Drie

Ik las weer drie boeken, maar wees gerust, het waren drie redelijk dunne exemplaren.

Als eerste was daar ‘Butcher’s Crossing‘ en ik moet zeggen dat dat boek mij meer bekoorde dan Stoner dat ik onlangs las. Waar gaat dit boek over?

Amerika, 1870. De jonge Will Andrews stopt met zijn opleiding aan Harvard en trekt westwaarts op zoek naar avontuur, naar het echte Amerika. Als hij na een lange reis aankomt in het van god en iedereen verlaten dorp Butchers Crossing in Kansas neemt Andrews een ingrijpend besluit: hij gaat mee op wat een van de laatste grote jachten op de bizon zal zijn, een dier dat vrijwel uitgeroeid is door de handel in huiden. De ervaren jager Miller leidt de expeditie naar een kudde van duizenden bizons in een verstopte vallei. Terwijl Miller als een bezetene in de weer is om elke nog levende bizon te doden, worden de mannen in het nauw gedreven door de snel invallende winter en leert Andrews meer van zijn land dan hij ooit had kunnen voorzien. Elk aspect van Andrews beproeving, van de langdurige paardrijritten over de verlaten prairie en het verbeten slachten van de vele bizons tot de harde overlevingsstrijd in de ruige natuur, is beschreven in de onwaarschijnlijk mooie, sobere en heldere stijl van John Williams.

Ik vond het een erg mooi boek. Inderdaad weer sober en je kunt je amper, en tegelijkertijd eigenlijk heel goed, voorstellen hoe dat leven geweest moet zijn. Andrews die zichzelf zoekt, de waanzin van de bizonjacht, de omstandigheden tijdens de overwintering, het debacle als ze terugkeren.

* * *

Sommige vrouwen hebben alles. Ze hebben een leuke baan als actrice, zien er goed uit, hebben ook nog eens verkering met een lekker ding èn het lukt hen wèl om een boek te schrijven. Anna Drijver schreef een heel behoorlijk boek met ‘Je blijft‘. Waar gaat dit boek over?

Dora bekijkt het leven alsof het een film is die ze zelf regisseert en waar alles goed afloopt. Ze houdt van de Nederlandse taal en van gedichten, is dol op haar vrienden en verliefd op het Picassobeeld in het Vondelpark. Ze houdt van pannenkoekenetentjes, van de grote bek van haar vriendin Anniek en van onverwachte vakanties naar Legoland. Na een lange nacht vol eindeloze gesprekken fietst ze in een opwelling met haar vrienden naar het zwembad en belandt met Daaf in een douche. Ze zoenen en alles verandert. Daaf is niet de knapste, niet de stoerste maar Daaf en Dora passen als Duplo in elkaar. Ze zijn onafscheidelijk. Ze nemen samen een bijbaantje als tekstschrijver waardoor ze op begrafenissen terechtkomen van mensen zonder nabestaanden. Daaf en Dora fietsen week in week uit naar uitvaartdiensten van compleet vreemden, om deze onbekende mensen toch een laatste eer te bewijzen en een mooi afscheid te geven. Op de fiets naar huis maken ze plannen voor de toekomst. Op een dag staat ze achter een katheder zoals ze zo vaak heeft gedaan, maar alles is anders. De zaal zit vol bekenden en in de kist naast haar ligt Daaf. In de weken die volgen verliest Dora de grip op alles wat ze zo zorgvuldig met Daaf had opgebouwd. Vluchten is de enige optie, maar hoe moet je verdwijnen als het geluk onder de grond is begraven? Waar kun je heen als je nergens wilt zijn?

Ik vond dit een bijzonder boekje. Hoe rouwen mensen? Geen mens zal dat hetzelfde doen en de manier waarop Dora het verlies van Daaf een plekje probeert te geven (of beter, hoe dat haar eigenlijk niet lukt) is erg mooi beschreven door Drijver. Het feit dat Dora als jong kind haar vader verloor en dat nooit echt verwerkt heeft maakt dat ze het verlies van Daaf nog moeilijker kan accepteren.

* * *

Het derde boekje is ‘Blik op het duister‘ van Andrea Maria Schenkel. Waar gaat dit verhaal over?

De eerste zomer na de oorlog heb ik doorgebracht bij familie op het platteland. In die weken leek dat dorp me een eiland van rust en vrede. Een van de laatste ongehavende plekken na de grote storm die we zojuist hadden overleefd. Jaren later, het leven was weer normaal geworden en die zomer was alleen nog maar een gelukkige herinnering, las ik in de krant iets over juist dat dorp. Mijn dorp was een ‘moorddorp’ geworden en de daad liet me niet meer met rust. Ik ben met gemengde gevoelens naar het dorp gereisd.

