Valentijnsdag

Een aantal Valentijnsvragen dit keer. Doe je mee?

  1. Dit vind ik van Valentijnsdag …
  2. Mijn grote liefde is …
  3. Op …-jarige leeftijd verstuurde ik mijn eerste Valentijnskaart. En die stuurde ik naar …
  4. Dit doe ik echt nooit voor de liefde …
  5. Zelf heb ik ook wel ooit een Valentijnskaart ontvangen: ja / nee. Ik wist toen wel/niet van wie de kaart afkomstig was.
  6. Momenteel doe ik het volgende aan Valentijnsdag …
  7. Als ik liefdesverdriet heb dan …
  8. Ik heb ooit/nooit een onbereikbare liefde gehad. En wie was dat dan?
  9. Als ik vandaag een anonieme Valentijnskaart zou ontvangen dan zou ik als volgt reageren …
  10. Liefde op het eerste gezicht daarvan vind ik …

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

OS

Ik heb niet zo heel veel met dat hele Olympische Spelen gedoe. En ik heb zeker niets met al het politieke gedoe eromheen. Ik vind dat sporters die jaren en jaren trainen om de ultieme prestatie neer te zetten niet het slachtoffer mogen worden van wat voor misstanden dan ook. En ik vind ook dat wij onze Westerse normen en waarden iets te graag op andermans normen en waarden willen plakken. Was homoseksualiteit een jaar of 50 geleden hier niet ook nog een groot taboe? Waarmee ik trouwens niet wil zeggen dat ik de opvattingen van andere landen klakkeloos goed vind. Maar goed, dat allemaal geheel terzijde.

Al fietsend op mijn hometrainer kom ik af en toe prachtige beelden tegen. Wow, dat slopestyle snowboarden! Wat een kunstenmakers zeg. Prachtig. En de heren die onlangs de biathlon aflegden: eerst jezelf afpeigeren en dan toch nog (vaak) 5 schoten raak! Ik vind het knap.

En dan, tja, we kunnen er niet omheen, het schaatsen. Wat zijn ‘we’ goed! Geweldig gewoon. Twee keer een helemaal oranje podium! En Poetin die Wüst omhelst! Er zijn mensen die het met minder moeten doen! De blijdschap van Margot Boer toen ze brons haalde. Of Groothuis met zijn gouden plak en Mulder die bij hem op het podium stond. Het is geweldige televisie!

Op zondag zag ik onderstaande foto op het weeweewee circuleren. Ha, je kunt veel vinden van ons Koningshuis (dat doet een zekere mevrouw Dekker ook), maar ik vind het een heel mooie foto. Ik geloof dat die twee echt van elkaar houden! ;-)
waem

En zo zie je maar weer, tot nog toe gaat alles goed in Sotsji. Ik hoop dat we over een dikke week met een goed gevoel terug kunnen kijken op een grandioos spektakel waarin alles goed is blijven gaan.

Kus kus baboeshka

Njet, mammie. Njet, njet! Konstantin had me beloofd dat alles goed zou gaan. De pideratzt! Iedereen lacht me uit nu en iedereen zegt dat Rusland niet eens een goede openingsceremonie kan organiseren! Dit is een ongehoorde sme

Njet, mammie. Waarom heb ik niet toch voet bij stuk gehouden en de nationale tv alles laten regelen. Maar ik dacht, een beetje water bij de wijn. Een beetje die sukkels uit het westen paaien, een beetje toegeven.

Ik heb toch zo’n klerehekel aan dat internet. Je kunt verdomme niets meer geheim houden. Zonder internet en al dat snelle gedoe had niemand in de gaten gehad dat we

Maar

Sorry lief moedertje, ik zal u niet meer onderbre

Dat heb ik allemaal geregeld mammie. Tot nu toe gaat alles volgens planning. De beveiliging doet haar werk, er gebeuren geen vervelende dingen. De geheime dienst heeft alles goed op orde. Gesprekken worden afgeluisterd en de Amerikaanse atleten staan onder streng toezicht. Maar dat snappen ze

Het enige waar ik mijn buik vol van heb is dat betweterige mannetje uit Holland. Die Rötte. Waar heb ik het aan verdiend om met hem te moeten praten? En dan ook nog alleen maar over het Rusland-jaar dat ‘ach en wee’ niet zo soepel verlopen is als ge

Nee hoor, ik heb het met hem helemaal niet gehad over mensenrechten en homorechten. Ha, hij weet heus wel dat ik daar geen boodschap aan

Precies mama, die Maxima, dat is een lekker ding. Waarom kan ik haar nou nooit op privéaudiëntie krijgen? Altijd maar weer is die rare echtgenoot van haar erbij. Wat ze daar toch in ziet? Zou ze niet veel lie

Ja mammie, uw Vladimiertje houdt van u. Heel heel veel. Dag lief baboeskaatje. Kus, kus.

