We stoppen onze sokken niet meer

In ‘De vijfde vrouw‘ van Henning Mankell stond het volgende stukje:

Ze schonk thee uit een thermosfles in en vroeg plotseling waarom het zo moeilijk was om in Zweden te leven. ‘Soms denk ik dat dat komt omdat we onze sokken niet meer stoppen’, zei Wallander. Ze keek hem bevreemd aan. ‘Ik meen het serieus’, vervolgde hij. ‘toen ik opgroeide was Zweden nog een land waar de mensen hun sokken stopten. Ik heb zelf op school nog geleerd hoe je dat moest doen. Op een dag was dat ineens over. Kapotte sokken gooide je weg. Niemand stopte zijn kapotte geitenharensokken nog. De hele samenleving veranderde. De enige reden die werkelijk voor iedereen gold was, wat kapot was gooide je weg. Er waren nog mensen die hun sokken bleven stoppen, maar die hoorde of zag je niet. Zolang het alleen maar om onze sokken ging was er waarschijnlijk weinig aan de hand, maar het ging almaar verder. Tenslotte ging het over in een soort onzichtbare, maar altijd aanwezige moraal. Dit was het, denk ik, dat onze opvattingen over goed en kwaad veranderde, over wat je anderen wel of niet aan kunt doen. Alles werd veel harder.

Ik wil heus niet beweren dat vroeger alles beter was. En ik wil ook heus niet beweren dat ik nog sokken stop. Ha, verre van: sokken met gaten en dat zijn er een boel hier in huize Triltaal worden weggegooid (andere kapotte kledingstukken worden vaak door mijn moeder opgelapt dat dan weer wel), maar ik denk wel dat er een kern van waarheid zit in hetgeen Mankell schrijft.

Als dingen kapot zijn, gooien we ze vaak zonder meer weg. Maar niet als je met Mr. T. getrouwd bent. Die probeert de dingen nog vaak te fixen. En wonderwel lukt hem dat nog vaak ook.

Regelmatig wordt er in het nieuws aandacht besteed aan de hoeveelheden eten die we jaarlijks weggooien. Nu moet ik zeggen dat ik me daar ook schuldig aan maak: fruit met schimmel of andere rottende plekjes, daar maak je me niet blij mee en gooi ik weg (appels gaan richting de vogels trouwens). Mijn moeder snijdt juist om de rotte plekken heen. Kliekjes hebben we hier, dankzij Mr. T, zelden dus dat zit wel goed. En anders worden ze meestal ingevroren. Broodkorsten (of hoe heten de uiteinden van een brood eigenlijk???) daar zijn ze hier in huis niet dol op. Die gaan echter niet in de kliko maar naar de vogels. Ook weggooien dus, maar nog wel redelijk nuttig besteed lijkt me. En verder valt het volgens mij reuze mee met het eten dat we weggooien. Al kom ik tijdens het keukenpoetsen toch regelmatig spullen tegen die over de datum zijn. Afhankelijk van hoe ver, wordt het dan nog wel -of niet- gebruikt/weggegooid.

Als een relatie niet meer leuk is, lijkt het alsof we die ook zonder meer weggooien. Moeite doen lijkt uit de tijd. Ik weet, ik scheer lekker alles over één kam, maar soms lijkt het zo. En ja, ik ben ook gescheiden. Al weer lang geleden. Maar echt, ik heb er voor gevochten. En na anderhalf jaar voor mezelf gekozen. In mijn omgeving sneuvelen er momenteel best een aantal relaties. Het gros met kinderen erbij. Ja, ik weet, het is voor kinderen ook niet goed om in een continue ruziesfeer op te groeien. Maar soms denk ik wel ‘waarom vinden we onszelf vaak het allerbelangrijkste?’. Als je kinderen hebt, dan zouden die toch zeker op nummer één moeten staan? Zeker zolang ze nog jong zijn/thuis wonen. Dan moet je toch moeite doen, veel moeite, om het te laten slagen. Ooit was je verliefd op die ander? Is die dan zoveel veranderd? Of ben jij veranderd? Ik logde er in het weblogtijdperk (oh wat baal ik van al die verdwenen reacties!0 al eerder over dus ik ga dat riedeltje hier niet helemaal herhalen.

Ach, ik zou hier honderden woorden aan kunnen besteden maar dat komt de duidelijkheid van het logje ook niet ten goed. Daarbij, ik doe er zelf ook aan mee. Al probeer ik het toch wel binnen de perken te houden. En jij?

The Butler

Ik ging vandaag om 11.00 uur ‘s ochtends naar de bioscoop. Dat is best een vreemde tijd, maar gelukkig was de film dat niet bepaald. Een indrukwekkende film is ‘The Butler’ die gebaseerd is op het ware leven van Eugene Allen.

