Foto’s

Hier zag ik een leuk lijstje. Zeker gezien de vakantieperiode ook wel erg toepasselijk. Doe je mee?

  1. Wat was je eerste eigen camera?
  2. En met wat voor camera fotografeer je nu?
  3. Waar maak je de meeste foto’s van?
  4. Met welke app bewerk je je smartphone-foto’s het liefste?
  5. Wat is je favoriete zelfgemaakte foto?
  6. Hoeveel foto’s maak je gemiddeld op een dag?
  7. Op welke plek wil je ooit nog foto’s maken?
  8. Aan welke fotografietip heb je het meeste gehad?
  9. Hoe deel jij je foto’s met de buitenwereld?
  10. Heb je ooit meegedaan met een fotoshoot?

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Virus

Kan iemand mij alsjeblieft vertellen wat er de lol van is om virussen te maken? En niet alleen om die virussen te maken, nee duh natuurlijk, vervolgens ga je ze natuurlijk ook nog verspreiden via weet ik wat voor mailtje of website of weet ik veel hoe dat gaat. Wat wil het geval? In de afgelopen vier weken zijn wij op het werk al zes keer lamgelegd door een of ander stom virus waardoor zo goed als alle software op zwart gaat (alleen internet en outlook blijft het doen, de rest knalt eruit). Gevolg is dat het werk dat je die dag en de dag(en) ervoor (omdat de backup ook besmet was) gedaan had kwijt bent en dat er gewoon een heleboel mensen tig uur niet efficiënt aan het werk zijn. En je weet het, ambtenaren zijn natuurlijk rete-efficiënt, maar dat geheel terzijde.

En dat nu dus al zes keer in vier weken tijd. Wat dat wel niet kost! Collega’s lopen gefrustreerd rond, weer het laatste half uur niet gesaved, oh, als alles maar weer teruggezet kan worden, die adviesnota móet vandaag ingediend worden et cetera et cetera. De mensen van de helpdesk worden zo ongeveer gillend gek terwijl ze hard aan het werk zijn om de schade te herstellen en de beste backup terug te zetten.

Het is inmiddels al zover dat ik documenten waarvan ik het me echt niet kan permitteren die kwijt te raken, naar mezelf mail zodra ik ze af heb, omdat ik ze dan in ieder geval héb, mocht het document niet in de backup zitten. Maar laatst kwam ik er ook achter dat van een bestand dat mijn collega en ik vrij regelmatig updaten een backup van begin januari teruggezet was. Da’s niet tof niet, want dan moet je daar weer mee aan de slag om het up to date te maken. Om vervolgens dat bestand ook maar weer naar jezelf te mailen en zo blijven we bezig …

Maar echt, wat is nu de lol van dit soort dingen? In de pauze bedachten we laatst dat de bedrijven die antivirussoftware ontwikkelen en op de markt brengen waarschijnlijk zelf ook de virussen ontwikkelen en het weeweewee opslingeren want ze moeten natuurlijk wel blijven verkopen, maar ik mag toch hopen dat dat gewoon echt een te wilde gedachte was. In ieder geval is er door systeembeheer voor een behoorlijk bedrag aan nieuwe softwarebeveiliging gekocht, maar ja, die is nog niet binnen/geïnstalleerd.

Enfin: als iemand weet waarom mensen dit doen en wat de lol er aan is, laat het me even weten. Want ik kan die lol even moeilijk vinden.

Twee pareltjes

Ik las twee totaal verschillende boeken en het waren allebei pareltjes. Als eerste las ik laatst ‘De eerlijke vinder‘ van Stephen King. Waar gaat dit boek over?

John Rothstein, een legendarische schrijver van een serie boeken, heeft al decennia lang niets gepubliceerd. Morris Bellamy is woedend. Niet alleen omdat Rothstein met schrijven is gestopt, maar ook omdat diens serie niet naar zijn smaak eindigde. Bij een inbraak in het huis van Rothstein neemt Bellamy alle cash uit de kluis mee, en als hoofdprijs een stapel aantekenboekjes met ongepubliceerd materiaal. Morris verbergt zijn buit – maar dan wordt hij gearresteerd voor een andere misdaad. Tientallen jaren later vindt een jongen, Pete Saubers, de kist en nu is het Pete en zijn familie die door Bill Hodges, Holly en Jerome gered moeten worden van de inmiddels nog krankzinniger en wraakzuchtige Bellamy, die na 35 jaar vrijkomt uit de gevangenis.