______________________________________________________________________

De WE-300 had dit keer als onderwerp: leuteren. De andere WE-300’s ook lezen? Klikkerdeklik!

Wonder

Lieve mensen, ik las deze week zo’n mooi boek uit. Een boek dat me zelfs tot tranen toe roerde. ‘Wonder‘ van R.J. Palacio is een pareltje en moet, móet, MOET gelezen worden. Snel doen hoor.

Waar gaat dit wondermooie boek over?

Ik heet August, en ik ga niet beschrijven hoe ik eruitzie. Wat je ook denkt, ik weet bijna zeker dat het erger is.’

Auggie Pullman is geboren met een gezichtsafwijking, en ook na veel operaties ziet hij er nog heel ongewoon uit. Hij doet zijn best niet op te vallen, maar mensen schrikken als ze hem zien, en ze staren of kijken weg. Als hij tien is gaat hij voor het eerst naar een gewone school. Auggie is bang dat hij niet geaccepteerd zal worden, en hij krijgt gelijk. Zijn klasgenoten negeren hem en sommigen beginnen hem te pesten. Maar er is één meisje dat zich niet door Auggies uiterlijk laat afschrikken…

Het boek wordt vanuit verschillende personages verteld. Natuurlijk komt August aan het woord, maar onder andere ook zijn zus OliVia, zijn schoolvrienden Summer en Jack.

En dat wat die hoofdpersonages vertellen is zo eerlijk, zo puur en zo belangrijk, dat je hen allemaal snapt. August, ach die kleine bijzondere August. Wat een leven moet hij leiden: altijd aandacht trekken door hoe je er uitziet. Altijd mensen zien schrikken en van afgrijzen weg zien draaien. Het is ongelooflijk hoe sterk August in het leven staat. Zijn ouders zijn daar ongetwijfeld mede verantwoordelijk voor, want in het gezin is veel liefde, maar man, wat moet het moeilijk zijn als je zo afwijkt van de norm. Palacio beschrijft ook hoe kwetsbaar August is en hoe gemakkelijk hij door andere gepest en buitengesloten wordt. Schrijnend, verdrietig, tenenkrommend is dat.

Via vertelt in haar hoofdstukken dat ze enorm veel van haar kleine broertje houdt. Maar af en toe wordt ze ook helemaal gek van alle aandacht die hij krijgt. Ze voelt zich alleen en niet begrepen en zou willen dat haar ouders ook ‘ns een keer naar haar kijken en haar vóór laten gaan. Dat gebeurt nooit. Echt, de gevoelens en gedachtes van Via beschrijft Palacio zo verschrikkelijk mooi en ze zijn zo goed te begrijpen.

Een paar heel mooie stukjes uit dit boek wil ik met jullie delen.

Via logeert bij haar oma → En toen zei oma dat ze me een geheim wilde verklappen: ze hield meer van mij dan van wie ook op de wereld. ‘Zelfs meer dan van August?’ vroeg ik. Ze glimlachte en aaide me over mijn bol, alsof ze nadacht over wat ze moest zeggen. ‘Ik houd heel erg veel van Augie,’ zei ze zacht. ‘Maar hij heeft al zoveel engelen die over hem waken, Via. En ik wil dat je weet dat ik over jóú waak. Ik wil dat je weet dat jij voor mij nummer één bent. Je bent mijn …’ Ze keek naar de zee en spreidde haar handen, alsof ze de golven glad wilde strijken. ‘Jij bent mijn alles. Begrijp je me, Via? Tu es meu todo.’ Ik begreep haar. En ik wist waarom ze zei dat het een geheim was. Oma’s mogen geen lievelingetjes hebben. Dat weet iedereen. Maar nadat ze overleden was, hield ik me aan dat geheim vast. Ik trok het als een deken over me heen.

Justin, de vriend van Via, ontmoet August op een gegeven moment natuurlijk ook. Justin kan al snel goed met August opschieten. Zijn ouders zijn gescheiden en haten elkaar. Er is weinig warmte voor Justin. Op een gegeven moment mijmert hij over het volgende → Zo lang ik me kan herinneringen heb ik het gevoel gehad dat mijn ouders bijna niet konden wachten tot ik oud genoeg was om voor mezelf te zorgen. Je kunt wel alleen naar de winkel. Hier is de sleutel van de voordeur. Grappig dat er wel een woord als overbezorgd bestaat om sommige ouders mee aan te duiden, maar geen woord dat het tegenovergestelde betekent. Wat voor woord is er voor ouders die niet bezorgd genoeg zijn? Onderbezorgd? Slordig? Zelfzuchtig? Slap? Al die dingen. Bij Olivia thuis zeggen ze steeds ik hou van je. Ik kan me niet herinneren wanneer mijn ouders dat voor het laatst tegen mij zeiden.

