Kerststal

Vorig jaar (en de jaren daarvoor) stond er hier in huis altijd een en soms wel twee of drie al naar gelang de meiden zin hadden kerststal. Toen we afgelopen zondag de kerstboom in elkaar zetten en optuigden (wat is dat toch een raar woord) vroegen we aan Kleine Zus of ze de playmobil-kerststal weer op wilde zetten. Maar dat wilde ze niet. Want haar speelhoekje stond al vol met de playmobil die ze van sinterklaas kreeg. En zeg nou zelf, ‘Ria, Jofus en Jeesus‘ passen toch helemaal niet op zo’n moderne camping van playmobil?

Ooit kreeg ik van mijn ex-schoonzus een kerststal van de Wereldwinkel, maar van een van de herders was een hoofd afgebroken en volgens mij hebben we hem daarom maar weggegooid. Boven op zolder staan nog de beelden van de kerststal die de ouders van Mr. T. hadden staan, maar dat zijn kolossale dingen die eigenlijk helemaal niet passen. Dus … er stond geen kerststal. En dat zinde Mr. T. niet. Hij vond het maar niks, Kerst zonder kerststal.

Een tijd geleden zag ik bij een woonwinkel hier in het centrum een prachtig eenvoudig kerststalletje: vijf wit porseleinen, heel ranke beeldjes met een stalletje. Ik dacht er toen al over om die te kopen, maar ik wist dat deze winkel op de kerstviering van mijn werk zou staan dus ik dacht ‘koop ik dan wel’. Ik zag ook een heel hippe, fantasy-achtige kerststal, maar ik schatte zo in dat Mr. T. daar niet zo heel erg van gecharmeerd zou zijn.

Enfin: lang verhaal kort → helaas, helaas, de ranke porseleinen beeldjes waren allemaal uitverkocht en van de fantasy-achtige kerststal was nog maar één exemplaar voorradig (in de winkel, dus niet op de kerstmarkt). Maar goed, die fantasy-achtige kerststal heb ik dus uiteindelijk afgelopen donderdag gekocht.

Hij staat op de vensterbank naast de computer en Mr. T. zat al een dik kwartier achter de computer en had hem nog niet eens zien staan. Toen ik hem daarom dan ook vroeg even naar links te draaien moest hij even goed kijken, maar … hij vindt hem mooi! Yes!
ks
En jullie? Kerststal in huis? En wat voor soort exemplaar is het dan? Misschien een stokje?

En nog maar een lijstje

Zo, de reacties op dat ‘nieuwsgierig‘ logje van alweer een hele tijd geleden vond ik heel erg leuk om te lezen. Dus hier weer een nieuw setje vragen:

  1. Als ik na een werkdag thuis kom is het eerste wat ik doe …
  2. Als ik aan liefde denk dan zie ik … voor me
  3. Mijn eerste echte zoen kreeg ik op …-jarige leeftijd
  4. Mijn rijbewijs haalde ik de … keer
  5. Typen dat doe ik met … vingers en wel/niet blind
  6. Als ik … eet dan waan ik me in de hemel
  7. Terwijl dat juist niet geldt voor …
  8. Mijn favoriete les op school was …
  9. Mijn allergrootste prestatie was …
  10. En die leverde ik toen ik … jaar was

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Internet

Een tijdje geleden werden er op facebook berichten rondgestuurd over fraude die gepleegd werd tijdens het internetbankieren bij de Rabobank. Een klant krijgt een melding dat er het een en ander gesynchroniseerd moet worden, doet dat en vervolgens wordt er geld van de rekening geschreven. Gruwelijk balen en vervelend. Je moet toch ook gewoon kunnen vertrouwen op dit soort dingen nietwaar?
rb-mw
Nu is het internetbankieren ons, willens of wetens, toch wel zo ongeveer door de strot geduwd. Of misschien kan ik beter zeggen: in al onze naïviteit zijn Mr. T. en ik daar gewoon aan begonnen. Al weer behoorlijk wat jaar geleden. Toen internetfraude nog op veel minder grote schaal toegepast werd dan nu. Toen ik in ieder geval totaal niet stilstond bij de gevolgen die dat ooit zou kunnen  hebben.

