1-5

Ik ben niet zo heel erg van het voetbalwedstrijden kijken. Het spelletje zelf vind ik erg leuk om te begeleiden en om te zien hoe ‘mijn’ meiden groeien, maar op zondagavond zit ik nooit voor (of achter) de buis om te zien wat er allemaal gebeurd is op de Nederlandse velden.

Het Nederlands elftal dan? Ook daar heb ik niet heel veel mee. Ik heb voor dit wk geen enkele kwalificatiewedstrijd gezien. Wel zag ik vier jaar geleden natuurlijk de wk-wedstrijden van oranje en baalde ik net zo erg als zo ongeveer 80% (zou dat een goede inschatting zijn?) van de natie na de verloren finale.

Ik heb wel wat moeite met die 16.000.000 coaches waarmee ‘onze jongens’ te maken hebben en het vele, vele gepraat voor, tussen en na wedstrijden. Ik heb ook behoorlijk wat moeite met de FIFA, vuile spelletjes die er gespeeld worden en de omstandigheden in sommige landen waar dit soort grote toernooien georganiseerd worden.

Dat alles neemt echter niet weg dat ik de wedstrijd tegen Spanje gisterenavond wel gekeken heb. Samen met Kleine Zus zat ik achter de computer: ik mijn blogrondje en zij op de Sims (Mr. T. draaide bardienst in een ongetwijfeld euforische voetbalkantine en Grote Zus keek bij een vriendin). De tablet stond tussen ons in en daarop volgden we de wedstrijd. Die, zo ontdekte ik later, overigens bijna één minuut later uitzendt dan de beelden op televisie.

Maar lieve mensen, wat heb ik gisterenavond genoten! Van de prachtige 1-1 van ‘Learing-to-fly-Van-Persie’. En van de vier goals die daarna nog volgden. Ik was altijd al best gecharmeerd van Arjen Robben (zou hij trouwens tatoeages hebben?) maar na gisteren nog een beetje meer. Wat een loopvermogen. Wie had deze uitslag in hemelsnaam verwacht?

Volg jij het wk en waar keek je gisteren?

10372170_1493655467535181_1668979532803826945_n

___________________________________________________________________________

De WE-300 had dit keer als onderwerp: scoren. Ik moet zeggen dat ik wat inspiratieloos ben de laatste weken, dus ik ‘scoor’ maar even op deze gemakkelijke manier. De andere WE-300’s ook lezen? Klikkerdeklik!

Asperges

Al sinds een jaar of zes geven mijn broer en ik onze ouders een etentje cadeau ter ere van moeder- en vaderdag. We gaan dan met z’n zessen een avondje op stap en dat zijn fijne avonden. Niet alleen is er lekker eten, maar vooral het relaxed en ongehaast (zo zonder kinderen) samenzijn is erg fijn.  Afgelopen zaterdag was het weer zover: we verrasten mijn ouders met een heerlijk avondje.

Omdat het restaurant niet heel ver weg was (alhoewel, toch nog 15 kilometer enkel) besloten we om met de fiets te gaan. Op die manier kan iedereen een wijntje of een biertje drinken en is er geen bob nodig. Wel zo fijn natuurlijk. Het restaurant is werkelijk prachtig en omdat het fantastisch weer is gaan we in de tuin zitten. Een prachtige tuin, heerlijk beschut, mooi verlicht en werkelijk zalig om in te zitten. Om 23.00 uur zijn we klaar met eten en ook dan is het nog heerlijk zacht buiten en we kunnen gewoon zonder jas op de fiets naar huis. Wat heerlijk!

We zijn allemaal gek op asperges dus hadden we van te voren al een vijf gangen verrassingsmenu met als uitgangspunt voor iedere gang asperges gekozen. Het was werkelijk heerlijk!  De foto’s zijn met mijn mobiel gemaakt (en zonder flits want op een gegeven moment was mijn batterij zo goed als leeg) dus helaas niet zo heel goed, maar hieronder de gerechtjes die we kregen (zonder de spoom overigens, maar met de koffie).
a

Zoals gezegd, geweldig genoten. Van de hele avond, van de ambiance, de sfeer, de gesprekken. Fijn!

Morgen (want woordeloze woensdag) mijn favoriete foto van de avond, ook niet van al te beste kwaliteit maar wel een heel mooie.

 Lust jij asperges en zo ja, wat is je favoriete aspergegerecht?

De wonderbaarlijke reis van de fakir die vastzat in een Ikea-kast

Een boek met als titel ‘De wonderbaarlijke reis van de fakir die vastzat in een Ikea-kast‘ doet vermoeden dat je met een boek te maken hebt in de trant van ‘De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween‘ en ‘De zonderlinge avonturen van het geniale bommenmeisje‘, en waarempel, dat klopt! Van de beiden boeken van Jonas Jonasson heb ik enorm genoten en ook dit boek van Romain Puertolas is zeer onderhoudend en amusant. Waar gaat het boek over?