The Butler gaat over Cecil Gaines die opgroeide op een kantoenplantage in het zuiden van Amerika. Na de (ongestrafte) moord op zijn vader wordt hij opgeleid tot ‘housenigger’. Gaines vertrekt op een bepaald moment richting het noorden van Amerika en wordt na een aantal omzwervingen butler in het Witte Huis. In de periode dat hij daar werkt maakt hij acht Amerikaanse presidenten mee en maakt van dichtbij de dingen mee die wij alleen kennen van kranten en televisie.

‘We have no tolerance for politics in the white house’, is zo ongeveer de eerste zin die Cecil Gaines te horen krijgt als hij kennis komt maken met zijn nieuwe chef. Tijdens zijn werkzaamheden hoort Gaines van alles, maar steeds heeft hij zijn ‘butler-gezicht’ op. Hij heeft, zoals hij zelf zegt twee gezichten: een voor tijdens het werk en een voor zichzelf. Hij hoort verschrikkelijke dingen en heeft die dingen maar te slikken. Hoe anders is zijn oudste zoon die actief is binnen de American Civil Rights Movement en later bij The Black Panthers. Dit zorgt voor conflicten tussen vader en zoon en uiteindelijk een verwijdering die jaren duurt.

The Butler is een film die me raakte. Niet alleen vanwege de vele historische feiten die er getoond worden (rassenonlusten, de moorden op Kennedy en King, de Vietnam-oorlog en een boel meer), maar vooral door het persoonlijke van Cecil: gevangen zitten tussen plichtsbesef en onrechtvaardigheid. Gevangen zitten in het patroon waarin je opgroeide, dienstbaarheid, altijd maar slikken. Altijd maar de mindere zijn. En waarom?

Het was een zeer indrukwekkende film.

Kurt

Het was al weer een hele tijd geleden dat ik met Kurt naar bed ging. De hoogste tijd dus voor deel 5 en 6 uit de prachtige serie van Henning Mankell met Kurt Wallander in de hoofrol. Het vijfde boek heet ‘Dwaalsporen‘.

Zomer 1994, de heetste zomer van de eeuw. De Zweden zitten aan hun televisie gekluisterd voor de wereldkampioenschappen voetbal. Zo niet inspecteur Kurt Wallander. Terwijl hij verlangend uitkijkt naar een rustige zomervakantie, slaat in het idyllische Zuid-Zweedse landschap een landbouwer alarm. In zijn bloeiende koolzaadakker heeft zich al enkele dagen een meisje verstopt dat zich niet laat wegjagen.
Als Wallander poolshoogte komt nemen en tussen het koolzaad op haar afloopt, schieten opeens overal vlammen op.

Tja, wat kan ik zeggen. Prachtig. Alweer. Eigenlijk raar want Kurt is een wat chagrijnige man van middelbare leeftijd die het moeilijk vindt om relaties te onderhouden, die vaak moe is, die zich vaak dingen bijna herinnert en die een wat saai leven leidt. Maar man, man, man wat kan Mankell prachtig vertellen. De stijl van de boeken is sober maar mooi. En ze zitten perfect in elkaar. Je wilt gewoon weten hoe het afloopt. Geniaal dus. Net zoals het zesde boek ‘De vijfde vrouw‘.

Terug van een vakantie in Rome valt inspecteur Kurt Wallander in de dagelijkse routine van autodiefstallen en inbraken. Totdat ene Holger Eriksson dood wordt aangetroffen, gespiest op negen bamboepalen. Daar blijft het niet bij. Nog twee andere curieuze moorden teisteren de politie in het zuiden van Zweden. Van `gewone´ moorden is hier geen sprake. Ze zijn zorgvuldig voorbereid en lijken te zijn geënsceneerd als openbare executies. Wie de dader ook is, deze lijkt een boodschap te willen uitdragen.

En ook hier. Sorry. Prachtig. Al vond ik het op de een of andere wazige manier wel jammer dat ik de boeken qua misdrijven wel wat op elkaar vond lijken. Wraak nemen, een onverwachte dader (althans voor Kurt en de zijnen, als lezer weet je dat al in het begin). Maar ook nu weer: lezen, lezen, lezen. Eigenlijk heb je nergens anders tijd voor als je een boek met Wallander in de hoofdrol leest.

Ik zeg dus: beginnen aan die serie!

ds dvv

Confessions 2

Heel lang geleden plaatste ik ‘Confessions 1‘, dus het wordt de hoogste tijd voor een tweede lijstje.