En ergens gaat het dan mis. Ik ben een complete nitwit op het gebied van computers en dergelijke. Tegelijkertijd zijn internetcriminelen alleen maar gehaaider en gehaaider geworden. Banken gaan hun klanten verplichten om hun computer, smartphone en tablet te voorzien van de laatste besturingssoftware en de meest recente versies van anti-virussoftware en weet je wat … ik heb geen idee of mijn computer over die software beschikt. En als ik al geen idee heb, dan weet ik zeker dat mijn ouders ook geen idee hebben.

Mijn neef die een boel verstand heeft van dit soort zaken en die onze computers altijd installeert zegt dat het allemaal wel meevalt zolang we maar nooit op linkjes klikken in mails van rare afzenders of mails die barsten van de taalvauten. Daarnaast schijnt de Rabobank nooit te communiceren via de mail en in de zeldzame gevallen dat de Rabobank dat wel doet, staan er in ieder geval nooit linkjes in. Maar goed, of ik die bank nou nog zo kan vertrouwen … Ik vind het er in ieder geval niet leuker op geworden allemaal.

Het recht op leven betekent niet een plicht tot leven

Ik las laatst een artikel in de krant over Albert Heringa die de laatste wens van zijn stiefmoeder in vervulling liet gaan door haar, op 99-jarige leeftijd, te helpen met zelfdoding. Het, in mijn ogen indrukwekkende, verhaal is hier te zien.

Moek was 99 en klaar met leven. Ze takelde af, kwam nauwelijks uit haar kamer, kon niet meer lezen en had pijn. Maar omdat er geen sprake was van ‘uitzichtloos lijden’ wilden artsen niet meewerken aan euthanasie. Moek en Heringa spaarden pillen op, Moek slikte deze pillen uiteindelijk zelf met een bakje yoghurt en overleed.

Heringa maakte de documentaire om te laten zien dat een leven voltooid kan zijn. Zijn stiefmoeder was daar een voorbeeld van. Zij was geestelijk nog erg goed en gaf al jaren aan dat het voor haar niet meer hoefde. Van de rechtszaak die hierop volgde heb je vast wel gehoord denk ik.

In dit verband hoorde ik de zin uit de titel van dit logje en die vind ik alleszeggend. Ik denk oprecht dat een leven klaar kan zijn. Ik denk oprecht dat ieder mens zelf de mogelijkheid moet hebben om te beslissen wanneer hij/zij klaar is het met leven. Wel vind ik dat daar heel goede en duidelijke regels voor moeten zijn die zeer strikt nageleefd moeten worden. Of het nu gaat om heel oude mensen die vinden dat ze ‘klaar zijn met leven’ of mensen die door psychisch of lichamelijk lijden klaar zijn, ik denk dat die mogelijkheid er moet zijn.

Al weer een hele tijd geleden zag ik op televisie ‘Nachtvlinder‘ over Priscilla, een jonge vrouw van 25 die aan een dodelijke ziekte lijdt. Om zichzelf dezelfde lijdensweg als haar moeder te besparen kiest zij voor euthanasie. ‘Nachtvlinder’ is een zeer indrukwekkende documentaire die ik met tranen in mijn ogen heb zitten kijken. Prisicilla bewandelt het ingewikkelde pad om toestemming te krijgen voor euthanasie en uiteindelijk wordt dit goedgekeurd. Op de dag van haar 26ste verjaardag wordt de euthanasie toegepast. Wat een dapper mens, wat een moedig besluit.