Ajatashatru Lavash Patel is een in het grijs geklede hindoe uit Rajasthan met piercings en een snor. Beroep: fakir, maar eigenlijk oplichter. Op een dag gaat hij op weg naar het doe-het-zelfmekka, het Lourdes van de gebruiksaanwijzing – de IKEA – met het doel een nieuw spijkerbed aan te schaffen. Eenmaal in het dichtstbijzijnde IKEA-filiaal aangekomen doet hij alsof hij thuis is en installeert zich ongegeneerd in een modelinterieur. Hij besluit de nacht door te brengen in een kast, die wordt ingepakt en met een vrachtwagen vol clandestiene Soedanezen naar Engeland wordt vervoerd. Zo begint een onwaarschijnlijke reis langs vele landen.

 Echt, een superleuk, interessant en bijzonder boek om te lezen. Vlot geschreven, vol geweldige humor (bijvoorbeeld de aanwijzingen over hoe de namen te spreken zijn of de voetnoten, maar ook gewoon het hele verhaal) en met een hoofdpersoon die in het boek een mooie ontwikkeling doormaakt. Af en toe maakt het boek een vreemde sprong in de tijd, maar uiteindelijk kom je toch weer te weten wat er gebeurd is. Heel bijzonder en zeer de moeite waard.

Twee voorbeelden van hoe de zinnen in het boek, in mijn ogen, vol humor zitten.

De verkoper op wie hij zijn keus had laten vallen was een dikke kerel met een groene schildpadbril en in elk oor een diamant, zo’n type dat je bij ‘Wie is het?’ in minder dan drie beurten raadt.

Het was natuurlijk nog maar vijf uur geleden dat hij voor het laatst had gegeten en gedronken, maar dat wist de Indiër niet. In de donkere kast was hij elke notie van tijd kwijtgeraakt. En aangezien hij net op dat ogenblik dorst had, meende hij, met zijn hypochondrische aanleg, die niet zo goed matchte met een functie als fakir, dat hij misschien al langer dan de noodlottige tweeënzeventig uur vastzat en dat zijn leven op het pond stond uit te doven als een opgebrande kaars.

dwrvdfdviei

Het bastaardmeisje

Een prachtig boek, iets anders kan ik niet zeggen van ‘Het bastaardmeisje‘ van Maria Tarditi. Waar gaat dit boek over?

Op 5-jarige leeftijd wordt de kleine Gemma als weesmeisje geadopteerd door een welgestelde boerenfamilie in een klein dorpje in noordwest Italië. Het is dan 1935: Mussolini is aan de macht en het meisje groeit op in een woelige tijd. Toch is haar jeugd gelukkig: ze wordt vertroeteld door Serafina, de oma van het gezin. Ze wordt volledig als gezinslid geaccepteerd en neemt deel aan alle aspecten van het leven op het platteland: de feesten, de oogst, de slacht. Zelfs wanneer de oorlog uitbreekt blijft het gezin in redelijk goede doen. Gemma blijkt slim en mag naar kostschool om later onderwijzeres te worden. Daar studeert ook Nino, de zoon van Pietrino, die ze als haar broer is gaan beschouwen. Samen trotseren ze de moeilijke oorlogsjaren, waarin ze noodgedwongen snel volwassen worden, en hun vriendschap wordt zeer hecht. Te hecht. Ze komen voor een pijnlijk dilemma te staan: is het mogelijk voor de liefde te kiezen als je daarmee riskeert niet alleen buitengesloten te worden door de maatschappij, maar ook door je familie?

‘Het bastaardmeisje’ is een heel mooi en indrukwekkend boek dat een kant van de Tweede Wereldoorlog belicht die hier in Nederland nooit veel aandacht heeft gekregen. We weten dat Italië aan de kant van Hitler stond, maar hoe was het voor ‘gewone’ Italianen. Gewone mensen zoals jij en ik die geen enkele invloed uit oefenen op dit soort zaken. Gewone mensen zoals jij en ik die geconfronteerd worden met een oorlog waarvoor ze niet gekozen hebben, geconfronteerd worden met Duitse militairen aan de ene kant en de partizanen aan de andere kant. En die door beide groepen enorm in het nauw gedreven worden en uitgebuit worden.

Gemma is een innemend meisje dat je in je hart sluit. Ze deelt haar verlangens, vragen en ideeën met jou als lezer. Ze stelt vragen, heel veel vragen. Over het leven, over het geloof, over de oorlog, over houden van, over van alles en nog wat. Gemma is een prachtig mensenkind dat opgroeit in een tijd waarover je over bepaalde dingen gewoonweg niet práát en dat daardoor een vergaande beslissing neemt. Een beslissing die ik zelf niet aan zag komen …

Een klein stukje uit het boek:

Ik hou niet van catechisatie. Ik leer de antwoorden moeiteloos uit mijn hoofd, maar ik vind het vervelend om als een papegaai dingen te herhalen die ik niet begrijp … In veel antwoorden zitten rare woorden, die op de gekste manieren worden uitgesproken. Wat heeft het voor zin om die te leren? Juffrouw Rosa snoert ons de mond als we vragen stellen: ‘Dat komt wel als jullie groot zijn.’ Het standaard smoesje van grote mensen.

Ik raad je dit boek van harte aan. Lezen dus!

hbm