Kom hier dat ik u kus

Kom hier dat ik u kus‘, een boek met zo’n mooie titel is het waard om gelezen te worden lijkt mij. Waar gaat dit boek van Griet Op de Beeck over?

Kom hier dat ik u kus is een roman over Mona, als kind, als vierentwintigjarige, en als vijfendertigjarige. Een verhaal over waarom we worden wie we zijn, geschreven met humor, scherpte en veel schaamteloze eerlijkheid. Over ouders en kinderen. Over kapotte mensen en hoe zij ongewild anderen ook kapotmaken. Over waar verantwoordelijkheid eindigt en schuld begint. Over geheimen en eenzaamheid. Over ziekte en zwijgen. Over de gevaren van sterk zijn. Over vergeten en niet kunnen vergeten. Over jezelf durven redden. En natuurlijk ook nog over de liefde. Omdat dat alles is wat we hebben, of toch bijna.

Ik vond het een prachtig boek. Het is bijzonder om Mona op drie verschillende leeftijden te mogen volgen. Het kleine meisje Mona maakt dingen mee die een kind van haar leeftijd niet mee zou moeten maken. Ze wordt niet lichamelijk mishandeld, maar het scheelt niet veel. Daarnaast is de druk die de volwassenen om haar heen stuk voor stuk (bewust? onbewust?) op haar leggen enorm en daardoor wordt ze gevormd tot de vrouw die ze in de latere twee delen is.

De schrijfstijl is prachtig. Ik vind dat Vlaams toch wel een mooi taaltje. Zelfs de beschrijving van het gekibbel tussen Mona en haar vriend heeft iets welhaast poëtisch. Uiteindelijk blijkt Mona toch sterker te zijn dan verwacht en dát vind ik een meer dan prima eind van een boek dat ik met veel plezier gelezen heb.

Genoot ik van de mooie schrijfstijl van Op de Beeck, de schrijfstijl van Eva Monté irriteerde mij mateloos. Wat een kinderlijke manier van schrijven wordt er getoond in ‘Te koop‘.

Het is 2013. Nederland zucht onder de crisis. Makelaar Richard Hoek hanteert onorthodoxe methodes om de huizen van zijn radeloze klanten te verkopen. Hij laat echter een spoor van vernieling na. Daar komt zijn vrouw Marlinde pas achter als het te laat is…

Op zich zijn de uitgangspunten best goed: een gebeurtenis in  het verleden van Richard en Marlinde vindt zijn climax in het heden, de crisis op de huizenmarkt en het feit dat het  boek vanuit verschillende invalshoeken geschreven is, is ook best aardig. Maar wat die rare styliste in het verhaal doet en wat de drie verkopende partijen nu écht toevoegen aan het verhaal? Geen idee eigenlijk. Dat had heel anders, en in mijn ogen, beter gekund. De manier waarop de moeder van Marlinde tentoon gespreid wordt is ook vaag en haar taalgebruik is zo tegennatuurlijk. Nee, niet bepaald een boeiend boek.
1 2

Grrrrr!

Goed, prachtige mooie lentedagen vragen natuurlijk om gelakte nageltjes en slippers. Alles out in the open dus zeg maar. Heerlijk! Maar, ach en wee, wat zien die tenen van mij er toch uit! Die pedicure van een tijd geleden heeft dan weliswaar de pijn verwijderd, maar op mijn ‘middelteen’ (heet dat zo?) van mijn linkse voet en de tenen daar weer naast zitten lelijke dingen!

Nou wilde ik wel net doen alsof ik dat niet in de gaten had, maar zo ongeveer het eerste wat Grote Zus tegen me zei toen ze laatst thuis kwam van school was ‘Ieuw mam, jouw tenen zijn lelijk!’. En dat lieve mensen, dat was vorig jaar niet. Sterker nog, dat is nog nooit zo geweest. Ik was eigenlijk altijd best tevreden over mijn voeten slash tenen.
3
Disclaimer: foto vergroten op eigen risico. Ik aanvaard geen enkele aansprakelijkheid voor aangebracht schokeffect.

Dus nu baal ik. En wil ik weer net zo’n mooie tenen als dat ik eerst had. Maar ja, hoe ga ik dat bereiken? Toch nog maar een keer terug naar de pedicure? Aan de slag met puimsteen? Weken en pulken?

Iemand de gouden tip misschien?

Huis & Comfort

Ik wist niet dat ze bestonden, maar mijn vriendin had er een in haar auto en was er erg content mee en mij leek het ook wel handig eigenlijk zo’n ‘cd opberger die je aan de zonneklep van je auto bevestigt’. Zo een dus
5
al hebben wij hem aan de bijrijderskant hangen. Lijkt ons wel zo veilig.

Nou luisteren wij in de auto eigenlijk altijd naar de radio maar als we naar het buitenland op vakantie gaan dan is dat natuurlijk al snel niet meer mogelijk. En muziek op een USB-stick of andere moderne toestanden, daar heb ik dan weer helemaal geen kaas van gegeten. Er worden dus altijd een boel CD’s in het dashboardkastje gefrot en da’s helemaal niet handig.

Enfin: mijn vriendin had dus zo’n ding en op internet is al best snel te vinden waar je zo’n ding kunt bestellen. Dat was dus bij ‘Huis & Comfort’. Echt mensen, wil je een half uurtje jezelf verbazen over de meest ‘waanzinnige en onmisbare dingen’ ga daar dan een uurtje snuffelen. Je vermaakt je prima.

Maar goed, hoe onhip zo’n CD-ding dan wel niet mag zijn: het is wel reuze handig hebben we in de afgelopen twee vakanties gemerkt.