Je kunt veel dingen denken over euthanasie en over het recht zelf te beslissen over je einde, maar ik denk dat het goed is dat de mogelijkheid er is. Ik denk dat het goed is als mensen die keuze zelf kunnen maken als er, zoals ik al zei, duidelijke en strikte regels zijn waarmee op z’n minst opwellingen worden voorkomen.

En misschien bespaart het anderen de verschrikkelijke ervaring getuige te zijn van de wanhoopsdaden van anderen. Zoals de broer en schoonzus van een van mijn beste vriendinnen die in augustus hun zoon vonden die zichzelf opgehangen heeft. Het is niet in woorden te vatten wat een impact een dergelijke gebeurtenis op een gezin en familie heeft. Het is zo allesomvattend, zo dramatisch. Als ik met mijn vriendin praat over het gebeuren dan geeft ze aan dat het zo moeilijk is om te accepteren wat er gebeurd is. Misschien niet eens het feit dat hij dood wilde, want de jongen was al heel lang dood- en doodongelukkig. Maar het feit dat hij helemaal alleen de daad verricht heeft en dat zijn moeder hem vervolgens gevonden heeft.

Toen ik je zag‘ van Isa Hoes begint met een gedachte van Isa. Ze beschrijft hoe ze samen met haar kinderen afscheid neemt van Antonie. Hoe hij pillen slikt en langzaam sterft. Ze beschrijft hoe ze gewild zou hebben dat het gegaan zou zijn … omdat het onvermijdelijk was dát hij zou gaan. Omdat samen afscheid nemen veel beter te verteren is dan de manier waarop ook hij uiteindelijk ging …

Disclaimer: ik wil met dit logje niemand beledigen of voor het hoofd stoten. Het is vooral een gedachtekronkel die me al geruime tijd bezighoudt en waarover ik veel nadenk en waarvan ik eigenlijk toch ook heel benieuwd ben hoe anderen erover denken.

De man van je leven

Van Arthur Japin heb ik inmiddels een boel boeken gelezen en ik moet zeggen, ik vind zijn werk (bijna altijd) erg mooi en het overdenken waard. Dus ‘De man van je leven‘ wilde ik zeker lezen. Waar gaat dit boek over?

‘Te willen beschermen wat je lief is, desnoods voorbij dit leven.’
Dit lijkt Tilly’s drijfveer. Zij is ernstig ziek en zoekt een vervangster voor zichzelf, iemand die straks haar plaats naast haar man kan innemen. De vrouw die zij vindt blijkt echter zo perfect bij hem te passen dat hij haar – zonder dat Tilly dit wist – zelf al had gevonden en in het geheim al een relatie met haar heeft gehad. Door de verrassing die Tilly hun bereidt, verandert haar tragedie in een klucht. Maar wie heeft daarvan eigenlijk de regie? Niets is wat het lijkt.

Ik vond het een zeer aangenaam boek. Vol humor en babylonische spraakverwarringen met toch een zeer ernstige ondertoon. De dood is een van de vertellers van het boek en begint met een prachtige opening door magere Hein:

Leven is een verslaving als alle anderen. Mensen beginnen eraan zonder na te denken over de gevolgen. Hoe het ondanks alle ellende die het met zich meebrengt ooit is aangeslagen, dat moet ik me door een van hen nog maar eens laten uitleggen. De verwoesting die het teweegbrengt, uiterlijk zowel als innerlijk, de hartverscheurende bijverschijnselen, ze zijn algemeen bekend. De voorbeelden zijn, zou je denken, toch voldoende afschrikwekkend. Wat ervan komt is overal in al zijn lelijkheid te zien, maar vrijwel geen sterveling laat zich erdoor weerhouden. Dóór willen ze ermee, koste wat het kost, en het gros is met geen tegenslag of ramp van dat idee meer te genezen. Ze ga

an eraan dood, maar willen er niet vanaf: alsof ademen het hoogste is. Hoe eindeloos de rij ongelukkigen ook is die een mensenkind in de geschiedenis zijn voorgegaan, wie eenmaal met leven is begonnen, wil het zo lang mogelijk rekken en voor geen goud opgeven. Hen er dan van overtuigen dat dit nu toch echt een keer zal moeten, ik geef het je te doen.

