Vele hemels boven de zevende & Wat ons niet zal doden

Mijn kennismaking met Griet op de Beeck was zeer de moeite waard, maar met ‘Vele hemels boven de zevende‘ heeft ze wat mij betreft die kennismaking ruimschoots overtroffen. WAT EEN MOOI BOEK!!! Tot tranen geroerd was ik tijdens het lezen. Waar gaat dit boek over?

Lou is twaalf, Eva zesendertig, Elsie tweeënveertig, Casper zesenveertig, en Jos eenenzeventig. Vijf mensen, met elkaar verbonden, vertellen hun verhaal. Elk proberen ze op hun manier overeind te blijven in dit bestaan dat belachelijk mooi en geweldig lastig is, allemaal tegelijk. Vele hemels boven de zevende gaat over blijven proberen, tot waar geen mens meer verder kan. Over hard voelen en veel denken. Over blijven hopen, willen, wensen. Over het leven dat lang is, en over hoe dat besef de inzet alleen maar verhoogt. In deze roman zijn mensen heftig op zoek, en wat ze vinden nodigt bovenal uit tot nog meer zoeken.

Ik vond het zo mooi, zo puur, zo eerlijk, zo oprecht. Echt geweldig. Wat een normale en daardoor bijzondere personages laat Op de Beeck zien, wat een normale en tegelijkertijd dramatische dingen maken ze mee. Hun reacties, hun gedachtes, hun kracht, hun zwakte. Geweldig. Ook nu weer, het ruziemaken lijkt welhaast de mooiste muziek. Een ook nu weer: ontwikkelingen die je niet verwacht, die je doen glimlachen maar die je ook uit het lood doen slaan.

Huilen moest ik op een gegeven moment. Echt huilen, omdat er iets gebeurt wat je eigenlijk wel en tegelijk ook weer niet aan hebt zien komen. De gebeurtenissen daarna, de woorden, zo mooi, zo mooi. Echt lezen dit boek!
20150830_130130
Na deze diamant las ik ‘Wat ons niet zal doden‘, het lang verwachte vervolg op de millenniumtrilogie van de te jong overleden Stieg Larsson. Waar gaat dit deel IV, geschreven door David Lagercrantz, over?

Het tijdschrift Millennium heeft nieuwe eigenaren gekregen. Boze tongen beweren dat Mikael Blomkvist zijn beste tijd heeft gehad. Lisbeth Salander is rusteloos. Ze neemt risico’s die ze normaal gesproken zou vermijden. Als Blomkvist een telefoontje van ene professor Frans Balder krijgt, hoopt hij met deze informatie de scoop te hebben die hijzelf en Millennium zo hard nodig hebben. Balder is een autoriteit op het gebied van kunstmatige intelligentie en zegt zeer gevoelige informatie te hebben over de Amerikaanse inlichtingendiensten. Hij voelt zich bedreigd en heeft haast om zijn verhaal te doen. Ook blijkt hij contact te hebben gehad met Lisbeth. Nog een reden voor Blomkvist om Balder op te zoeken. Maar de ontmoeting loopt niet zoals gepland…

Allereerst is duidelijk dat dit boek door een andere auteur is geschreven. Sommige zinnen pasten, vond ik, niet echt bij deze boeken, maar goed, dat was een kwestie van wennen. De inhoudelijke kant van het boek, al dat gedoe over computers en spionage en weet ik wat al niet meer, kon mij eerlijk gezegd niet zo heel erg boeien en soms raakte ik de draad wat dat betreft ook wel kwijt. De andere kant van het boek: de actie en de spanning, willen weten wat Mikael en Lisbeth doen en wat hen overkomt en bijvoorbeeld de verhaallijn rondom August vond ik echter wel zeer mooi en die maakte dan ook dat je dit boek toch zo snel mogelijk uit wilt lezen.