Ik kan niet anders zeggen dan: ‘geniaal’! In dit boek komen de hoofdrolspelers van ‘Mr. Mercedes‘ ook weer ten tonele, maar je kunt het boek zonder meer los lezen. Het boek is spannend, onderhoudend, heeft een mooie schrijfstijl, interessante personages, bijzondere ontwikkelingen en verveelt werkelijk geen seconde. Lezen dus.

Van een heel andere orde is ‘Zoals de wind waait‘ van Jodi Picoult. Van haar heb ik nog nooit een boek gelezen dat niet de moeite waard was, dus ik was dan ook blij verrast dat ze alweer een nieuw boek uitgebracht had. Waar gaat dit boek over?

Alice, de moeder van Jenna Metcalf, verdween ruim tien jaar geleden onder mysterieuze omstandigheden, terwijl ze in New-England het gedrag van olifanten bestudeerde. Jenna kan niet geloven dat haar moeder haar als peuter zomaar in de steek heeft gelaten. Ze bestudeert dagelijks Alice’ aantekeningen in de hoop een aanwijzing te vinden. Tenslotte besluit Jenna de hulp in te roepen van Serenity, een in opspraak geraakte helderziende, en de cynische privédetective Virgil, die destijds betrokken was bij het politieonderzoek. Drie eenzame zielen die lastige vragen stellen en totaal niet voorbereid zijn op de verpletterende uitkomst van hun speurtocht.

Net als in haar andere boeken laat Picoult in dit boek in de verschillende hoofdstukken steeds een ander personage aan het woord. En wat ze jou als lezer vervolgens mee laat maken is prachtig. Ik moet zeggen dat ik tijdens het lezen regelmatig dacht ‘wat raar, Picoult vergeet iets te verduidelijken’ en daarmee schiep ze af en toe behoorlijk verwarring. Pas aan het eind (duh, natuurlijk aan het eind van het boek) valt echt alles op z’n plek. Dat heeft Picoult dus even heel goed voor elkaar, al kan het natuurlijk een lezer ook heel erg tegenvallen dat ze dit zo gedaan heeft. Ik vond het in ieder geval heel verrassend en had het totaal niet verwacht. Verder heeft het boek (zoals altijd) een heel fijne schrijfstijl en personages die je gewoon in je hart sluit.
20150714_101009 20150721_205822
Naar welk boek gaat jouw voorkeur uit?

Zomer

Vandaag begint dan eindelijk de zomervakantie. Tenminste voor Kleine Zus. Grote Zus was al een week of twee in de flexstand, ze moest weliswaar nog een keer naar de Rotterdamse havens (excursie voor aardrijkskunde), had nog een sportdag en een bbq en ze moest haar boeken inleveren en haar rapport ophalen, maar goed dat stelt natuurlijk allemaal niet zo heel veel voor.

Kleine Zus heeft groep 6 achter zich gelaten en op 31 augustus wandelt ze groep 7 binnen. Hopelijk heeft ze dan 6 fijne weken gehad en kan ze er weer tegen.

De eerste twee weken van de zomervakantie zijn Mr. T. en ik nog aan het werk wat betekent dat op dinsdag en donderdag Kleine Zus bij oma en de oppas vertoeft. Alhoewel dat ook niet helemaal waar is. De tweede donderdag van de vakantie is de oppas al op vakantie, en dan blijven Grote en Kleine Zus de hele dag samen in huis. Hopelijk gaat dat allemaal goed. ;-)

Op die donderdag de 30ste juli trek ik de deur van kantoor achter me dicht om vervolgens ook pas weer op 31 augustus aan het werk te gaan. Heerlijk! Ondanks het feit dat ik de leukste baan van de wereld heb, vind ik vier weken vakantie ook niet echt verkeerd.

En wat gaan we dan allemaal doen op vakantie? Voor de eerste week heb ik eigenlijk nog geen idee. Omdat Grote Zus een ernstig probleem had met haar cash flow en ze natuurlijk op vakantie moest sloot ik een, in mijn ogen, geniale deal met haar. Zij kreeg vakantiegeld van ons als zij de keuken zou poetsen in de week na haar vakantie. In eerste instantie keek ze wat moeilijk, maar toen besloot ze dat het toch wel een goede deal was. Nu maar hopen dat zij de keuken zo goed poetst dat wij het niet nog een keer moeten doen in onze eerste vakantieweek. Maar goed, we zien wel wat we allemaal doen dan.

