Ik mis mezelf

Op dit moment draait (of draaide?), veelal in filmhuizen geloof ik, de film ‘Still Alice‘. Helaas heb ik nog geen enkele bioscoop hier in de buurt kunnen betrappen op het programmeren van deze, ongetwijfeld indrukwekkende film, maar wat niet is, kan nog komen. Hoop ik.

Enfin, het boek ‘Ik mis mezelf‘ is dus de papieren versie van de film. Waar gaat dit boek over?

Alice is bijna vijftig en leidt een druk leven als wetenschapper wanneer ze de diagnose vroege alzheimer krijgt. Haar leven verandert drastisch: ze verliest haar baan en de regie over haar eigen wereld. Haar plan om haar man en kinderen niet tot last te zijn en op tijd afscheid te nemen, verdwijnt uit haar geheugen. Alice blijft achter zonder haar herinneringen aan het verleden en zonder hoop voor de toekomst. Ze leeft in een heden dat soms even mooi, maar meestal verwarrend en zelfs angstaanjagend is.

Het begin van het boek vond ik wat moeizaam eerlijk gezegd, maar eenmaal over het kwart werd ik echt volledig door het boek gegrepen. Naarmate het ziekteproces van Alice verder vordert wordt het steeds heftiger wat zij en de mensen om haar heen meemaken.

Alice, zeer intelligent, heeft waarschijnlijk jarenlang de eerste symptomen van haar ziekte kunnen maskeren en daarom wordt de diagnose uiteindelijk vrij laat gesteld waardoor medicatie ook te laat gegeven wordt. Juist door haar intelligentie is het voor haar, en haar even intelligente echtgenoot, erg moeilijk te verkroppen wat haar overkomt. Soms vind ik de rol van haar echtgenoot zelfs wat dubieus. Houdt hij wel genoeg van haar om samen deze ziekte het hoofd te bieden? Aan de andere kant: het is verdorie nogal wat zeg, je vrouw langzaam maar zeker zien veranderen in een zielig hoopje mens dat helemaal niets meer weet, herkent, kan.

Op een gegeven moment mag Alice speechen voor een congres over Alzheimer. Ze is dan nog redelijk goed en de speech is werkelijk waar zo ontzettend kippenvelveroorzakend goed. Kreeg er tranen van in mijn ogen. Zeer indrukwekkend. Een kort stukje uit die speech: Mijn gisteren verdwijnt en mijn morgen is onzeker, dus waar leef ik nog voor? Ik leef voor elke dag. Ik leef in het heden. Binnenkort is het een keer morgen en ben ik vergeten dat ik deze toespraak voor u heb afgestoken, maar dat ik het ooit zal vergeten wil niet zeggen dat ik er vandaag niet elke seconde van heb meegemaakt. Ik zal vandaag vergeten, maar dat wil niet zeggen dat vandaag van geen belang was.

Echt, een zeer bijzonder en indrukwekkend boek. Dit moet je lezen. Heus.
20150406_135030

Vraagjes 2

Het beloofde vervolg-vragen-logje. Ik ga de vragen straks beantwoorden en ben benieuwd of ze anders zullen zijn dan mijn antwoorden die ik, alweer 3 maanden geleden, gaf.

  1. Wat wil je in 2015 zeker realiseren?
  2. Naar welke bestemming zou jouw droomreis gaan en waarom?
  3. Welke drie dingen zou je uit je leven willen schrappen?
  4. Wat doe jij op een off-day? Hoe vrolijk je jezelf weer op?
  5. Noem drie likes en drie dislikes.
  6. Ben jij een benzine of meer een diesel?
  7. Wie zou je nooit willen missen?
  8. Welk menu kan jou bekoren?
  9. Als je een boom was, welke boom zou je dan zijn en waarom?
  10. In hoeverre ben jij een planner?
  11. Wat is je favoriete kledingstuk?

