Fotocamera

In 2008 kocht ik een digitale spiegelreflex goh, dat daar zelfs een wikipediapagina aan besteed is. Ik ging op cursus (klik en klik) en vond dat erg leuk om te doen. Al moet ik wel bekennen dat ik in de praktijk vaak toch op de automatische stand fotografeer. Gewoon omdat het dan niet mis kán gaan.

De camera ging overal mee naar toe. Een boswandeling? Camera om de nek en gaan, stedentrips, uitstapjes, maar ook gewoon thuis? De camera werd veelvuldig gebruikt. Heel erg veelvuldig. Ik wed dat ik er duizenden en duizenden foto’s mee gemaakt heb. Zoveel foto’s dat het me af en toe duizelde en ik bij mezelf dacht ‘waarom maak je in hemelsnaam zoveel foto’s? Je moet dit ook weer allemaal uitzoeken en sorteren et cetera et cetera’.

Echt  helemaal tevreden was ik over mijn camera en daarom baal ik er ook zo verschrikkelijk van dat hij het niet meer (goed) doet. Het beestje heeft al gedurende een maand of vier kuren. Kuren als in: geen foto meer kunnen maken omdat het doordrukknopje het niet doet. En dat is natuurlijk niet handig als je een foto wilt maken. Sterker: dat is verschrikkelijk!

Tijdens onze vakantie heb ik zelfs een noodoproep op facebook geplaats omdat hij het niet deed terwijl we in een prachtig dorpje waren dat erom vroeg door mij vereeuwigd te worden. Helaas. Maar met wat tips maar ook de nodige frustraties deed hij het vaak toch wel weer even.

Maar nu is het over. Hij is ermee gestopt. En dat vind ik helegaar niet leuk! Repareren is te doen, maar kost een boel knaken, dus dat is ook geen optie. Dus wat dan weer wel leuk is, is het feit dat er een nieuwe moet komen.

Ik ben dus op zoek naar een nieuwe camera. Het grote voordeel van een spiegelreflex is natuurlijk dat hij meteen foto’s maakt. Geen suf gedoe wat mijn digitale camera daarvoor wel had, namelijk dat het ‘eeuwen’ duurde voordat je een foto kon maken. Maar het zou natuurlijk zomaar kunnen dat de huidige compacte camera’s inmiddels ook meteen foto’s kunnen nemen?

Met mijn mobieltje kan ik wel foto’s maken, maar dat is geen geweldige kwaliteit en de batterij van dat ding is ook niet meer helemaal geweldig. Maar for the time being red ik me daar wel mee.

Met wat voor camera maak jij je foto’s? Heb je er verstand van? Wat voor camera zou je me dan aanraden?

Kou uit het oosten

Met ‘Kou uit het oosten‘ completeerde Ken Follett zijn century-trilogie. Met ruim 1000 bladzijdes neemt Follet je in dit boek mee naar de periode 1960 – 1989 met een epiloog in 2008. Waar gaat ‘Kou uit het oosten’ over?

De Oost-Duitse Rebecca Hoffman ontdekt dat ze wordt afgeluisterd door de Stasi en doet iets impulsiefs dat haar leven onherroepelijk zal veranderen. George Jakes, zoon uit een gemengd huwelijk, bemachtigt een baan op het departement van Robert F. Kennedy, waar hij op zeer persoonlijke wijze verstrikt raakt in de strijd voor gelijke burgerrechten. Cameron Dewar moet als spion enorme risico’s nemen om zijn idealen na te streven. Dimka Dvorkin raakt als assistent van Nikita Chroesjtsjov verwikkeld in de wedloop die de VS en de Sovjet-Unie op het randje van een kernoorlog zal brengen, terwijl zijn zus Tanja een politieke rol krijgt die haar van Moskou naar Cuba en van Praag naar Warschau brengt. Tegen de turbulente achtergrond van burgerprotesten, politieke schandalen, de val van de Berlijnse Muur, de Cubacrisis en de opkomst van de rock-‘n-roll vinden deze moedige jonge mensen uit vijf met elkaar verweven families ieder hun weg door de geschiedenis.