Het boek speelt in een Duits dorpje waar een volledige familie uitgemoord wordt. Schenkel laat verschillende mensen vertellen over het gezin en dat maakt het een bijzonder verhaal. Zo komen onder andere de pastoor, de burgemeester, de onderwijzer, de postbode, de zus van de vermoorde dienstmeid, de buren, een monteur en een kruideniersvrouw aan het woord en zij vertellen wat ze gehoord, gezien, gevoeld en ervaren hebben. Tussen deze ‘interviews’ door worden gebeden getoond. Het geloof speelt een erg belangrijke rol in het dorp, maar daardoor worden ook verschrikkelijke dingen verhuld.
drie
Naar welk boek zou jouw voorkeur uitgaan?

Goed toeven

Het is goed toeven in Gent. Ik kan niet anders zeggen. Want wat is dat een mooie stad vol met historie, cultuur, winkeltjes en fijne cafeetjes en restaurants. We troffen het enorm met het weer. Wel koud, maar droog en een sporadische blauwe lucht. En daar houd ik zo van, van blauwe luchten.

Op dinsdag kwamen we rond 11.00 uur in Gent aan, checkten we in in het hotel waar we een nachtje zouden verblijven en wandelden vervolgens richting centrum. Op internet had ik een mooie wandeling gevonden die ons door het historische centrum zou leiden en die wandeling hield ons tot een uur of zes ‘s middags wel zoet. Nu was het natuurlijk niet zo dat we continu gewandeld hebben. Nee hoor. Zo lunchten we eigenlijk veel te duur in een leuk dat dan weer wel restaurant dus zo rechtvaardig waren die rechters in onze ogen niet. Maar we begrepen wel meteen waarom de kaart niet buiten het etablissement hing te hangen.  En we dronken ook nog een keer koffie bij Starbucks. En passant maakten we ook nog een boottochtje en we genoten op die boot van het leuke commentaar van de gids. Dat het gruwelijk koud was, dat namen we uiteraard voor lief en de dekentjes hielpen daar ook wel een beetje tegen.g-1
Gent heeft een boel leuke winkeltjes en ook daarvan hebben we er een aantal van binnen gezien. Zo rond de klok van half zeven vonden we het wel tijd worden voor een restaurantje. Tijdens onze wandeling waren we al uiterst gecharmeerd geraakt van dit pandje waar, oh joy, ook nog een restaurant gevestigd was. (Klik even op onder andere de foto’s van de voorzaal, de spiegelzaal en de sanitaire stop. Echt een prachtig pand.)

We hebben er lekker gegeten (en gedronken: de wijn werd per centimeter afgerekend, dat vind ik dan weer zo’n leuk ideetje) en verbaasden ons over de enorme hoeveelheid mensen die er in het restaurant zaten te eten. Het was tenslotte maar een gewone dinsdagavond of zou iedereen die er was 20 jaar ‘verkering’ gehad hebben? Het was zeker niet een chique restaurant en de kaart was vrij beperkt en de omloopsnelheid was best hoog (wij hebben er echter bijna 3 uur gezeten, we hadden de tijd), maar er heerste wel een heel fijn sfeertje en alles klopte.

Inmiddels was ik er ook achter gekomen dat mijn nieuwe camera een heel fijne camera is, maar dat hij de accu wel leegslurpt. Bij mijn vorige camera zoomde ik handmatig, hier doet de camera dat op de accu en dat merkte ik. Aan het eind van de dag had de accu een dieptepunt bereikt. Gelukkig echter deed een goede nachtrust de accu best goed want ook op woensdag heb ik toch nog best een flink aantal foto’s kunnen maken. En verder nam ik me voor om snel een reserveaccu te kopen.
g-3
Na het ontbijt checkten we uit en legden we de koffer in de auto waarna we weer het centrum inwandelden. Ons doel was ‘Het huis van Alijn‘ een museum waarvan ik dacht dat het best leuk zou kunnen zijn. Voordat we daar kwamen hebben we echter nog even het Belfort beklommen. Ook een prima keus. Ik houd van geschiedenis en verbaas me over wat men vroeger allemaal klaarspeelde wat bouwtechnische toestanden betreft. Zo knap! ‘Het huis van Alijn’ vervolgens charmeerde ons ook. Een klein en intiem museum waar we rond hebben gedwaald door de verschillende kamertjes en ons realiseerden dat België en Nederland/Brabant echt niet zoveel van elkaar verschillen.