Wat minder fijn is, is het feit dat Huis & Comfort sinds die ene bestelling van lang gelee ons al tig papieren catalogi heeft toegestuurd. Ook weer vol met de meest oubollige zaken en dus stiekem ook wel weer goed voor wat vertier. Maar vooral: zo zonde van al dat papier, transport et cetera. Pogingen om van die papieren toestanden af te komen lukten niet echt totdat ik verleden week een wat pittigere mail naar de klantenservice stuurde. Ze hebben me nu beterschap beloofd al wezen ze me er wel even fijntjes op dat ik, door het accepteren van de voorwaarden, ook het toezenden van papieren promotiemateriaal had geaccepteerd. Ja duh, zonder die voorwaarden te accepteren wordt er ook niet geleverd dus tja …

Maar vertel, welk gebruiksartikel heb jij in huis dat echt super-, super-, superhandig is en daarom eigenlijk in geen enkel huishouden mag ontbreken?

Het beroemde broer & zus boek

Vandaag een logje over een heel ander soort boek namelijk ‘Het beroemde broer & zus boek‘ van Ingmar Vriesema. Waar gaat dit boek over?

Hoe is het om door het leven te gaan als de zus van Adolf Hitler? Of om minder goed te goochelen dan je broer Houdini? En hoe ziet je zangcarriëre eruit als je de zus bent van Beyoncé? In ‘Het beroemde broer & zus boek’ maken we kennis met mensen als Paula Hitler, Juanita Castro, Chris Jagger, Maja Einstein, Paul Wilders, Jack Churchill en Jeffrey Sneijder.

Hun namen klinken als een slechte parodie op een bekend merk. Maar het zijn echte mensen, met echte levens. Zonder hun beroemde broer of zus waren zij nooit geweest wie zij uiteindelijk zijn geworden, en andersom geldt dat natuurlijk net zo. Juist dat maakt de levensloop van die onbekende broers en zussen zo interessant.

In het boek staan 47 portretten van broers en zussen van beroemde mensen en ieder portret biedt een interessant kijkje in een leven in de schaduw. Ieder portret is kort en bondig en leest lekker vlot weg. Dat maakt dat het een boek is dat je gemakkelijk even tussendoor leest.

Er is een conclusie die ik wel kan trekken: er zijn maar weinig broers en zussen die een gelukkig leven hebben kunnen leiden in de schaduw van hun beroemde broer of zus. Of zou de schrijver hen daar juist op uitgekozen hebben?
20150401_161844

Bolide

Als er iets is wat mij niet zo interesseert dan is het auto’s. Ik vind het belangrijk dat een auto betrouwbaar is en mij op een correcte manier van A naar B rijdt. Ons Bessie ja, zo heet ze echter vertoont de laatste maanden toch wel heel erg veel kuurtjes. In september 2009 kwam ze bij ons wonen en ze heeft het altijd prima gedaan, maar zoals gezegd is de relatie momenteel wat minder.

Zo is er natuurlijk die ploing waar ik al ooit over logde en die trouwens wel veel en veel minder is dan eerst, maar toch … En zo was er natuurlijk die botsing waardoor, na het oplappen, de achterklep vaak niet meer goed sluit en we dus regelmatig tig keer die klep dicht moeten knallen wil hij goed in het slot vallen. Maar ach, daar valt allemaal nog best mee te leven hoor. Wat ik een van de irritantste dingen aan Bessie vindt is dat er, voor mij net op ooghoogte, in het glas een sterretje zit. Als het dan regent en de wissers staan aan dan heb je altijd zo’n verdwijnende/verschijnende streep voor je ogen. Maar goed, ook daar is nog wel mee te leven. Vervelender is het feit dat Bessie al weer een hele tijd erg bokt. Nou zou je natuurlijk kunnen zeggen dat dat aan de winter lag en dat een koude motor et cetera … maar ook nu doet ie dat nog. Het is dan zaak heel voorzichtig te rijden en niet te veel te gassen, want doe je dat wel dan springt de auto op een of andere storing. Gevolg van die storing is dat je, vooral als je voor bijvoorbeeld een verkeerslicht moet wachten, enorm wiebelt en zo. Kleine Zus noemt het inmiddels ‘oh, Bessie gaat ons weer masseren’. Ik vind overigens, lekker geëmancipeerd, dat mannen verantwoordelijk zijn voor het wagenpark en zolang Mr. T. het niet nodig vond om de garage naar die storing te laten kijken, hé wie ben ik dan.

Toen we Bessie kochten had ze 87.102 kilometers gereden. Nu zit ze op iets meer dan 160.000. We kochten haar destijds voor € 6.900,= en wie weet levert ze nu nog wel een klein beetje aan inruil op. In ieder geval hebben we wel goedkoop gereden zoals Mr. T. dat dan zegt. Ha, dat zal best.

Enfin: jullie begrijpen het al. Er moet een nieuwe bolide komen. Liefst voor 23 mei want dan moet Bessie gekeurd worden en we vrezen dat dat ‘m niet gaat worden. We zijn ons nu dus een beetje aan het oriënteren. Onze eisen: rond de 100.000 kilometer, een stationwagen en een trekhaak. Verder zijn we niet merkvast en boeit het niet zo allemaal. Wat ik wel vrees is dat een eventuele nieuwe auto nooit meer zo’n schatting richtingaanwijzergeluidje zal hebben als onze Bessie, want dat geluidje was echt zo cute.

Wat vind jij belangrijk aan een auto? Wat voor auto heb je?