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Echte helden geven bloed

Potjeverdulleme, blijk ik toch gewoon een heuse held te zijn. Hoe cool is dat dan wel niet? Laatst immers gaf ik weer eens een half litertje bloed en omdat ik dat voor de 30ste keer deed mocht ik een cadeautje uitkiezen.

Wat ik koos? Een heus hardloopshirt. En ha, in dat shirt kun je ook heel goed hometrainen! Gelukkig maar want hardlopen, dat is niets voor mij.
20150401_093323
Misschien is het bloeddonorschap ook iets voor jou? Heus, het doet niet pijn, je helpt er mensen mee en zelf wordt je een paar keer per jaar medisch gecheckt! Volgens mij een win-winsituatie. Toch?

Wist je dat …

  • Het vandaag Tweede Paasdag is en ik niet naar de meubelboulevard ga.
  • Ik in plaats daarvan mijn 45ste verjaardag vier met familie en wat vrienden.
  • Grote Zus het geweldig heeft gehad in Berlijn.
  • Dat ondanks haar eerdere grote teleurstelling.
  • Zij, in tegenstelling tot Kleine Zus, hierover geen gastlogje wil schrijven.
  • Ik dat ontzettend flauw vind. Maar niet heus.
  • Ik inmiddels al weer enige weken een nieuwe tablet heb.
  • Ik daar echt heel erg blij mee ben.
  • Dat de meiden daar ook blij mee zijn.
  • Zij kregen immers mijn oude tablet.
  • Die tablet inmiddels dingen doet die hij in al die jaren bij mij nog nooit heeft hoeven te doen.
  • Er onder andere mee geskypt en gekikt wordt.
  • Er ook een boel foto’s mee bewerkt worden.
  • De meiden dat supergaaf vinden.
  • Ik het superdruk heb op het werk.
  • Deze werkweek maar één effectieve werkdag heeft.
  • Dat onder meer komt door het feit dat ik donderdag naar Tilburg ga voor een dag die in het teken van herdenken en vieren staat.
  • Mij dat een ontzettend interessante bijeenkomst lijkt.
  • Ik het werkelijk ontiegelijk getroffen heb met mijn baan.
  • De drukste tijd van het jaar er weer aan zit te komen met de lintjesregen, Koningsdag, dodenherdenking en bevrijdingsdag.
  • Ik vorige week voor het eerste naar een Belgische uitvaart ging.
  • Dat best heel bijzonder was.
  • Ik niet weet of deze uitvaart exemplarisch is voor alle Belgische uitvaarten.
  • Ik dat eigenlijk niet hoop.
  • Het feit dat je geld moest geven voor een bidprentje me erg verbaasde.
  • Ik me dus vooral afvraag of dat normaal is.
  • Er zoveel mooie boeken zijn om te lezen en zo weinig tijd.
  • Mijn hometrainer inmiddels voor de vierde keer rond is geweest.
  • Er dus weer 9999 kilometer op het display stond.
  • Ik al veel meer dan 39.996 kilometer op mijn hometrainer gefietst heb omdat het display ook op 0 springt als de batterijen vervangen worden.
  • Dat een heleboel calorieën zijn.
  • Ik nog niet zo goed weet wat ik van de familie Kruys moet vinden.
  • Dat niet zoveel uitmaakt omdat ik dat samen kijk met Grote Zus en dat is qualitytime pur sang.
  • Het feit dat ‘Smeris‘ weer op tv is echter heel veel goed maakt.
  • Ik die serie liever in mijn uppie kijk.
  • Ook ‘The Blacklist‘ mij zeer kan bekoren.
  • En ik laatst deel 1 en deel 2 van ‘The Bridge‘ op dvd leende van een collega.
  • Ook dat zeer de moeite waard was. Spannend!
  • Outlander‘ inmiddels ook op tv is.
  • Dat ik daarvan geniet.
  • Dat ik me wel een andere Jamie en Claire had voorgesteld.
  • Grote Zus al weken aan het hoesten is en daar zelfs voor naar de dokter is geweest.
  • Maar dat er weinig aan gedaan kan worden.
  • Dat enorm balen is.
  • Je soms niet hetzelfde moet verwachten als dat je geeft.
  • Ik van dat uitgangspunt echt een voorstander ben en daar ook echt naar probeer te leven.
  • Maar dat dat soms toch toch nog best moeilijk en verdrietig kan zijn.
  • Mijn ouders aanstaande woensdag voor pak ‘m beet 4 weken hun biezen pakken.
  • Hun camper richting het zuiden zal koersen.
  • Dat het Italiaanse zuiden zal zijn.
  • Het leuk is om te zien hoe zij zich voorbereiden op een dergelijke reis.
  • Ik hen een geweldige reis toewens.
  • Ik altijd heel blij ben als ze weer veilig thuis zijn.
  • Onze reisbestemming ook al lang geboekt is.
  • Ik daar nog wel een keer over zal schrijven.
  • Ik nu zo 123 niets meer weet te ‘wistjedatten’.
  • Ik dus een eind brei aan dit logje.
  • Ik je een fijne tweede paasdag toewens!

