Bijna klaar

Na 5 seizoenen leiderschap vind ik het welletjes, eind mei hang ik mijn clubjas aan de wilgen. Of beter: lever ik hem in bij de club. Ik vind dat ik me dan lang genoeg heb ingezet voor het voetballen, dat het mij meer dan genoeg uren heeft gekost en, misschien nog wel het belangrijkste argument, ik denk dat het voor Grote Zus erg fijn is als mama niet altijd aanwezig is bij de wedstrijden/in het kleedlokaal.

Het meemaken van de wedstrijden vind ik echt superleuk om te doen en over het algemeen het omgaan met de meiden ook. Maar soms, pfffft, soms kunnen de dames echt zo ontzettend moeilijk doen. Aan het begin van het seizoen hebben we bijvoorbeeld een behoorlijk akkefietje gehad met een meisje dat ongewild een boel gedoe veroorzaakte bij de andere meiden en tjongejonge dan zijn het dus écht meiden. Ik kan me echt niet herinneren dat wij vroeger ook zo waren.

Wat me eigenlijk, vooral het laatste seizoen, steeds meer tegen is gaan staan was al het gedoe om de wedstrijden heen. Ouders die moeilijk doen (toppunt was de vader die meldde dat hij het teveel moeite vond om de auto geschikt te maken voor zes passagiers en daarom alleen nog maar vier meiden mee wilde nemen naar uitwedstrijden terwijl ik hem ingedeeld had als ‘rijden voor zes meiden’. Kom op zeg: het gaat om twee of drie uitwedstrijden per seizoen!), die ‘s avonds laat om 23.00 uur bellen dat ze niet kunnen rijden terwijl ze weten dat ze zelf vervanging moeten regelen of ouders/meiden die zich pas een paar uur voor de wedstrijd begint afmelden.

Wat me dit seizoen erg tegenviel is het gemak waarmee er soms afgemeld werd. Kom op zeg: het is een teamsport! Als jij niet komt, laat je je team in de steek. Kijk, als je ziek bent of er is een open dag voor een vervolgopleiding, dan snap ik dat je niet kunt (al moet ik zeggen dat Grote Zus en ik onze open dag bezoekjes om de wedstrijden heenplannen maar ja, niet iedereen doet dat zo en dat hoeft ook niet). We begonnen met 15 spelers, maar in de winterstop is er een meisje gestopt omdat zij op redelijk hoog niveau volleybalt en daarmee door wilde. Dat maakt 14 en als je dan ook nog een speler met een blessure hebt, dan wordt het toch lastig. Ik vind echt dat je je niet af kunt melden omdat je wilt gaan shoppen met vriendinnen, omdat er een scheet dwars zit of omdat je huiswerk moet maken. Want echt: even sporten tussen het leren door is juist heel goed. Je wilt niet weten hoeveel tijd en moeite het kost om toch nog ergens een speler vandaan te halen zodat we in ieder geval nog een wissel hebben.

Wat Grote Zus betreft: die voetbalt inmiddels een heel aardig potje. Ze staat stopper (ze staat echt haar mannetje al paniekvoetbalt ze soms ook nog wel) en is aanvoerder. Samen met twee andere meiden is ze veruit de beste van het team en ze heeft erg veel lol in het spelletje.

Vanavond en morgen hebben we met het team een nachttoernooi (dus met overnachting en met A-jongens ook nog) hier in het dorp en op 30 mei hebben we nog een uittoernooi en als dat klaar is, dan is het ook echt klaar. Dan kan ik volgend seizoen gewoon als mama de thuiswedstrijden gaan kijken. Lijkt me niet verkeerd.

11 gedachten over “Bijna klaar

  1. Teamsport vraagt echt het nodige van de leden en van degene die een team vrijwillig leiden helemaal. Dus al zo en zo knap dat je het een tijd hebt gedaan! Jongste en oudste zijn eeuwen lid geweest van een club. We waren er vanaf, eindelijk! Maar nu is pleegzoon dus lid geworden. Morgenochtend weer vroeg op :/

  2. Je hebt het heel lang volgehouden! Nu maar hopen dat het team net zo’n enthousiaste opvolg(st)er krijgt als jij was!

  3. Ik vind het echt knap dat je het zolang volgehouden hebt ! Want het gezeur erom heen is overal hetzelfde.

  4. Inderdaad, petje af. Het zijn die dingen die ik mijn kinderen ook voorhield. Als je ergens lid van wil worden dan moet je ook gaan voor die sport en niet na 3 x jezelf weer afmelden. Dus goed nadenken of je iets echt wilt.

    Fijn dat het er bijna opzit !

    gr Elise

  5. Zó herkenbaar, dat afmelden. In mijn muziekgroep ook. Vaak op het laatste moment (terwijl die vakantie al lang gepland bleek te staan). Of de hele zomer (van april tot september) in het weekend (vanaf vrijdagavond) omdat je op de camping drie kwartier verderop zit. Prima, maar begin dan niet aan de verplichtingen die horen bij muziek maken in een groep, want ook dat is een transport… Maar ach gelukkig wegen de leuke momenten hier nog wel tegenop :) en fijn dat je dochter zo lekker kan voetballen, een fijne en gezonde uitlaatklep!

  6. Lijkt me dat je behoorlijk je best al hebt gedaan!!! Chapeau. Voetballende dochter zeg. Amaai.
    Die fles komt er hoor. Ben nog aan het uitkijken hoe ik het regel.

  7. Verstandige beslissing zou ik zeggen, zeker vanuit het gezichtspunt van de kinderen zoals je zelf al aanhaalt. Maar voor de club natuurlijk een verlies als iemand met jouw opvattingen uit valt.

  8. Als ik dit lees denk ik: o ja! Dat hebben wij ook gehad! Eerst scouting met oudste, toen voetbal met middelste en handbal met jongste (bij alledrie mee-help-ouder, coach, taxicentrale en weet ik wat nog meer)…. En dan denk ik nog maar niet aan de jarenlange hulp bij schoolzwemmen…. Pffttt.
    Ik snap je dus 100.000%

  9. ja soms is het moeilijk om te stoppen als je weet dat de spoeling dun is, wat tegenwoordig steeds vaker het geval lijkt te zijn….

  10. Goed gedaan, hoor, petje af. Zulke leiders (lijders) zijn echt nodig! Maar ook wel even lekker om een stapje terug te doen en er gewoon van te gaan genieten alleen maar. Hoewel ze je vast weten te vinden als er toch paniek is en er vervoer/invallers/… geregeld moet worden.

Reacties zijn gesloten.