En wat vond ik er dan uiteindelijk van? Spannend, ja toch wel. Maar bij vlagen ook weer niet echt pakkend en dat is jammer. Ach, ik geef het je ook te doen hoor: een vervolg schrijven op dé hittrilogie van de afgelopen jaren of was dat die trilogie met al die tinten grijs ;-), dus zo slecht bracht hij het er toch ook weer niet van af.
20150904_113708

Vakantieboeken

Goed, maar ‘ns even op een rijtje de boeken die ik las tijdens mijn vakantie. Allereerst was daar ‘Kick‘ van Chelsea Cain. Waar gaat dit boek over?

Heel Amerika staat op z’n kop als de gekidnapte Kick Lannigan na vijf jaar levend wordt teruggevonden. Ze is zwaar getraumatiseerd, en opgeleid door haar ontvoerder om sloten open te breken, vuurwapens te gebruiken en explosieven te maken. Tien jaar later, als Kick zich verder gespecialiseerd heeft in vechtsporten, boksen en messenwerpen, raken er in drie weken tijd twee kinderen vermist. Kick wordt benaderd door de raadselachtige en steenrijke ex-wapenhandelaar John Bishop, die wil dat ze hem helpt de kinderen te vinden. Kick weet echter nog niet dat hun zoektocht rechtstreeks zal leiden naar haar eigen, gruwelijke verleden…

Ik vond dit best een interessant boek. Bijzonder (en akelig) om te lezen hoe Kick als kind gehersenspoeld is en precies doet wat haar ontvoerder van haar vraagt, hoe zij normaal is gaan vinden wat haar overkomt. Ook is het confronterend om vervolgens te lezen hoeveel moeite het haar kost om in de ‘normale’ wereld een plaats te vinden: ze is zo getraumatiseerd en je hebt gewoon met haar te doen als ze haar ‘zorgenschrift’ kwijtraakt. Hoewel het dus interessant was om te lezen, was het tegelijkertijd ook wel een wat onwaarschijnlijk boek en gebeurt er in een kort tijdsbestek gewoon te veel om het echt nog realistisch te laten zijn. Maar afgezien daarvan: prima vakantieleesvoer.
20150804_221757
Na ‘Kick’ las ik ‘Mooie meisjes‘ van Karin Slaughter. Dit was, geloof ik, het derde boek dat ik van haar las en ik vond dit toch wel een heel erg spannend exemplaar. Waar gaat dit boek over?

Wanneer op het nieuws melding wordt gemaakt van een vermist meisje, moet Claire Scott ongewild terugdenken aan haar eigen zusje. Zij verdween twintig jaar geleden, en het mysterie is nooit opgelost. Maar als Claire alsnog de waarheid over haar zus ontrafelt, zal haar leven nooit meer hetzelfde zijn.

Mmmm, dit is wel een heel summiere omschrijving, maar ik kan niet anders zeggen dan dat dit een heel spannend boek was dat heel goed in elkaar stak. Er gebeurt heel veel, heel veel verschrikkelijks ook, maar dat neemt nooit de overhand. Vooral de stukken waarin de vader van Claire aan het woord is vond ik trouwens heel erg intens. Zeer de moeite waard dit boek.
20150807_091056
Dan hebben we daar ‘Galgenveld‘ van Isa Maron. Waar gaat dit boek over?

Meedogenloos. Meedogenloos. Zijn nieuwe mantra. Het woord bevalt hem. Meedogenloos. Te lang is hij die lieve jongen geweest. Zijn moeder zei het vroeger zo godvergeten vaak dat hij dacht dat het wel waar moest zijn. `Het is zon lieve jongen. Niet meer. Nooit meer. Op een mistige zondagochtend, op het stilste uur van de beginnende dag, koerst de veerpont van Amsterdam CS naar Noord recht op een lijk af. Aan een van de hoge lantaarnpalen aan de kade bungelt het lichaam van een man, zijn gezicht gruwelijk vertrokken, zijn broek op zijn enkels. Kyra die een obsessie voor crime heeft springt meteen op haar scooter, scheurt langs het Noordhollands Kanaal en komt tegelijk met de politie aan bij het IJ. Hevig geïnteresseerd in de live moord, wat er op een PD allemaal gebeurt, hoe de politie zich gedraagt en wat de eerste stappen in het onderzoek zijn, laat Kyra zich niet zomaar wegsturen. Ze krijgt woorden met Maud Mertens, de verantwoordelijke rechercheur. Op dat moment draait de wind het lichaam een beetje, en stelt Kyra verbaasd vast dat ze de man kent. Het is Marc Gaullier, de populaire docent kunst van haar school.