In de toespraak die het schoolhoofd uitspreekt aan het einde van het schooljaar → ‘Zullen we er niet een gewoonte van maken … om in het leven altijd ons best te doen om een beetje vriendelijker te zijn dan nodig is?’. Hier keek meneer Aarsman de zaal in. ‘Vriendelijker zijn dan nodig is’, herhaalde hij. ‘Wat een schitterende zin nietwaar? Vriendelijker zijn dan nodig is. Want vriendelijk zijn is niet genoeg. Wees vriendelijker dan je hoeft te zijn. De reden dat ik die zin, dat idee zo mooi vind, is dat het me eraan herinnert dat wij, mensen, het niet alleen in ons hebben om vriendelijk te zijn, maar ook om ervoor te kiezen vriendelijk te zijn.’

Dit boek moet je echt lezen. Het maakt dat je de wereld toch weer met iets andere ogen gaat bekijken. Doen hoor.

DSC_0199

Gerard

Gisteren heb ik, samen met mijn ouders, Mr. T. en vriend W, weer genoten van een mooi, puur en enthousiast optreden van Gerard van Maasakkers.

Onze Brabantse troubadour die eigenlijk zo veel meer is weet mij nog steeds enorm te boeien. Prachtige, gevoelige teksten afgewisseld met wat losser werk. Hij zong gisteren een nieuw nummer over het kind dat hij nooit gehad heeft en, ook al hoorde ik het voor het eerst, dat lied greep me aan. Ik moest aan een aantal mensen in mijn omgeving denken die geen kinderen hebben en mijn moeder vertelde naderhand dat zij hetzelfde had. Echt een heel mooi nummer. Enfin, ik logde al vaker over Gerard en waarschijnlijk zal dat nog wel ‘ns gebeuren.

Een van mijn favorieten blijft toch nog steeds ‘ Liedje van altijd ‘.

En verder was het vooral erg jammer dat hij Benny niet gespeeld heeft. ;-)

“t wie ús tiid, wy gean”

wpf

Ergens vond ik het wat raar om hier een foto van twee wildvreemde mensen neer te zetten. Maar tegelijkertijd ook weer niet. Daarbij, het verhaal van deze twee mensen circuleert op internet, ik kwam het gisteren tegen, en ik word er door geraakt.

De foto is gemaakt op 20 augustus 1952 en op de foto staan David en Willemke Postma: kersvers getrouwd en gelukkig. David en Willemke Postma leefden hun leven, kregen kinderen, kleinkinderen en zelfs achterkleinkinderen. David en Willemke waren gelukkig, zullen ongetwijfeld ups en downs gekend hebben en waren samen. Oud nu, nog redelijk fit geloof ik en wellicht daarom besloten David en Willemke om op hun voorwaarden uit het leven te stappen. Samen. Na deze beslissing volgde er een heel bijzondere tijd. Een verdrietige tijd wellicht, maar ook een tijd van verbondenheid, vastberadenheid en weten dat het goed is. De rest van het verhaal lees je onder andere hier. Wat er geschreven wordt over dit afscheid laat mij vooral zien dat deze mensen in grote harmonie en vol liefde met zichzelf en hun kinderen en verdere familie dit traject ingegaan zijn en het hebben volbracht.

Een tijdje geleden schreef ik dit logje dat over dezelfde thematiek ging. Heringa hielp zijn stiefmoeder, al weer een aantal jaar geleden, een eind de maken aan haar leven. Er volgde een rechtszaak die nog maar kort geleden zijn beslag kreeg. Ik heb geen idee of de kinderen van David en Willemke ook problemen gaan ondervinden met de dood van hun ouders maar als ik de informatie mag geloven heeft hun vader alles tot in de puntjes georganiseerd en voorbereid. Dus ik hoop dat dit niet het geval zal zijn. Daarbij, de dood van de stiefmoeder van Heringa is al weer zo’n 6 jaar geleden. Wellicht dat dat de zaak ook anders maakt.

De kern van mijn logje moet toch vooral zijn dat ik onwijs veel respect heb voor deze mensen. Dat ze dit durfden, dat ze dit deden. Dat ze, op hun manier en op hun tijd, besloten dat het genoeg was.

Ze kon nog net haar hand opsteken om naar ons te zwaaien.

En met vader gebeurde enkele ogenblikken later hetzelfde.

