen, als het gaat om het gedrag van hun kind. Daarmee is niet gezegd dat alle ouders niet kunnen opvoeden.

Generaliseren in discussies over opvoeden is heel lastig. Toen Jeroen me vroeg wat we dan moeten doen tegen die gewelddadige jongeren die ambulancepersoneel aftuigen, had ik natuurlijk geen pasklaar antwoord. Toch kun je er in zijn algemeenheid wel iets over zeggen. Opvoeden in een maatschappij als de onze, is moeilijk. Zeker omdat iedereen tegenwoordig maar alles moet kunnen zeggen. Een eigen mening hebben, is iets wat wordt toegejuicht. Voor jezelf opkomen, het ergens niet mee eens zijn, het mag allemaal.

Smartphones
Doordat er smartphones zijn, is het gemak om dingen te roepen alleen maar toegenomen. En kinderen geven massaal toe aan de behoefte om hun bagger de ether in te slingeren. Als ouder zou je in de gaten moeten houden wat jouw kind zegt. Op Twitter, op Facebook, daar waar je kunt. Uitgangspunt is dat je zorgt dat je kinderen zich thuis aan de keukentafel wél gedragen. Dat jij van begin af aan de baas bent. Dat de basis is: een liefdevolle, veilige omgeving, waarin je de normen en waarden die je zelf hebt meegekregen overbrengt op je kinderen. Het is eigenlijk verrassend simpel: respect en beleefdheid, geen grote mond, nee is nee.

En daar gaat het toch vaak mis. Kinderen zijn niet the centre of the universe. Kinderen zijn niet de baas. Ik zie veel ouders die het zo goed willen doen met hun kinderen, dat ze vergeten dat het niet goed is om ze altijd maar hun zin te geven. Ouders die bang zijn om hard te zijn. Die het wel grappig vinden, als hun kind assertief is. Als hun kind een ander kind pest of duwt, heeft ie ‘een karaktertje’. Ouders die met kinderen naar een restaurant gaan, waar ze vervolgens iedereen tot last zijn. Ga gewoon niet naar een restaurant, als ze zich niet kunnen gedragen. Maar ga niet boos kijken naar de gasten die zich aan jouw kinderen ergeren. Ouders die van de leerkrachten verwachten dat deze veters strikken bijbrengen, jassen dichtritsen en luiers verschonen. Daar zijn juffen niet voor. Ouders die het gezag van de school ondermijnen, door op hoge poten verhaal te halen en het gedrag van hun kind goed te praten. Ouders die niet de hand in eigen boezem steken.

En ja, dat minister Plasterk mij daar weer even bewust van maakt, dat vind ik dus best oké.

* * *

Wat vind je van de column en wat is jou idee over opvoeden? Zijn onze kinderen niet te mondig, niet te verwend of valt het best wel mee?

Tijdens kantooruren

Ik las al eerder een boek van Aefke ten Hage en onlangs kwam ik per toeval haar tweede boek tegen.

Waar gaat ‘Tijdens kantooruren‘ over?

Malou werkt bij een doodgewoon kantoor, met leuke en wat minder leuke collega’s, computerproblemen en onschuldige flirts. Wanneer een collega onder werktijd om het leven komt, staan alle verhoudingen op scherp. Volgens de recherche is het een ongeluk, maar ongewild komt Malou achter de waarheid. Eén ding is zeker: zo spannend is het op kantoor nog nooit geweest…

Ik vond het een prima boek voor tussendoor. Het heeft maar 171 bladzijdes, dus het is snel uit. Op de een of andere manier is de proloog niet echt bij me blijven hangen en pas toen ik de epiloog las herinnerde ik me die weer.

Ten Hage heeft leuke personages bedacht al zijn een aantal dingen niet echt uitgewerkt. Zo hebben Malou en Victor het nergens over de gevolgen die hun relatie heeft voor de werksituatie. Zara vind ik dan weer een beetje over the top. En Ilona is toch wel een wat onwaarschijnlijk typetje. Maar verder leest het boek zeer plezierig weg en weet Ten Hage het zo te regelen dat je toch wel heel graag wilt weten hoe het boek eindigt.

tk

Alles is familie

Zo ergens half november bedacht ik me dat ik graag naar ‘Alles is familie‘ wilde. Het leek me een prima film om met de meiden van de vriendengroep te gaan zien. Dus stuurde ik een mailtje rond met de vraag wie er in december mee wilde. Ik kwam er toen achter dat een boel meiden meewilden, maar dat december toch wel heel erg lastig was want druk, druk, druk …

Ennieweej, de date werd verplaatst naar 17 januari en toen gingen we met ons achten naar de bios. Die nieuwe bioscoop hier in de gemeente gaat mij nog arm maken denk ik, het is al de derde keer dat ik er kom in een maand tijd. De film bedacht in eerste instantie dat hij er niet veel zin in had, wel geluid en geen beeld. Tja, dat is natuurlijk niet de bedoeling. Het suffe is dat er dan zo’n 38 vrouwen (en ik denk 2 mannen) in de zaal zitten en niemand die iets doet. Dus, wie denk je dat er weer actie ondernam. Juist ik. ;-) Enfin: na een tijdje draaide de film en hebben we ons ondergedompeld in de creatie van Kim van Kooten. We hebben stuk voor stuk van de film genoten. Wat een heerlijke komedie, met ruimte voor een traan, wat een geweldig spel, wat een mooie mannen beelden.