Topboeken

Na de vijf toch wat mindere boeken van vorige week nu even aandacht voor drie boeken die ik zonder meer allemaal vijf (uit vijf) sterren geef.

Daar was allereerst ‘Een liefde in oorlogstijdwat een ongelooflijk suffe titel toch weer. Waar gaat dit boek over?

Juni 1940, Guernsey. Vivienne de la Mare probeert het dagelijks leven zo normaal mogelijk te houden voor haar twee jonge dochters, hoewel ze weet dat er elk moment bommen kunnen vallen. Haar man vecht aan het front. Zal hij ooit nog thuiskomen? Wanneer de Duitsers het eiland bezetten, moet Vivienne kiezen tussen collaboratie of verzet. Hoe kun je je vijand haten als hij de liefde van je leven wordt? Bij Gunther, een Duitse officier, voelt Vivienne zich op en top vrouw. Hem zal ze nooit kunnen verraden.

Echt een prachtig boek. Heel mooi, sfeervol en een zeer indrukwekkende inhoud. Ik ben zelf ook even in de geschiedenis van Guernsey in de Tweede Wereldoorlog gedoken en heb daar weer het een en ander van geleerd.

Dan was daar ‘Het huis van mijn moeder‘. Waar gaat dit boek over?

Vijfendertig jaar geleden verbrak Kathleen het contact met haar familie – net als haar moeder en grootmoeder vóór haar deden, liet ze alles achter zich en bouwde ze elders een nieuw bestaan op. Ogenschijnlijk heeft Kathleen alles gekregen waarnaar ze verlangde: ze is getrouwd met een zorgzame man, heeft een geweldige dochter en komt in materieel opzicht niets te kort. Maar onder de oppervlakte vertoont haar leven barsten en scheuren. De wonden van Kathleens jeugd zijn nooit geheeld. Haar relatie met haar dochter staat onder druk, omdat Kathleen niet weet hoe ze haar liefde moet tonen. Wanneer ze onverwacht wordt uitgenodigd om haar familie te bezoeken, besluit ze het verleden onder ogen te zien en eindelijk te spreken over alles wat ze al die jaren verzwegen heeft. Misschien kan ze in de keuzes van haar moeder en grootmoeder de antwoorden vinden op haar vragen… en misschien ligt daar ook de weg naar haar dochters hart.

En sorry ook dit boek zul je moeten lezen. Het is een prachtige roman die de levens van Kathleen, haar moeder en grootmoeder goed uitgewerkt in beeld brengt. Via flashbacks ontdek je wat er allemaal gebeurd is en waarom de dingen liepen zoals ze liepen. Een klein minpuntje vond ik het geloof. Het speelt een belangrijke rol in het boek en dat past precies en hoort bij die tijd, al vond ik het in de laatste bladzijdes wel even heel erg ‘te’. Maar op dat kleine punt van kritiek na: echt heel mooi.