Hij zwaaide ook nog naar ons. Het was een prachtig afscheid.

Recensies schrijven

Onlangs las ik ergens (twitter, facebook?) dat een uitgeverij recensenten zocht. Nou, daar had ik wel oren naar en ik stuurde een mailtje met een link naar mijn blog zodat de uitgever kon zien wat ik tot nog toe aan ‘recensies’ geschreven had en dat ik ook een vrij hoge leesfrequentie heb.

Een paar dagen later kreeg ik een antwoord terug met daarin de opmerking dat ik wat hen betreft twee keer per maand een (digitaal) boek zou krijgen en dat ik dat dan zou mogen recenseren. Maar … er waren wel wat spelregeltjes aan verbonden.

Ik opende het bijgevoegde word-bestand en pffffft … ik snap best dat er regels zijn, maar dit vond ik niet leuk. Ik ken mezelf en weet dat ik er op die manier helemaal geen zin in zou hebben, ook al krijg je de boeken dan gratisch. Daarom stuurde ik de uitgever een mail terug waarin ik aangaf dat ik heel graag lees, maar dat ik er weinig zin in had volgens zo’n strakke regels stukjes te gaan schrijven. Vervolgens kreeg ik weer een reactie terug waarin men aangaf mijn eerlijkheid te waarderen en op die manier was mijn ‘carrière’ als heuse recensent alweer voorbij voordat ie begonnen was.

Zou jij wel boeken willen recenseren als je dat via bepaalde regels en minstens twee keer per maand zou moeten doen?

694 gram

694 Gram. Zoveel schelen het boek (858 gram) en de e-reader (164 gram) in gewicht.

DSC_0197

Het boek had ik al een hele tijd in huis en lag in mijn nog-te-lezen-boeken-lade maar ja, sinds de e-reader wordt die lade eigenlijk nog amper geopend (en dat terwijl er nog een stuk of 7 gloednieuwe boeken om liggen te wachten). Maar toch, boeken van Tom Clancy die vrágen er om op een gegeven moment toch gelezen te worden. Gezien het verschil in gewicht kies ik dan toch voor de e-reader. Al is het erg jammer dat de versie die ik digitaal heb totaal ontdaan is van enige layout waardoor je van de ene in de andere situatie beland zonder dat je dat ‘layout-technisch’ gezien in de gaten hebt.

Een lijvig boek is ‘Uur van de waarheid‘ met z’n 822 pagina’s (729 op de e-reader) en het gaat over de schimmige wereld van de terrorismebestrijding. Dat aantal bladzijden had wel wat minder gekund want Clancy valt wel regelmatig wat in herhaling (en 10 keer over een training lezen wordt ook wat saai op den duur).

Ex-marinier John Clark, het duistere alter ego van Jack Ryan, en zijn schoonzoon Domingo ‘Ding’ Chavez hebben de CIA verlaten om een nieuwe organisatie met de codenaam Rainbow op te richten. Rainbow is een eliteteam van Amerikaanse, Engelse, Israëlische, Franse en Duitse agenten dat in geval van internationaal terrorisme onmiddellijk in actie zal komen. En Rainbow bestaat nog maar net of het geweld barst op verschillende plaatsen los: een gijzeling in een Zwitserse bank, de ontvoering van een zakenman in Duitsland, een bloedige aanslag op een pretpark in Spanje. Gaandeweg dringt het tot Clark door dat hij oog in oog staat met het grootste gevaar uit zijn hele carrière: een groep terroristen die zijn weerga niet kent. Een groep mannen en vrouwen die zonder mededogen extreem harde operaties uitvoert…

The bad guys zijn uiteraard uitermate bad in dit boek en de good guys uiteraard uitermate goed. Alhoewel dat ook wel een beetje discutabel is. Want mensen zonder vorm van enig proces een kogel door het hoofd jagen is natuurlijk niet zo heel erg goed (hoe slecht die mensen ook zijn). Het boek bevat meerdere verhaallijnen die gaandeweg samenkomen in de spannende ontknoping.

Het thema van overbevolking en wat de mens de aarde allemaal aandoet vond ik mooi uitgewerkt en de organisatie die dat wil veranderen bestaat dan wel uit fanatici, maar ergens hebben ze natuurlijk wel een punt. We maken er gewoon een zooitje van. Een actueel thema dus wat volgens mij veel meer aandacht moet krijgen.

Ik houd echt van dit soort thrillers en ook dit was een boek waarin je eigenlijk gewoon wilt blijven lezen. Clancy overleed in oktober vorig jaar en het is erg jammer dat er van zijn hand geen nieuwe boeken meer zullen verschijnen.