We hebben daarnaast van elkaars gezelschap genoten. Na de film hebben we nog even nageborreld en veel gekletst en gelachen (en op één na allemaal met onze smartphone zitten spelen haha). Naar welke film zullen we binnenkort ‘ns gaan?

aif

Ben jij al naar ‘Alles is familie’ geweest? Wat vond je er van?

Maak uw keuze 1

In het verleden behaalde resultaten bieden geen garanties voor de toekomst. Ik weet het. Feit is dat de ‘maak uw keuze-logjes’ op mijn oude blog heel succesvol waren. Ik ben benieuwd of dat hier ook geldt.

Maak je keuze en licht eventueel toe.

  1. Strand of bos
  2. Water of wijn
  3. Zon of schaduw
  4. Morgen of gisteren
  5. Amsterdam of Maastricht
  6. Hotel of camping
  7. Boek of tijdschrift
  8. Hollandse pot of wereldgerecht
  9. Mark of Diederik
  10. Tablet of PC

Borgen

Dit logje is vooral een reminder voor mezelf. Een reminder om de HD-recorder te programmeren. Want vanavond om 23.00 uur komt de eerste aflevering van ‘Borgen en op dat moment zit ik in de bioscoop te genieten van ‘Alles is familie. Ik heb al veel goeds over deze Deense televisieserie gehoord en ben dus ook zeker van plan het te gaan volgen.

Verder volg ik dan op dit moment nog ‘Penoza II‘ en ‘Divorce‘. Penoza II vind ik echt heel gaaf al is het af en toe ook behoorlijk onwaarschijnlijk allemaal. Divorce heeft mij aangenaam verrast. Ik vind het écht heel erg leuk.

Onlangs eindigde ‘Downton Abbey‘ seizoen drie met een onverwachte schok! Potverdorie, zeg: lieten ze eerst Lady Sybill al sterven, nou legde Matthew ook nog het loodje! Da’s niet tof, maar maakt natuurlijk wel dat de fans allemaal ontzettend gaan zitten smachten naar het vierde seizoen.

Welke televisieseries kijk jij op dit moment?

De verborgen taal van bloemen

Het is maar goed dat ik van verschillende kanten hoorde en las dat het zo’n bijzonder boek is, want op basis van de titel had ik het echt nooit uitgekozen. Ik vind ‘De verborgen taal van bloemen‘ nou eenmaal niet bepaald een aantrekkelijke titel, maar poe hé, het is wel een heel mooi boek!

Waar gaat het boek over?

Ooit werd de Victoriaanse taal van bloemen gebruikt om liefde uit te drukken: kamperfoelie voor toewijding, azalea’s voor hartstocht en donkerrode rozen voor betovering. Maar Victoria Jones gebruikt deze taal voor overbrengen van emoties als verdriet, wantrouwen en eenzaamheid. Door haar traumatische jeugd, die ze heeft doorgebracht in talloze pleeggezinnen en tehuizen, durft ze zich voor niemand meer open te stellen. Alleen met de hulp van bloemen en hun betekenissen weet ze contact met de wereld te leggen.

Inmiddels is Victoria achttien jaar. Ze kan nergens naartoe en slaapt onder de blote hemel in een parkje, waar ze een kleine bloementuin heeft aangelegd. Als ze werk vindt bij een bloemist uit de buurt, ontdekt ze dat ze een gave heeft: door de juiste bloemen uit te kiezen geeft ze haar klanten precies wat ze nodig hebben. Pas als Victoria haar hart verliest aan Grant, een koopman die ze op de bloemenveiling heeft ontmoet, realiseert ze zich wat er mist in haar eigen leven. Voor het eerst is ze gedwongen om de pijnlijkste gebeurtenis uit haar verleden onder ogen te zien en te besluiten hoeveel ze durft te riskeren voor een tweede kans op geluk.

De verborgen taal van bloemen is een ontroerende, ontwapenende roman over de betekenis van bloemen, familie en bovenal liefde.

Het verhaal wordt door Victoria zelf verteld en is opgebouwd uit twee verhaallijnen. Zo wordt er een periode uit het leven van de 9-jarige Victoria verteld en een periode vanaf haar 18de verjaardag.

Victoria is als baby te vondeling gelegd en heeft weinig (en dat is een understatement) geluk met de pleeggezinnen waar ze ondergebracht wordt. Op haar negende lijkt het tij te keren als ze bij Elizabeth gaat wonen. Omdat Victoria echter zo beschadigd is, lukt het haar niet om onbevangen te genieten van wat haar overkomt en zich over te geven aan dit onverwachte thuis.

