Vakantie!

Zo, het is zover. Vanaf vandaag tot en met 24 augustus heb ik vakantie. En die vakantie vier ik niet alleen thuis, maar ook hier!

Ik hoop dat we fijne weken zullen hebben en mooie herinneringen mogen maken. En dat wens ik jou uiteraard ook.

Op mijn to do list: pootjebaden in dit meer!
Cirque de Baume-les-Messieurs

Fijne weken en tot eind augustus!

Maandagskinderen & De Belofte

Ik las weer eens een prima thriller namelijk ‘Maandagskinderen‘ van Arnaldur Indridason.  Waar gaat dit boek over?

In Reykjavík pleegt de veertigjarige psychiatrische patiënt Daníel zelfmoord in een inrichting. Vrijwel gelijktijdig komt een bejaarde man bij een brand om het leven. De oude man heeft Daníel in de jaren zestig lesgegeven en blijkt hem kort voor zijn dood een aantal keren bezocht te hebben.
Aan inspecteur Erlendur en zijn collega’s de taak om de achtergronden van beide zaken te onderzoeken. Ook de broer van Daníel begint naspeuringen te doen. Onafhankelijk van elkaar komen ze tot gruwelijke conclusies.

Die noordse schrijvers die kunnen er wat van zeg. Zo schreef Camilla Läckberg natuurlijk fantastische boeken met Erica en Patrik in de hoofdrol en heeft Kurt Wallander ook wel een beetje mijn hart gestolen. Ik denk dat hetzelfde gaat gebeuren met hoofdpersonage Erlendur Sveinsson. Die Erlendur heeft wel wat weg van Kurt en dat is aan de ene kant best jammer (want hé, je kunt natuurlijk ook iets nieuws verzinnen) maar aan de andere kant natuurlijk heerlijk vertrouwd. Wat wel opvallend is, vind ik trouwens dat de rol van Erlendur niet eens zo groot is. De hoofdrollen in dit boek zijn vooral voorbehouden aan twee andere personages.

Het verhaal is bijzonder vind ik, de sfeertekening over IJsland idem dito. Zo’n heel fijn land om te wonen lijkt het niet te zijn. Ik heb genoten van dit boek en er staat nog genoeg op het te lezen lijstje. Erlender speelt namelijk ook de hoofdrol (of gezien de vorige alinea in ieder geval een rol) in: Grafteken, Noorderveen, Moordkuil, Engelenstem, Koudegolf, Winternacht en Onderkoeld. En dan schijnt er nog een vierluik te zijn bestaande uit: Onderstroom, Doodskap, Verdwijnpunt en Schemerspel dat dan weer vervolgd wordt door Nachtstad. Er zijn vervelender dingen.

mk

Van een heel andere orde, maar een prachtig kleinood is ‘De Belofte‘ van Nadine Ahr. Waar gaat dit boek over?

Ze waren verliefd maar konden door omstandigheden niet samen verder. Ria, weduwe, en Edwin, gescheiden, komen elkaar een half leven later opnieuw tegen en besluiten nooit meer uit elkaar te gaan. Ze brengen vele gelukkige jaren met elkaar door – totdat Ria tekenen van dementie begint te vertonen. Al snel herkent ze Edwin niet meer en begint te schreeuwen als ze hem ziet. Hij blijft zich liefdevol over haar ontfermen, maar haar toestand verslechtert zo dat hij het uiteindelijk niet meer voor haar kan zorgen.
Hun kleindochter vertelt het aangrijpende verhaal: over oma, die de greep op de werkelijkheid langzaam kwijtraakt, en opa, die de liefde van zijn leven een tweede keer verliest, ditmaal aan een ziekte die de herinnering aan hun grote geluk definitief vernietigt.

Wauw, wat een mooi en ontroerend boekje. Misschien is het maar goed dat het niet heel erg dik is, want het is ook nu al indrukwekkend genoeg. De manier waarop Ria en Edwin, net na de oorlog, door plichtsbesef van Edwin, niet samen verder gaan is schrijnend. De verloren jaren die volgen hartverscheurend. Edwin zit vast in een liefdeloos huwelijk en Ria wordt mishandeld door haar man. Dan komen ze elkaar weer tegen, beiden inmiddels vrij en ze laten elkaar niet meer los.