  1. als ik de partner van mijn beste vriendin op vreemdgaan betrap dan …
  2. verkeersregels die zijn er om …
  3. de opvoedkundige tik …
  4. ik heb wel/geen donorcodicil omdat …
  5. mijn eerste echte zoen kreeg ik van (en eventueel op) …
  6. het gezegde ‘zachte heelmeesters maken stinkende wonden’ vind ik …
  7. monogamie dat vind ik …
  8. de Olympische Spelen in Sotsji …
  9. Carnaval is …
  10. écht goed, dat ben ik in …

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Lagen

Ik was pas bij de supermarkt en werkte mijn boodschappenlijstje af. Daarop stond onder andere wc-papier. Normaliter hebben wij altijd wit wc-papier, huismerk en tweelaags. Prima wc-papier vind ik. Helaas, helaas, het schap waar mijn vertrouwde wc-papier lag was leeg en er was geen andere tweelaagse variant.

Ach, doe ‘ns gek dacht ik, ik koop een keer drielaags. Wat zullen de gezinsleden jubelen en juichen om deze grootste daad. Ha, niets van dat alles. Volgens mij hebben ze het amper gemerkt. Ze hebben het er in ieder geval niet over gehad.

Maar ik vond het niets, dat drielaagse papier. Veel te glad vond ik het. En te dik ook. Ik was dan ook wat blij toen de voorraad op was en er weer gewoon tweelaags papier op de houder kon.

Wat me bij het volgende brengt: hoe hoort volgens jou het wc-papier te hangen?

wc

De eetclub & Debet

Ik had ‘De eetclub‘ nog nooit gelezen en toen bleek dat ‘Debet’ daar een vervolg op was, moest dat er toch maar ‘ns van komen. Waar gaat ‘De eetclub’ over?

Evert Struyk komt bij een brand om het leven. Zijn vrouw en hun vriendenclub, ‘de eetclub’, zijn geschokt. Dan wordt duidelijk dat bepaalde mensen belang bij Everts dood hebben.

De eetclub is een groepje van vier welgestelde echtparen die in hetzelfde dorp luxe villa’s bewonen en oppervlakkig gezien volkomen gelukkig zijn met zichzelf en met elkaar. Maar dan komt een van de leden om bij een brand in zijn huis; zijn vrouw en kinderen ontkomen ternauwernood. Terwijl de overige leden de schijn van vriendschap ophouden, blijkt steeds meer wat voor beerput er is opengegaan. Achter de uiterlijke schijn gaat een wereld schuil van overspel, bedrog, financiële malversaties en uiteindelijk zelfs moord. De schrijfster heeft deze schijnwereld overtuigend neergezet. Wijn, sigaretten, feestjes, etentjes, tennis, dure strandvakanties en P.C. Hoofttractoren: de ultieme leegte van het bestaan, de lifestylebladen tot in de details nageleefd.

Ik vond het een prima boek voor tussendoor. Een vlotte schrijfstijl en best spannend op z’n tijd, maar verder niet heel veel bijzonders. Maar goed, omdat ik nu toch bezig was las ik ‘Debet‘ er maar meteen achteraan. Waar gaat dat boek dan over?

Op een koude winternacht verongelukt Michel Brouwers, tvproducer. Met dit ongeluk komt er een einde aan alles waarin Karen, zijn echtgenote, geloofde. Het perfecte plaatje dat haar leven lijkt, blijkt een gruwelijke leugen wanneer alle spoken uit het verleden zich een voor een aandienen.  Tussen het rouwen en het opvoeden van haar twee puberdochters door probeert ze de waarheid boven tafel te krijgen. Daarvoor moet ze terugkeren naar de plek waar het allemaal begon: Bergen. Het dorp verkeert in de greep van de economische crisis, evenals Karen en de vriendengroep van toen, de eetclub. Onder aanvoering van Simon, haar ex-minnaar, en zijn vrouw Patricia gaat de strijd om macht, geld en genot onverminderd door. Stap voor stap ontrafelt Karen eindelijk het ware geheim van de eetclub, met gevaar voor eigen leven.

Ook dit boek leest supersnel en gemakkelijk weg. En verder weet ik er eerlijk gezegd niet heel veel meer van al meen ik me wel te herinneren dat ik het af en toe best ongeloofwaardig vond allemaal.

Het feit dat ik dit logje pas minstens twee maanden na het lezen van de boeken schrijf (ik uploadde (loadde up?) de foto’s al begin december in een conceptlogje, maar vergat vervolgens de resencie te schrijven) zegt wat dat betreft voldoende. Beide boeken zijn dus duidelijk niet echt blijven hangen. :-s

de d