Aan alle mooie dingen komt uiteraard ook weer een eind, maar feitelijk wacht thuis natuurlijk het allermooiste: onze twee bloedjes van kinderen!

Gent

Op 26 november 1994 zoenden Mr. T. en ik voor het eerst. Eigenlijk is dat trouwens helemaal niet waar, want wij zoenden ver na middernacht dus feitelijk was het 27 november. Edoch, ik vind dat een nieuwe dag pas begint nadat je naar bed geweest bent, en zo werd 26 november onze ‘verkeringsdatum’.

De goede rekenaar realiseert zich nu dat wij vandaag dus 20 jaar ‘verkering’ hebben. Hoe cool is dat dan wel niet?
20j
Die 20 jaar vieren we samen in het altijd pittoreske Gent. Gisteren zijn we daar heen gegaan en vandaag komen we weer naar huis. Gewoon lekker er even tussenuit met z’n tweetjes! Love it!

En nu op naar de 25 jaar!

Suzanne Vermeer

Ik ben er weer ingetrapt.  Ik las, in een tijdsbestek van 2 dagen denk ik (en dat zegt dus wel wat over de ‘moeilijkheidsgraad’ van de boeken), 2 boeken van Suzanne Vermeer. Die trouwens helemaal geen Suzanne Vermeer bleek te heten en zelfs een man was, maar dat geheel terzijde.

Toen ik dit blogje begon dacht ik, even kijken of ik ooit iets over Vermeer geschreven heb en waarempel, dat deed ik dus ruim vijf jaar geleden. Dat ik dat niet eens meer wist, zegt eigenlijk ook wel genoeg. Over ‘All inclusive‘ en ‘Bella Italia‘ heb ik dus eigenlijk niet meer te zeggen dan: nauwelijks de moeite waard zijnde tussendoortjes. Maar soms is dat ook wel lekker nietwaar, verstand op nul en lezen maar.

b-1 b-2

Familiebanden

‘Vertel eens was er scheelt,’ vraagt de psychiater aan de overspannen man.

‘Het is allemaal gekomen door mijn huwelijk. Ik trouwde met een weduwe die een volwassen dochter had. Zij werd mijn stiefdochter. Mijn vader kwam op bezoek, werd verliefd op mijn stiefdochter en trouwde met haar. Zo werd mijn stiefdochter mijn stiefmoeder. Mijn vrouw kreeg een zoon. Die werd automatisch de schoonbroer van mijn vader, want hij is de halfbroer van mijn stiefdochter, die met mijn vader is getrouwd.

Aangezien mijn zoon de broer is van mijn stiefmoeder is hij ook mijn oom. De vrouw van mijn vader kreeg ook een zoon. Dat is dus mijn broer, want hij is de zoon van mijn vader. Maar hij is ook mijn kleinkind, want hij is de zoon van mijn stiefdochter.

Mijn vrouw is mijn grootmoeder omdat ze mijn stiefmoeders moeder is, waardoor ik de kleinzoon van mijn eigen vrouw ben. Aangezien ik getrouwd ben met mijn grootmoeder, ben ik niet alleen de echtgenoot en kleinzoon van mijn vrouw, maar ben ik ook mijn eigen grootvader!

U begrijpt misschien dat dat mij allemaal een beetje teveel is geworden?’

Pannen

Ik ben niet echt een keukenprinses. Maar ik ben ook zeker niet compleet hopeloos in de keuken. Ik kook best graag en vooral met veel groente. En ja, daar gebruik ik regelmatig pakjes bij want dat vind ik handig. En die pakjes combineer ik vaak met een boel van mezelf. Vaak ook zijn er geen pakjes en fröbel ik maar wat henen. Van Mr. T. krijg ik nooit commentaar op mijn kookerei, van de meiden helaas wat vaker, maar dat hoort er nu eenmaal bij.

Mijn ouders kochten een tijd geleden een paar nieuwe pannen want dat doe je als je een nieuwe keuken plaatst. ;-) Ze waren vooral heel erg te spreken over hun nieuwe braadpan. Dat is deze pan:
s-o Is het geen beauty?
Het vlees dat erin gebraden wordt is werkelijk heerlijk mals. Dat komt onder andere door de onderkant van de deksel.  Daar zitten allemaal bobbeltjes op en daardoor valt de condens weer op het vlees dat het extra mals maakt. Al begrijp ik dat je eigenlijk ook nog ijsblokjes op het deksel zou moeten leggen.