Ik vond het mooi om te lezen dat beiden een aparte woonkamer hebben in het appartement waarin ze wonen. Juist die eigenheid maakt de relatie volgens mij extra bijzonder. Als Ria tekenen van dementie begint te vertonen en door haar ziekte vaak terugkeert naar de gewelddadige jaren van haar eerste huwelijk breekt Edwin uiteindelijk. Hij kan niet meer voor haar zorgen.

Echt, een wondermooi boek. Zeer de moeite waard. Lezen dus.

db

Knietje

Ik was een beetje dom. Wat? Ik was een beetje boel dom. Want wat deed ik? Ik lette niet op terwijl ik vorige week maandag (14 juli dus) naar het werk fietste. Na een festival als dit moet er natuurlijk opgeruimd worden en dat gebeurde ook in het park waar ik altijd doorheen moet als ik naar het werk fiets.

Enfin, ik fietste daar dus en keek naar links en had even niet in de gaten dat er aan mijn rechterkant, in de lengte op het fietspad een boel dranghekken stonden. Waar ik dus met redelijke snelheid langsaf fietste en waar mijn knie even tegen een stuk of acht spijlen kedoinkedoinkte voordat ik de tegenwoordigheid van geest had om naar links te sturen. Gelukkig ben ik niet gevallen, maar pffft, had ik even de bibbers!

Aangekomen op het werk stond ik voor de uitdaging in de fietsenkelder te geraken, maar dat lukte eigenlijk wonderbaarlijk goed. Ondanks het trillen, want man, het deed au! Op mijn werkplek aangekomen heb ik een icepack geregeld en mijn been omhoog gelegd en heul veul gekoeld. Maar man, het deed echt au. En er was ook nog bloed! Niet veel, maar wel een beetje. En ik had ook nog een beschadigde duim.

En jemig, wat werd die knie stijf en gevoelig en pijnlijk. Ik was niet blij! Dinsdags was een drama, maar woensdag ging het gelukkig al weer wat beter. Uit bed komen en het been weer wat soepel maken was eigenlijk het grootste probleem. Als ik maar bleef bewegen, dan ging het redelijk. Ik durfde daarom donderdags ook wel naar XXL te gaan, al moesten we nu natuurlijk regelmatig even zitten om een ijsje te eten of wat te drinken. Maar dat vonden de meiden niet heel erg.

Vanaf het weekend had ik eigenlijk het meeste last van de korst op het wondje. Dat maakt dat het bewegen telkens pijnlijk blijft. Verder gaat het eigenlijk vrij aardig. Al moet ik niet op de knie drukken, want dat doet gewoon zeer.

Al met al denk ik dat ik toch veel geluk heb gehad en komt het vast helemaal goed. Gelukkig maar, met de vakantie in het vooruitzicht.

Nationale rouw

Ideaten

Vliegen kan nog wel
maar vluchten niet meer
voor idioten met idealen
die denken dat ze een land
een grens, een god
te verdedigen hebben
ten koste van alles
een kind dat op het strand speelt
een vrouw op weg naar haar werk
een man op weg naar huis
een gezin op reis naar het land
waarover ze al zo lang spraken

Het is geen vergissing
maar een nieuw woord
ideaten
idioten met idealen
idealen in de koppen van idioten

Met een vastberaden blik
die lachwekkend is
kijken ze in de camera
de wapens bij de hand
en woorden
die levens kostten
en kosten

© Wim Daniëls

vhs1

Het eiland van duizend bronnen

En weer een beauty. Man, man, man, wat lees ik de laatste tijd toch mooie boeken! Geweldig gewoon. ‘Het eiland van duizend bronnen‘ is ontzettend de moeite waard. Waar gaat dit boek van Sarah Lark over?

‘Het eiland van duizend bronnen’ is een meeslepend verhaal over een jonge vrouw die wordt geconfronteerd met liefde, verraad, en de gevolgen van haar eigen keuzes.

Londen, 1732. Na de dood van haar grote liefde sluit Nora een verstandshuwelijk met Elias, de al wat oudere eigenaar van een suikerrietplantage op Jamaica, en verruilt Engeland voor het Caraïbisch gebied. Maar haar nieuwe leven brengt Nora niet het geluk en de rust waar ze naar op zoek was.

