Huisgenoten

Zeg ‘ns even eerlijk, woon jij ook in zo’n huis …

  • … waar nooit iemand de lege wc-rolletjes opruimt? Zelfs niet als er bijvoorbeeld al drie op het plankje staan en je ‘het uiteindelijk maar weer zelf doet’.
  • … waar nooit iemand de spullen die op een van de onderste treden van de trap staan mee naar boven neemt? Zelfs niet als ze er al minstens 8 keer langsgelopen zijn?
  • … waar nooit iemand de laatste snee (uiteraard in 99% van de gevallen de korst) brood terwijl die nog in de plastic zak zit uit de broodbak haalt waardoor er met vrij grote regelmaat een heleboel plastic zakken in de broodbak liggen en je dus maar weer zelf de vogels staat te voorzien van een voorraadje voedsel?
  • … waar nooit niemand denkt ‘goh, dat afgevallen blaadje van die hangplant zal ik even  oprapen en in de prullenbak gooien’ waardoor je ook dat maar weer zelf doet.
  • … waar nooit iemand denkt ‘jemig, Suske en Wiske hebben nu wel heel erg gevochten, ik zal de haarvlokken even weggooien’ waardoor je dus ook dat maar weer zelf doet?
  • … waar men, als men een glas drinken genuttigd heeft, dat glas gewoon laat staan waar men op dat moment zit/zat en dat dat glas er de volgende ochtend nog staat, tenzij jij het zelf toch maar weer in de vaatwasser zet?
  • … waar je je bloedjes van kinderen (en in sommige gevallen ook je teerbeminde echtgenoot) het bovenstaande en andere opruimtechnische zaken tot in den treure onder de neus wrijft. Helaas zonder het gewenste resultaat.
  • … maar waar wel heel erg veel liefde is en lol en gelach en drukte en soms ook ruzie en geknor en gebrom maar vooral die liefde en die lol.
  • … dan ben jij net zo’n bofbips als ik.

Overnight Millionaire & De Getuigenis

Twee weken geleden las ik ‘Overnight Millionaire‘ van Elle van Rijn en ‘De Getuigenis‘.

Waar gaat dat eerste boek over?

Jerry groeit op bij zijn moeder tot zij plotseling ernstig ziek wordt en hij bij zijn vader moet gaan wonen. Hij wordt er gekleineerd en mishandeld. Een lange en troosteloze weg langs stiefmoeders, opvanghuizen, pleeggezinnen en internaten volgt.
Hij komt in het criminele circuit terecht en zijn leven wordt een vicieuze cirkel van misdaad en geweld waar hij niet meer uit lijkt te kunnen komen.
Tot hij hoort dat zijn vader niet zijn echte vader is en ontdekt dat zijn biologische vader mogelijk Alfred Winkler is, een zakenman die miljoenen heeft nagelaten. Jerry zet alles op alles om via DNA-onderzoek te laten vaststellen dat hij Winklers zoon is. Krijgt hij de kans zich te ontworstelen aan zijn lot?

Ik vond het best een aangenaam boek voor tussendoor. Van Rijn heeft een plezierige schrijfstijl dus dat maakt dat het boek lekker wegleest. Af en toe vond ik het wel wat veel ellende op een hoop dus toen ik er aan het eind van het boek terwijl ik dat achteraf gezien ook al aan het begin van het boek had kunnen weten, maar daar was is weer eens overheen ‘gebladerd’ achter kwam dat dit gewoon een autobiografie was vond ik dat best, uh, apart zal ik maar zeggen. Tegelijkertijd heb ik dan echter ook meteen weer zoiets van ‘waarom daar nou een boek over schrijven?’ maar goed, dat is meer een rare gedachtenkronkel van mij.

Ook las ik ‘De Getuigenis’ van Anita Shreve. Van haar las ik in mijn pré-blog-tijdperk al een paar andere boeken. Prima romans zijn dat. Waar gaat dit boek over?

Op een elitaire kostschool in New England krijgt de directeur een tape overhandigd waarop drie veelbelovende ouderejaars scholieren seks hebben met een 14-jarige medescholiere. Er blijkt drank in het spel te zijn en hoewel gauw duidelijk wordt dat het meisje een en ander heeft uitgelokt, gedraagt ze zich nu als onschuldig slachtoffer. De directeur probeert de zaak te sussen maar de verontwaardigde ouders van het meisje schakelen de politie in.

Dit verhaal wordt verteld vanuit meerdere gezichtspunten, een beetje à la Picoult, en vond ik ook weer zeer de moeite waard. Het is net als met dat boek van vorige week: social media, het gebruik daarvan, het filmen van bepaalde zaken, het plaatsen van foto’s en filmpjes op het internet, het kan allemaal zo verschrikkelijk verkeerd uitvallen.