En dan hebben we daar nog ‘Doodsimpel‘ een retespannend boek dat -oh joy- gewoon deel één uit een serie met in de hoofdrol Roy Grace te zijn. Waar gaat dit boek over?

Michael Harrison gaat bijna trouwen. Zijn vrienden besluiten hem eens flink te grazen nemen en verzinnen een sinistere grap. Op zijn vrijgezellenavond voeren ze hem dronken, waarna ze hem achterlaten in een doodskist met een fles whisky en een walkietalkie. Maar wanneer de vrienden wegrijden om hem een paar uur flink te laten zweten, krijgen ze een fataal ongeluk. Niemand weet waar Michael is, ook Michael zelf niet, die langzaam ontwaakt uit zijn roes. Met nog maar drie dagen te gaan voor de bruiloft, wordt hoofdinspecteur Roy Grace ingeschakeld door de bloedmooie en zeer bezorgde verloofde, Ashley Harper. Met maar bar weinig aanknopingspunten moet Grace aan de slag. Zelfs Mark Warren, Michaels beste vriend en zakenpartner, en bij uitstek degene die zou moeten weten waar Michael uithangt, kan hem niet verder helpen.

Superspannend dus met een vleugje occultisme. Inmiddels ben ik al weer halverwege deel 2 ‘Met de dood voor ogen‘ en tegen de tijd dat dit logje online komt heb ik dat ongetwijfeld alweer uit en ik kan alleen maar zeggen: wauw ende spannend! Gave serie met een mooie rode draad.

20150317_213155 20150327_105012 20150322_201446

Knikkeren

Het is momenteel  helemaal hot op het schoolplein: knikkeren. Kleine Zus knikkert wat af de laatste dagen en ze vindt het keileuk om te doen. Af en toe is er wat gedoe met kindjes die toch wel heel verdrietig zijn als ze een knikker of bunker verliezen, maar verder gaat het over het algemeen vrij aardig heb ik het idee.

Kleine Zus maakt gebruik van onze oude knikkers en bunkers. Die zijn dus welhaast antiek te noemen. Mr. T. had zelfs nog een oude nepleren knikkerzak, maar die is niet cool genoeg om mee naar het schoolplein te nemen. Gelukkig hadden we ook nog een roze, stoffen knikkerzakje liggen.

In mijn herinnering maakten wij van onze wijsvinger een haakje en gebruikten wij het middelste kootje om de knikker richting gaatje te stoten. Als ik Kleine Zus goed begrijp gaat dat nu meer met het knippen van de vingers. Wij knikkerden vaak op zand en maakten met onze hak een gat in het zand, dat was dan de pot. Nu knikkeren ze volgens mij altijd op het schoolplein waar her en der speciale knikkertegels liggen. Ach, waar is de romantiek van het vieze hakken knikkeren gebleven?

Kleine Zus brengt dat geknikker er vrij goed vanaf geloof ik. Haar zak is in ieder geval nog vrij goed gevuld. Ze mag van mij trouwens niet al haar knikkers tegelijkertijd meenemen want jemig, ze zou ze ‘ns allemaal verliezen of kwijtraken. Dan is het drama compleet natuurlijk. En ik heb haar ook gezegd dat we geen knikkers bijkopen, als ze deze opheeft dan is het jammer de bammer. Maar ik denk hoop dat de rage al weer voorbij zal zijn voordat dat het geval zal zijn.
knik
Wat ik zelf ook altijd leuk vond was ‘stieken‘, ‘landje kappen‘ en natuurlijk op straat voetballen of paaltjes voetbal.

Aan welke spelletjes uit jouw jeugd denk je met plezier terug?