Enfin, onze braadpan was ernstig aan vervanging toe, vandaar dat Mr. T. voor zijn verjaardag een nieuwe braadpan kreeg. Altijd handig een echtgenoot die niet weet wat hij moet vragen, zeker gezien het feit dat ik niet van de praktische cadeaus ben. Inmiddels is de pan alweer enige tijd in gebruik en ik kan niet anders zeggen dan dat ik heel tevreden ben. Hij is gemakkelijk in gebruik en in onderhoud en heerlijk groot, dus er kan een boel in. Kortom: ik ben  happy!

Hoe zit het met jouw kookkunsten? En wat voor pannen gebruik je?

Stoner & Huis van Herinneringen

Een bijzonder boek, dat is ‘Stoner’ van John Williams. Een beauty, dat is ‘ Huis van Herinneringen ‘ van Nicci Gerrard.

Waar gaat ‘Stoner‘ over?

William Stoner wordt aan het einde van de negentiende eeuw geboren als zoon van een arme boerenfamilie. Tot groot verdriet van zijn ouders kiest hij voor een carrière als docent Engels. Hij wijdt zijn leven aan de literatuur en aan de liefde – en faalt op beide fronten. Zijn huwelijk met een vrouw uit een gegoede familie vervreemdt hem verder van zijn ouders, zijn carrière verloopt moeizaam en zijn vrouw en dochter keren zich tegen hem. Een nieuwe liefdesrelatie wordt verbroken om een schandaal op de universiteit te voorkomen. Stoner sterft uiteindelijk in anonimiteit, zoals ook zijn hele leven zich in de marge heeft afgespeeld.

Stoner is een onwaarschijnlijk mooi geschreven roman over het weinig opzienbarende leven van een weinig opzienbarende man.

Bijzonder zou ik dit boek willen noemen. Om dit boek nu ‘het beste boek van 2012’ te noemen zoals NRC Handelsblad doet, dat vind ik veel te ver gaan. Maar goed, het zal hier dan wel weer gaan over literaire toestanden die ik niet begrijp/zie.

Wat ik bijzonder aan het boek vindt is dat de schrijver erin geslaagd is om een weinig opzienbarend leven (en laten we wel wezen, 99,9% van alle levens is weinig opzienbarend maar daarom misschien juist weer wel heel bijzonder) op zo’n manier te beschrijven dat je wél wilt weten hoe het met hem af gaat lopen. Ik ontwikkelde een zekere sympathie voor Stoner maar had tegelijkertijd zoiets van ‘kom op zeg, een schop onder je kont, dát heb je nodig’. Al met al een prima boek dat rustig doorkabbelend goed is voor een aantal uurtjes leesplezier.

Nee dan, ‘Huis van Herinneringen‘! Wow, zucht, prachtig. Wat jammer dat ik dat uit had zeg!

Eleanors kinderen vinden het de hoogste tijd dat hun halfblinde, vierennegentig jaar oude moeder naar een verzorgingshuis gaat. Eleanor stemt daarmee in, maar staat erop haar bezittingen zelf uit te zoeken, in plaats van die taak aan de familie over te laten. Ze heeft namelijk het een en ander te verbergen. Nadat haar eerste poging om haar geheimen te vernietigen eindigt in een bijna fatale brand, draagt haar kleinzoon zijn vriend Peter voor om haar te helpen. Samen met Eleanor sorteert Peter geduldig alle oude brieven en foto’s. Wanneer ze stuiten op een stapeltje liefdesbrieven wordt zijn nieuwsgierigheid gewekt. Hij weet de oude dame zo ver te krijgen dat ze het grote geheim van haar leven met hem deelt. Terwijl Eleanor vertelt komt het verleden weer tot leven: de oorlog, waarin een gepassioneerde maar onmogelijke liefde opbloeide die vele levens daarna bepaalde…

Ook in dit boek gebeurd weinig opzienbarends, maar wow, wat een prachtige ode aan de liefde. Geweldig mooie zinnen, een prachtige sfeertekening, gevoelens die zo mooi omschreven worden. Twee zeer sympathieke hoofdrolspelers en de fragiele Eleanor die zo sterk was en ook aan het eind van haar leven nog steeds is. Het laatste hoofdstuk vond ik zeer bijzonder gedaan, echt heel, heel erg mooi. Rake, confronterende stukken, eerlijke gedachten, rauw verdriet. Echt ontroerend mooi. Kortom: zeer de moeite waard.

s hvh