Net als ‘De laatste dagen van Amelia‘ is dit boek wederom een eye-opener: een veelbelovende toekomst kan door een dwaze, ondoordachte daad in één klap over zijn. Dat feit vind ik best heel beangstigend. De jongens waren dronken, hadden geen kwaad in de zin al deden ze natuurlijk wel iets heel stoms en ze hadden moeten weten dat het niet oké was wat ze deden. Het betrokken meisje verandert, om zelf niet in de penarie te komen, haar verhaal en ontspringt op die manier de dans. Maar goh, één ontzettend domme beslissing, één half uur en dan dit resultaat. Confronterend. Een indrukwekkend boek dus, een fijne schrijfstijl en goed uitgewerkte personages (waarbij Silas en Noëlle mijn favorieten waren).

om

Muur

Aanstaande zondag is het 25 jaar geleden dat De Muur viel. Ik moet, toch wel enigszins tot mijn schaamte, bekennen dat ik als puber nooit zo bezig geweest ben met de muur en het leed dat deze veroorzaakt heeft in veel levens. Een jaar later ging ik wel naar het concert van Waters in Berlijn, dus een beetje betrokkenheid (hoewel grotendeels eigenbelang want wow, dit móest ik meemaken) vertoonde ik nog wel maar dat uiteraard geheel terzijde.

Het is eigenlijk best een beetje raar (of misschien ook niet want hoe bewust ben je je nu als puber van de dingen om je heen?) dat bij mij de interesse in de wereld en haar geschiedenis eigenlijk pas veel later is gekomen. Hoe meer boeken ik lees, hoe meer historische romans ik lees, des te meer interesse krijg ik het verleden.

De Century-trilogie van Ken Follet (ik logde er laatst over) verhaalt over een aantal families is verschillende landen gedurende de twintigste eeuw en in deel drie vervult De Muur een prominente rol. Nu wist ik al wel eerder wat de impact van die muur was, maar ik geloof dat dit het eerste boek was waarin ik écht las over de muur (al las ik wel ooit eerder een boek dat zich afspeelt in de DDR).

Misschien was ik te jong (19) om me te herinneren wat ik deed toen de muur viel. Ik woonde nog thuis maar had snode plannen om met mijn grote (die uiteindelijk toch niet zo groot bleek te zijn) liefde samen te gaan wonen. Daar had ik het dus erg druk mee net als met het feit dat ik net een vaste baan had. Kortom, ik was met heel andere dingen bezig.

Hoe anders was het bijvoorbeeld met de Bijlmerramp, dat herinner ik me nog wel. Zou het komen omdat het in Nederland gebeurde of misschien toch omdat ik toen net weer wat ouder en wijzer was? En natuurlijk weet ik nog wat ik deed op 911, al was dat natuurlijk niet in Nederland. Maar jemig, dat gevoel van onmacht, verdriet en angst voor de toekomst vergeet ik nooit meer. Mijn zorgen om Grote Zus, net twee jaar, in wat voor wereld zou zij opgroeien? Zou het bij groter groeien horen? Dat je je steeds bewuster wordt van de wereld? Dat je je ook met vrij grote regelmaat behoorlijk zorgen maakt om de wereld waarin we leven.

En wat raar eigenlijk dat rampen zo’n impact hebben terwijl er natuurlijk legio slepende tragedies in de wereld zijn.

Eigenlijk weet ik niet zo heel goed wat ik nu eigenlijk allemaal wil zeggen. Beschouw dit logje daarom maar als een wat rare gedachtekronkel van Mrs. T.

Maar ik wil toch nog wel even eindigen met -uiteraard- een vraag: weet jij nog wat je deed toen De Muur viel?

Reanimeren

Toen mijn moeder een paar weken geleden gedotterd werd moest ze een nachtje in het ziekenhuis blijven. De ingreep vond plaats in het ziekenhuis in Den Bosch en naderhand werd ze naar het lokale ziekenhuis hier in de buurt gebracht. Die avond ging ik even naar haar kijken want ik vond het allemaal toch wel erg spannend en wilde haar graag even zien.

Terwijl ik daar, samen met mijn moeder en vader, in die toch nog redelijk fonkelnieuwe ziekenhuiskamer (erg mooi) wat kletste kwamen er regelmatig verpleegkundigen binnen die hun ding deden. Nieuw beleid in het ziekenhuis is namelijk dat er geen echte bezoekuren meer zijn; bezoek mag op de meeste afdelingen van 9.30 tot 20.30 uur binnenlopen maar dient er wel voor te zorgen dat het niet te druk wordt voor de patiënt. Dat betekent dus ook dat er regelmatig personeel binnenkomt omdat het werk natuurlijk ook gewoon door moet gaan.

Ook nieuw beleid is dat er met iedere patiënt (ongeacht leeftijd en aandoening) gesproken wordt over wel of niet reanimeren. En dat deed de arts in opleiding ook toen hij naar mijn moeder kwam kijken en haar controleerde. Ik kan je zeggen dat je, als je zo’n gesprek niet verwacht, daar best door overvallen wordt. En dan zeker gezien de reden waarom mijn moeder daar ligt. Als je met een gebroken been in het ziekenhuis terecht komt is dat natuurlijk net iets anders dan dat je net gedotterd bent.