De manier waarop de slaven door eigenaars en slavendrijvers behandeld worden wekt haar afschuw, en ze neemt zich voor dat zelf anders aan te pakken. Tot haar verrassing en plezier wordt ze daarin gesteund door haar stiefzoon Doug, die echter andere beweegredenen heeft dan ze vermoedt. Zijn bewondering voor haar plannen heeft namelijk meer met zijn gevoelens voor haar te maken, en minder met de situatie van de slaven.

De onderhuidse spanningen op de plantages leiden tot een crisis waarbij Nora in één klap alles dreigt te verliezen – zelfs haar leven…

De ‘achterflap’ dekt, zoals zo vaak, niet bepaald de lading van het boek. Waar de achterflap eindigt is het boek pas zo ongeveer halverwege. Het boek begint wat zoetsappig, ik dacht bij de eerste paar bladzijdes echt dat ik een soort van bouquetreeksje in handen had, maar gelukkig heb ik even doorgezet. En al snel had het boek me in zijn greep. Wat een geweldige ontwikkeling maakt Nora mee in het boek, al was ze ook in het begin al geen ‘watje’. En wat mooi hoe Nora tegelijkertijd een vrouw is met moderne opvattingen en toch zo kan geloven in geesten.

Het boek zit prachtig in elkaar, de zinnen zijn mooi, alles klopt. De relatie tussen Nora en Simon, haar huwelijk met Elias, de toestanden met Doug en Akwasi. De rol van Akwasi en wat jaloezie en onbegrip kan doen met mensen. De sfeertekening van Engeland in 1732, de reis naar Jamaica, het beschrijven van Jamaica en alles wat Nora er ziet en ervaart. Prachtig!

Zoals zo vaak met historische romans is het boek deels gebaseerd op mensen die echt geleefd hebben. Zoals Granny Nanny die uiteindelijk zelfs op het Jamaicaanse biljet van $ 500 terecht is gekomen.

Eigenlijk baal ik ervan dat ik dit boek nu al uit heb en er niet aan begonnen ben in de vakantie. Dat was gaaf geweest. Dus ik zou willen zeggen: lezen dit boek! Maar bewaar het vooral voor een moment dat je plenty of time hebt!

hevdb

Levenslang

Vijftien jaar geleden was het inmiddels. Vijftien jaar geleden dat het leven van haar man en haar stopte. In een keer alles weg: haar dochter, schoonzoon en de vier kleinkinderen.

De eerste dagen na de ramp werd het nieuws gedomineerd door het gebeuren, was het een aanslag, een ongeluk? De media buitelden over elkaar heen. Iedereen wist het beter. Regeringsleiders spraken hun afschuw uit, hun medeleven en verklaarden dat de onderste steen boven moest komen.

Hen deed het niets. Zij waren alleen maar bezig met hun verlies. Met het proberen te aanvaarden dat het leven van hun geliefden zo abrupt geëindigd was. Er was een schrale troost te vinden in het feit dat ze tegelijkertijd gestorven waren. Maar hoe graag had zij zelf niet één van hen bij zich gehouden. Ondanks het ongetwijfeld immense verdriet zou ze zelf nog iemand gehad hebben om voor te zorgen, om te koesteren.

De onderste steen was boven gekomen. Het was een tragisch misverstand, de rebellen dachten een vrachtvliegtuig uit de lucht te schieten. Hoe kon men zo lichtvaardig over mensenlevens denken? Ze snapte het nog steeds niet. En die onderste steen bood hen geen enkele troost.

De nasleep was verschrikkelijk. Het repatriëren van de lichamen, de zes kisten, de begrafenis, de nalatenschap, het leeghalen van het huis, de verkoop ervan. En toen, toen dat allemaal gebeurd was was er een groot zwart gat.

Zo lang Sjors en zij bezig waren was het nog een beetje uit te houden, konden ze hun enorme verdriet even parkeren. Er moest immers zoveel gebeuren. Het werd nooit meer hetzelfde. Alle dagen sinds die 17de juli 2014 waren zwart. Gitzwart.

Gisteren had Sjors zijn gevecht verloren. Al had hij niet echt gevochten. Hij wilde naar hun dochter en haar gezin. Zij zou snel volgen. Eindelijk weer samen.
___________________________________________________________________________

De WE-300 had dit keer als onderwerp: gedenken. En hoe kan die niet gaan over vlucht MH17? De andere WE-300’s ook lezen? Klikkerdeklik!