Op haar achttiende verjaardag moet Victoria het tehuis waar ze woont verlaten en wordt ze verantwoordelijk voor haar eigen leven. Victoria is zo argwanend en afgestompt en heeft zo weinig vertrouwen in zichzelf en anderen dat ze mensen die te dichtbij haar komen geen kans geeft.

Het boek heeft een heel aparte stijl, staat vol met prachtige zinnen en is heel beeldend geschreven.

Een paar korte stukjes

* * *

Haar stem klonk te hard in het stille huis en wendde een optimisme voor waarvan ik wel in de gaten had dat ze die niet voelde. Ik stak mijn neus onder het dekbed vandaan en haalde diep adem. ‘Niet geweldig,’ zei ik. Elizabeth lachte kort, maar hard. ‘Ik geloof dat jij de wereld ook kunt bewijzen dat ze het mis hebben, Victoria. Je gedrag is een keuze, zo ben je niet echt.’ Als Elizabeth dat werkelijk geloofde, dacht ik, stonden haar nog veel teleurstellingen te wachten.

* * *

‘Geeft niet,’ zei ik. Ik had dat vriendelijk bedoeld, maar mijn woorden klonken onverschillig. Grants gezicht betrok en ik voelde boosheid in me opwellen, niet op Grant, maar op mezelf omdat ik de kunst van de subtiele bewoordingen nooit onder de knie had gekregen.

* * *

‘Heb je het hem verteld?’ vroeg Renata. ‘Heb je de baby aan hem gegeven?’ ‘Ik heb hem niets verteld,’ zei ik. ‘En ik wil niet dat jij me verder iets vertelt. Nu niet en later niet.’ Ik slikte hard. Dit stemde Renata milder. ‘Ze zag er gelukkig uit,’ zei ze. ‘Grant zag er moe uit. Maar …’ ‘Alsjeblieft,’ zei ik tegen Renata en ik begon de deur zachtjes weer dicht te duwen. ‘Ik wil het niet weten. Ik kan er niet tegen.’ De deur viel dicht en ik draaide hem op slot. Renata stond aan de andere kant van het glas en zweeg. De deuren waren niet zo dik dat we elkaar er niet doorheen zouden verstaan, maar we zeiden allebei niets. Renata keek in mijn ogen en ik keek niet weg. Ik hoopte dat ze mijn verlangen zou zien, mijn eenzaamheid en mijn wanhoop. Het was moeilijk genoeg om mijn baby los te laten. Het zou bijna niet te doen zijn als Renata me steeds weer zou bijpraten. Ze moest begrijpen dat ik alleen met mijn beslissing kon leven als ik mocht vergeten.

dvtvb

The Hobbit

Tijdens het sinterklaasvieren bij mijn ouders vertelde ik dat ik graag naar The Hobbit wilde gaan, maar dat ik zo 123 niemand kende die ook wilde gaan. Het blijven natuurlijk best heel bijzondere films en ook al gaan er veel mensen, in mijn nabije omgeving ken ik geen echte fantasy-liefhebbers. Tot mijn grote verrassing zei mijn schoonzus echter meteen dat ze ook graag wilde. Gossie, dacht ik, wij samen? We hebben nou eenmaal niet zo’n heel goede band (ik weet donders goed dat dat meer aan mij dan aan haar ligt), maar ach, bij een film van Peter Jackson hoef je je alleen maar onder te dompelen in al het moois dat je voorgeschoteld krijgt dus waarom niet.

Vorige week zaterdag gingen wij dus samen naar The Hobbit en ik heb een supergave film gezien. Ik heb met volle teugen genoten! Van middenaarde, van de dwergen speciaal van Thorin (al kijkt hij wel heel boos op al die foto’s, da’s een beetje zonde) en Kili die nog een beetje goedmaken dat Aragorn ten tijde van dit verhaal nog niet geboren was, van Bilbo, Gandalf, de elfen en van alle andere figuren die dit soort films zo bijzonder maken dus ook van Gollum, de orks en de aardmannen.

Prachtige beelden, fantastische decors, humor, brute vechtpartijen, de beheerstheid van de elfen, de magistrale natuur van Nieuw-Zeeland. Fantastisch. Gaat dat zien!

th

Het is al weer heel lang geleden dat ik het boek las en ik moet het toch maar even opnieuw gaan lezen zo ergens in november. Want ik herkende weinig van het vertelde verhaal. Al begreep ik pas later dat Jackson ook een boel vrijheid genomen heeft met het verfilmen van dit verhaal. Ook om het beter te laten passen bij de LOTR-films. Maar het zij hem vergeven. ;-)

Als laatste kan ik nog melden dat het best heel gezellig was zo samen met schoonzus. We hebben al afgesproken dat we deel 2 ook samen gaan zien.