Het beleid is er nu op gericht dat men, zolang een patiënt niet iets anders aangeeft, voor volledige reanimatie gaat. Reanimeren is vaak niet zonder risico’s en men komt er bijna altijd slechter uit dan voor de reanimatie. Ook hersenletsel is niet uitgesloten na een reanimatie en hoe ouders des te meer kans op complicaties. Het is dus zaak hier goed over na te denken: wil ik koste wat het kost gereanimeerd worden als ik een hartstilstand heb of stop met ademen? Hoe oud ben je,  wat mankeer je, wat is je geloofsovertuiging: het zijn allemaal factoren die van belang zijn bij het maken van die keuze.

Mijn schoonvader is 91 en hoewel hij nog redelijk fit is (op zijn steeds slechter wordende zicht na) heeft hij een niet-reanimeren verklaring. Van hem hoeft het niet meer zo. Mijn moeder is nu 69 en hartpatiënt. Maar voor de rest mankeert ze, voor zover we weten, helemaal niets. Op dit moment is er wat mij betreft geen enkele twijfel mogelijk: als de nood aan de man is: reanimeren. Maar uiteindelijk is de enige die daar een besluit over neemt mijn moeder zelf (in overleg met mijn vader). Ik kan me echter wel goed voorstellen dat dit door de tijd heen kan veranderen. Leeftijd, zoals mijn schoonvader, is zeker een bepalende factor. Maar ook hoe de lichamelijk en geestelijke gesteldheid is.

Hoe denk jij hierover? Ken je iemand met een niet-reanimerenverklaring en hoe voelt dat voor jou? Ben je destijds betrokken geweest bij het nemen van dat besluit?

De laatste dagen van Amelia & Persoonlijk

Twee boeken in dit logje vandaag. Nummer 1 was ‘De laatste dagen van Amelia‘ en nummer 2 was ‘Persoonlijk‘.

Waar gaat ‘De laatste dagen van Amelia’ over?

Wat hield Amelia geheim voor haar moeder?  Advocate Kate Baron haast zich naar de exclusieve privéschool van haar dochter Amelia. Haar altijd zo ijverige en betrouwbare dochter wordt tot haar verbazing en ergernis per direct geschorst; ze heeft afgekeken. Als Kate op school komt wacht haar verpletterend nieuws: Amelia is dood. Ze is van het dak van de school gesprongen. Terwijl Kate in shock verkeert en intens verdrietig is, krijgt ze een anonieme sms: Amelia is niet gesprongen.
Wat hield Amelia geheim? Kate doorspit haar dochters e-mails, sms’jes en Facebook-pagina om te achterhalen wat er speelde tijdens de laatste dagen van haar dochters leven. De waarheid blijkt duisterder dan Kate ooit had kunnen bedenken.

Sodeju, wat ben ik onder de indruk van dit boek. Heel, heel heftig en heel, heel confronterend. We kunnen allemaal wel denken dat het goed met onze kinderen gaat, maar je wéét nooit zeker of dat ook ècht zo is. Ik vond dit echt een dijk van een boek en ik heb het er zelfs met Mr. T., met Grote Zus (die dan ‘jaha maham’ verzucht) en met een aantal vriendinnen over gehad.

De manier van schrijven, de opbouw van het boek (dagboekfragmenten, sms’jes, een blog, facebook) maakt het een verhaal van deze tijd. De gedachten van Amelia, haar (in mijn ogen toch wel) haat-liefdeverhouding met haar beste vriendin Sylvia, het besef van iets eigenlijk niet willen, maar er toch zo graag bij willen horen. De grenzen die ze verlegt, haar ontluikende en uiteindelijk erg heftige gevoelens op liefdesgebied en hoe ze daar uiteindelijk bedrogen uitkomt maar dát dan weer niet wil geloven. Ik vond het zeer, zeer, zeer indrukwekkend. Het boek is wat mij betreft een echte aanrader. Lezen dus. Ook als je geen kinderen meer in die leeftijd hebt!

* * *

En dan ‘Persoonlijk’, nummer 19 van Lee Child met mijn held Jack Reacher in de hoofdrol. Het zijn prima boeken met in de hoofdrol een superstoere en capabele vent met het hart op de goede plek. Korte zinnen, een goed tempo, interessante ontwikkelingen, de nodige humor. De boeken van Child zijn altijd goed. Waar gaat ‘Persoonlijk’ over?

Ex-militair Jack Reacher is in Seattle als hij een bericht aantreft in de krant: zijn oude collega’s hebben hem nodig. In Parijs heeft een ervaren sluipschutter geprobeerd de Franse president te vermoorden en er is slechts één mogelijke verdachte.
Jack Reacher is enige die de verdachte kan vinden. Hij gaat de oceaan over naar Parijs en vervolgens Londen, op jacht naar een sluipschutter met een onberekenbare wraaklust. Dit keer is het persoonlijk.

En ook met dit boek lukt het Child weer. Spannend, intelligent denkwerk, de nodige humor. Ik heb dit boek met heel veel plezier gelezen en wat nu met smart op deel 20.

dldva & p

Naar welk boek zou jouw voorkeur uitgaan?