Dit boek vertoonde veel overeenkomsten met de serie ‘Noord Zuid’ die ik pas op televisie gezien heb. Die serie vond ik redelijk en dat geld ook voor het boek. Niet heel bijzonder al zou dat door de rode draad die in dit, en de volgende drie boeken in de serie, boek zit wel heel goed kunnen gaan gebeuren. Dit was met recht een prima vakantieboek: niet te veel nadenken en een redelijk vlotte schrijfstijl.
20150809_234646
Al weer lang geleden kocht ik op een vlooienmarkt een echt boek. Een dik boek ook. Een boek dat mee op vakantie zou gaan. Dat boek heette ‘Het verbond‘ van J.A. Michener. Ooit, heel lang geleden, las ik van hem ‘Centennial‘ en dat vond ik geweldig. Waar gaat ‘Het verbond’ over?

Tegen de achtergrond van het magnifieke Zuid-Afrikaanse landschap voltrekken zich vele eeuwentumultueze geschiedenis, waarbij de lotgevallen van drie families de rode draad vormen: de Hollandse familie Van Doorn, de Engelse Saltwoods en de nakomelingen van Nuxumalo, de eerste inlander die in aanraking komt met de Europese specerijenhandelaars. Milchener weet op onnavolgbare wijze de wederwaardigheden van deze romanpersonages te combineren met die van historische personen, zoals de gouverneur van de V.O.C., Jan van Riebeeck, de kolonisten Piet Retief en Pretorius, en de kemphanen Cecil Rhodes en Paul Kruger.

Een historische roman dus die zou me moeten aanspreken. Helaas is dat niet gelukt. Het boek kwam wat mij betreft gewoon niet op gang en ik heb het na pak ‘m beet 40 bladzijdes achtergelaten bij de ‘bibliotheek’ van receptie van onze camping. Hopelijk vind het daar een lezer die het meer recht aan zal doen.
20150812_181717
Na de mislukking met ‘Het verbond’ slingerde ik de e-reader weer aan en koos voor ‘IJsberen in de woestijn‘ van Jan Willem Smeets. Waar gaat dit boek dan over?

Het is toeval dat Frank Maresz het briefje op het prikbord leest: Gijs Aveleer, promovendus (v), zoekt lift naar Zuid-Spanje. Hij gaat toch die kant op, en besluit haar een lift te geven. De reis is lang, de verschillen tussen hen zijn groot: er is genoeg te bespreken en vooral genoeg om het oneens over te zijn. Als ze elkaar later terugzien komt er beweging in vastgeroeste patronen. Maar hoe ver kan dat bij een dwarse wetenschapper als Frank gaan? Kan de liefde hem nog raken? Als een mens bestaat uit een verzameling eigenschappen, hoeveel ligt er dan vast? Jan Willem Smeets weet met zijn stijl en vloeiende dialogen de lezer te verleiden. In dit ogenschijnlijk rustige verhaal voel je de spanning gaandeweg binnensluipen terwijl complicaties en misverstanden zich ophopen. De uitkomst is verrassend.