Wederom een mooi en interessant boek dat een groot aantal historische gebeurtenissen vermengt met de fictieve personages. De moorden op Kennedy en King, het ontstaan van de koude oorlog, de Cubacrisis, rassenscheiding en nog veel meer wordt in dit boek beschreven. Ik vond het een mooi boek, maar het haalt het niet bij deel 1 en 2 wat natuurlijk heel jammer is. Wat me ook wel wat tegenviel was de enorme hoeveelheid politiek in dit boek, te veel wat mij betreft. Maar verder wil je als lezer toch vooral weten hoe het de families vergaat die je inmiddels al vanaf het begin van de twintigste eeuw aan het volgen bent.

kuho

Zolang er sterren aan de hemel staan

Een prachtig boek is ‘Zolang er sterren aan de hemel staan‘ van Kirstin Harmel. Het boek heeft, zeker in het begin, overeenkomsten met ‘De bakkersdochter‘ en dat was ook al zo’n juweeltje! Op basis van de -in mijn ogen- suffe titel had ik het boek trouwens nooit uitgekozen, dus het was maar goed dat ik ergens een lovende recensie las anders was dit boek volledig aan mij voorbij gegaan. Waar gaat dit boek over?

Hope is de eigenaresse van een bakkerij op Cape Cod. Haar in Frankrijk geboren grootmoeder Rose lijdt aan Alzheimer en vraagt haar in een zeldzaam moment van helderheid naar Parijs te gaan en om uit te zoeken wat er in de Tweede Wereldoorlog met haar familie is gebeurd.
Hope vertrekt naar Frankrijk, en haar zoektocht leidt haar naar zowel een kerk, een synagoge als een moskee; naar een geschiedenis verborgen in de verschrikkingen van de Holocaust, en naar een lang-verloren liefde die zijn eigen geheimen met zich meedraagt.

Het is een prachtig opgebouwd boek waarin je de verschillende personages langzaam in je hart sluit. Hope is een bijzondere vrouw, gecompliceerd, bang ook, maar tegelijkertijd erg krachtig. Haar dochter Annie een echte puber die zo graag vastgehouden wil worden, maar tegelijkertijd tegen dat wat het dichtste bij haar staat ageert. Gavin, Alain, Jacob: bijzondere mannen die Hope terzijde staan en die haar leren het leven te omarmen.

De schrijfstijl is plezierig, de ontwikkeling die vooral Hope doormaakt erg bijzonder om te lezen. Haar gedachtes maken het haar af en toe erg moeilijk, maar tegelijkertijd zijn ze ook heel herkenbaar.

Bijzonder is ook het feit dat in het boek regelmatig de verschillen tussen de drie grote religies wegvallen en dat de auteur laat zien dat er best hoop (zou de hoofdrolspeler daarom Hope heten) is op een vreedzame wereld. Als de mensen maar wilden. Dat er in de roman ook echte historische figuren zoals Si Kaddour Benghabrit voorkomen maakt het boek nog mooier.

Waar ook hoop uit klinkt is deze zin: Aan de toekomst kun je iets veranderen, aan het verleden niet. Echt: je moet dit boek lezen!

zesadhs

Gedachtenstroom

Terwijl hij zich stond te scheren besefte hij dat dit een van de weinige momenten op een dag was dat hij alleen was en niet gestoord werd. Hij genoot van dit dagelijkse rustpuntje al lukte het hem niet om zijn continu malende brein tot stilstand te brengen.

Er waren zoveel punten die zijn aandacht vroegen. Zo verdomd veel crises die het hoofd geboden moesten worden. Ingrijpen met geweld richting IS wist hij, was niet de oplossing. Maar het stadium van praten en onderhandelen was al lang gepasseerd. Sterker, dat stadium was er nooit geweest. Had Bush destijds maar niet gedaan wat hij deed. Waarom had men er destijds niet voor gekozen om de regio zelf de oplossing te laten vinden? Waarom als ‘alleswetende’ natie je bemoeien met een regio waar je niets te zoeken had? Hadden ze dan niets geleerd van de geschienis? Tja, economische belangen wogen zoals zo vaak zwaarder.

Hij was ervan overtuigd dat geweld oplossen met geweld nooit de oplossing was. Maar wie had die oplossing wel? De geschiedenis was vol met gebeurtenissen die eeuwigdurende haat veroorzaakt had. Alles hing met alles samen en hij betwijfelde of er iemand was die nog echt het overzicht had. Iemand die echt de oplossing wist.