Dan gaan we twee weken naar Normandië en daar heb ik superveel zin in. Ik hoop op mooi weer, een gezellige sfeer op de (speciaal voor de meiden uitgezochte grote) camping en ben erg benieuwd naar wat Normandië ons allemaal te bieden heeft. En dat dat een boel is, dat weet ik inmiddels. De laatste week is deels gereserveerd voor de kindervakantieweek en het vieren van de verjaardagen van Mr. T. (die jarig is als wij in Normandië zijn) en Grote Zus (die op 31 augustus gewoon ZESTIEN!!! wordt). Ik heb er zin in.

Gisteren ging ik trouwens met Kleine Zus naar ‘Binnenstebuiten‘ en wat is dat een leuke film zeg. Veel humor en toch ook wel mooie lessen zaten erin. Genoten dus wij tweetjes.

Wat zijn jouw vakantieplannen?

Alleen met de goden & Passagier 23

Potjeverdulleme, dat ‘Alleen met de goden‘ van Alex Boogers heeft een behoorlijke indruk op mij gemaakt. Niet in het minst omdat het deels autobiografisch schijnt te zijn. Dan weet je natuurlijk niet precies welk deel autobiografisch is, maar een jeugd zoals Aaron die gun je natuurlijk niemand. Wat een ellende maakt die jongen mee, ik kan me er (gelukkig) niets bij voorstellen dat kinderen in zulke situaties opgroeien maar ik ben bang dat het toch voor een boel kinderen de realiteit is. Waar gaat dit boek over?

De elfjarige Aaron Bachman ziet op een avond een man roerloos in de deuropening liggen. Zijn vader staat met gebalde vuisten in de gang. Hij brult dat Aaron naar de huiskamer moet gaan. De vader belt met de politie en geeft zichzelf aan. Zo opent deze overweldigende coming-of-age roman, waarin Alex Boogers al zijn thema’s laat samenvloeien: verstoorde familierelaties, liefde en verlating, vechten om te overleven, schrijven om te groeien. Tegelijk is deze ontroerende, meeslepende vertelling een zoektocht naar een vader.

Ik las al meer boeken van Boogers (maar van één een logje geschreven zie ik) en ook die vond ik echt zeer de moeite waard. En dit ‘Alleen met de goden’ dat raakte me gewoon. Omdat Aaron ondanks alles doorzet, zijn best blijft doen en omdat hij ervoor kiest niet de weg van de minste weerstand te kiezen. Een fijne schrijfstijl en het besef dat er kinderen zijn die het niet zo getroffen hebben als de onze, maakte dit een boek waaraan ik nog regelmatig terugdacht.
20150711_210136 20150714_093031
Dan ‘Passagier 23‘ waarover op bol.com toch behoorlijk enthousiaste reacties staan. Waar gaat dit boek over?

Politiepsycholoog Martin Schwarz heeft tijdens een vakantie op het cruiseschip Sultan of the Sea zijn vrouw en zoontje verloren. Niemand heeft ooit kunnen ophelderen wat er tijdens die noodlottige reis is gebeurd en Martin blijft achter als een mentaal wrak. Hij heeft zich voorgenomen nooit meer één voet op een cruiseschip te zetten, totdat hij vijf jaar later een mysterieus telefoontje krijgt van een oudere dame die beweert meer van de verdwijning te weten. Martin gaat terug naar het gewraakte schip en komt op het spoor van een verdwenen gewaand meisje dat is teruggekeerd naar de Sultan – samen met de teddybeer van zijn zoontje…

Ik moet zeggen: ik kreeg het daar niet bepaald warm van. Een warrige en chaotische thriller vond ik het vooral met een, weliswaar sympathieke, hoofdpersoon die nou ook niet bepaald tot de verbeelding spreekt. Desalniettemin (dat blijft toch een fantastisch woord nietwaar) een schrijfstijl die maakt dat je het boek toch wel echt uit wilt lezen en na het dankwoord nog een stukje epiloog die ik dan weer behoorlijk geniaal vond.