Ik heb dit boek met heel veel plezier gelezen. Het leest gemakkelijk en is vermakelijk. Tegelijkertijd zitten er best een aantal stukken in die je aan het denken zetten. Mocht dit boek ooit verwerkt worden tot een toneelstuk, wat ik me zomaar voor kan stellen, dan ga ik zeker kijken.
dmvjl

Depeche Mode en andere leuke dingen voor de mensch

Vandaag een week geleden reisde ik samen met vriend W naar Amsterdam om daar, in de Ziggo Dome, weer eens te genieten van mijn vrienden van Depeche Mode.

Omdat Ajax ook voetbalde gingen wij behoorlijk vroeg van huis en dat maakte dat we lekker de tijd hadden om uitgebreid te eten en te kletsen. En het concert, tja, wat kan ik daar nou van zeggen?

Het was gewoon helemaal te GEK! HELEMAAL ABSOLUUT FANTASTISCH EN GEWELDIG!!! Ik zag ze al vier keer eerder, maar dit concert was ECHT HELEMAAL ABSOLUUT TE GEK!!! Wat een sfeer hing er, wat een enorme podiumgeile entertainer is Dave toch, wat een interactie met het publiek! Als Dave even wat rust nodig heeft (hij is tenslotte al dik in de 50) komt Martin aan bod en zijn subtiele liedjes en magistrale stemgeluid bezorgden mij meteen kippenvel. Het moet toch frustrerend zijn voor Andy dat hij eigenlijk nooit genoemd wordt, maar hij is gewoon niet zo aanwezig. Eigenlijk. Dus.

Mocht je willen weten welke nummers er allemaal gespeeld werden (en ze ook nog willen luisteren) → Klikkerdeklik.

Had ik trouwens al gezegd hoe te GEK GAAF het concert was?

Ik moet toch ‘ns aan vriend W vragen of we niet per ongeluk ook nog naar Antwerpen kunnen gaan. ;-)

Afgelopen donderdag ging ik ook nog naar Sara Kroos en dat was ook weer erg de moeite waard. Toen Mr. T. en ik vorig jaar voor het eerst naar haar gingen kijken hadden we echt zoiets van ‘oh je, waar hebben we nu kaartjes voor gekocht’ maar zoals zo vaak als je met gemengde gevoelens ergens heen gaat was het geweldig. Vandaar dat we ook haar nieuwe show graag wilden zien. Gelukkig stelde Sara ons niet teleur en hebben we een geweldige avond gehad. Humor, liedjes, nadenkertjes: het zat er allemaal in. 
Naborrelen zat er niet in, want we moesten ‘s avonds nog bij de eerste Abraham uit onze groep het bord in de tuin gaan zetten. Maar hé, daar was het ook erg gezellig!

En vanavond hebben we ook weer iets leuks op het programma. In het prachtige project waar ik laatst al over blogde is momenteel een pop-up restaurant gevestigd. Op 32 meter hoogte zit je daar in de oude fabriek te lunchen of te dineren. Sinterklaas gaf mijn ouders een dinertje aldaar en oh wat leuk, mijn broer, zijn vriendin en wij mogen ook mee. Ik ben heel benieuwd!

Kopen / gekocht

Het is eigenlijk vrij simpel. Geef aan of je de dingen uit onderstaand lijstje wel of niet al ooit gekocht (en dus ook gebruikt) hebt, of dat je dat wellicht in de toekomst zult zien gebeuren.

  1. daklozenkrant
  2. jacuzzi
  3. wiet of een andere softdrug
  4. galakleding
  5. fitnessapparatuur
  6. tablet
  7. trampoline (maakt niet uit welke maat)
  8. tupperware
  9. boot (en ook nu maakt het formaat niet uit)
  10. tuinhuisje

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.