Allerlei politieke trubbels, de Ebola-crisis, het gedrag van Poetin, de economische toestand, zoveel zaken die zijn aandacht vroegen. En overal mensen die hem graag op z’n bek zagen gaan.

Waarom had hij ooit dit ambt geambieerd? Hij wist dat hij bevlogen was, de wereld écht wilde verbeteren, maar hij besefte dat ook hem dat niet ging lukken. Niet zoals hij het destijds wilde. Hij droogde zijn gezicht af en liep de slaapkamer in. Michelle zat in bed te lezen. Michelle, zijn rustpunt, steun en toeverlaat. Michelle en de meisjes, zij maakten alles goed.

___________________________________________________________________________

De WE-300 had dit keer als onderwerp: kwaliteit. Wil je de andere WE-300’s ook lezen? Klikkerdeklik!

Wim Daniëls

Afgelopen zaterdag gingen Mr. T. en ik naar de eerste voorstelling van ‘ons’ theaterseizoen. Waar we heen gingen dit keer? Naar Wim Daniëls. Ik heb geen idee of dat een landelijke bekendheid is, maar hij is geweldig, hilarisch en fantastisch.

Ik houd van taal en laat Daniëls nu neerlandicus zijn en prachtige teksten produceren (zie onder andere hier). Komt dat even goed uit!. In zijn show ‘Slowen en schuren’ treedt hij op met Yvonne Gijsbers en spelen ze een aantal hilarische scenes in het Brabantse dialect. Geweldige taalhumor met taalzaken als uitgangspunt. Zo maakt Daniëls bijvoorbeeld duidelijk hoe het (ver)leggen van de klemtoon voor verrassingen kan zorgen. De show kenmerkte zich door scherpe teksten die de meest normale uitgangspunten veranderden in dwaze absurdheden. Heerlijk! Als dit de opmaat is voor het komende theaterseizoen dan ga ik enorm genieten!

Welke kaartjes liggen er nog meer in de kast?

  • Ashton Brothers, ik zag ze eerder en vond ze toen geweldig. Benieuwd of dat dit keer weer zo is.
  • Op 11 december ga ik naar Louise Korthals. Deze voorstelling is uitgekozen door Mr. T. die nu niet blijkt te kunnen omdat hij met zijn voetbalelftal naar PSV tegen Dinamo Moskou mag. Dus heb ik een kaartje over. Iemand zin???
  • Kleine Zus heeft kaartjes voor Arthur en de strijd om Camelot, Ali Baba en de 40 rovers, Joris en de Draak en een extraatje zijn de kaartjes die ik pas won voor Disney on Ice. Wie met haar naar welke voorstelling gaat mag Kleine Zus zelf kiezen op DOI na, want daar ga ik mee naartoe.
  • Grote Zus heeft kaartjes voor Jeans 24. Wie zij mee gaat nemen? Geen idee. Ik vind het prima als ze met een vriendin gaat maar offer me ook graag op hoor.
  • Mr. T. en ik gaan samen naar Marc-Marie Huijbregts. Het wordt de vierde keer dat we hem zien, als is de derde keer inmiddels al heul lang geleden.
  • Van der Laan & Woe wordt een nieuwe ervaring voor Mr. T. en mij. Ik ben erg benieuwd.
  • Een theaterseizoen met Frank Boeijen in ‘ons’ theater is natuurlijk helemaal toppie. Het wordt de zoveelste keer dat we hem zien en ik vermoed dat hij niet gaat tippen aan het gaafste concert dat ik ooit van hem zag al zie ik, tjongejonge, dat ik dáár niet eens een logje over geschreven heb, maar mooi wordt het vast!
  • Percossa gaan we voor de tweede keer zien. De eerste keer was geweldig. Hopelijk is dat nu ook weer het geval.
  • Iets van een heel andere orde is het feit dat ik weer een keer naar Billy Idol ga. Toen ik nog jong en wild was zag ik hem al een keer, maar dat is zeker zo’n 20 jaar geleden. Hij startte zijn show toen met de woorden ‘Rock and roll motherfuckers’ en dat deden we toen dus maar. Ben benieuwd hoe dat dit keer zal gaan.
  • Wat films betreft heb ik ook nog wel een paar wensen. Ik wil in ieder geval deel drie van ‘The hobbit‘ zien en naar de tweede Gooische Vrouwen film wil ik ook nog.

Ik denk dat ik me dit seizoen weer niet hoef te vervelen!