Twee totaal verschillende mensen met een grote leeftijdsverschil ontmoeten elkaar. Ze zeggen de dingen niet die ze wel zouden moeten zeggen en de dingen die ze wel zijn, zijn niet altijd even nuttig. Twee totaal verschillende verledens: een veel te vrij, een veel te star komen uiteindelijk toch samen. Een boek met een fijne schrijfstijl, er gebeurt niet heel veel in, maar tegelijkertijd gebeurt er van alles en wil je gewoon weten hoe het af gaat lopen. Prettig boek.
20150813_145030
De onderkant van sneeuw‘ van Ilse Ruiters was van een heel andere orde.

Hoe ga je verder met je leven nadat je per ongeluk een meisje van drie hebt doodgereden?
Ik trapte op de rem, die ik allang niet meer onder controle had, mijn vingers klauwden in het stuur. Ik spinde in een zee van sneeuw, rond en rond en rond en rond, terwijl mijn adem stokte. Die hobbel waar ik net overheen gereden was, dat was toch niet… Dat kon toch niet… Ik durfde niet te denken wat mijn lijf al had begrepen.
Irene probeert met veel pijn en moeite de draad weer op te pakken nadat ze per ongeluk een peuter heeft doodgereden, maar het verleden achtervolgt haar: ze ontvangt een anonieme bedreiging, waarin staat dat ze nog voor het eind van het jaar zal leren hoe het voelt om je dochter te verliezen. Wie in haar omgeving probeert haar gek te maken, of is ze zélf niet meer te vertrouwen na ‘de moord’ die ze heeft gepleegd? Waar ligt de grens tussen goed en kwaad, en hoe ver ga je om je eigen dochter te redden? Irenes beklemmende strijd leidt haar tot in de diepste krochten van haar psyche, steeds verder weg van haar familie, vrienden en haar ‘oude ik’.

Ik vond het uitgangspunt van het boek heel interessant want ‘hoe ga je in hemelsnaam om met het feit dat je een kindje door hebt gereden’? Het boek zelf leest gemakkelijk, maar is af en toe toch ook wel redelijk vergezocht en daar had ik wel wat moeite mee. Maar ook dit was een prima, niet te moeilijk, vakantieboek.
20150816_152805
Goh, ik zit wel een beetje in het sneeuw en ijs geloof ik met de boeken die ik las want het volgende boek dat ik in Frankrijk las was ‘IJstweeling‘ van S.K. Tremayne.

Een jaar nadat een van hun identieke tweelingdochters, Lydia, door een ongeluk overlijdt, verhuizen Angus en Sarah Moorcroft naar een klein Schots eiland dat Angus van zijn oma heeft geërfd, in de hoop hun verwoeste leven weer op te pakken. Maar wanneer hun andere dochter, Kirstie, meent dat ze haar identiteit hebben verwisseld – dat zij Lydia is – stort hun wereld opnieuw in. Als de winter oprukt, en Angus voor zijn werk op het vasteland moet verblijven, lijkt het verleden Sarah in te halen en wordt Kirstie (of is het Lydia?) steeds onrustiger. Wat is er nou echt gebeurd op de fatale dag dat een van haar dochters overleed?

Een spannende psychologische  thriller/roman die je regelmatig op het verkeerde been zet. Ook de afloop is heel anders dan je denkt maar dat lees je pas op de voorlaatste pagina.
20150818_203104
En toen was daar ‘ Van mij alleen ‘ van Karen Rose.

Zelfs voor de doorgewinterde rechercheur J.D. Fitzpatrick is de reeks zwaar toegetakelde lijken die verspreid over de stad worden gevonden, een schokkende zaak. Hij moet het opnemen tegen een brute moordenaar met een persoonlijke vendetta. Gerechtelijk lijkschouwer Lucy Trask heeft ondertussen zo haar eigen motieven om zich wat afzijdig te houden van de zaak. Ze vermoedt namelijk dat zij weleens het volgende slachtoffer zou kunnen zijn. En die angst lijkt gegrond…

Een behoorlijk heftig, als in veel bloed en geweld en seks, boek maar wel met een toegankelijke schrijfstijl en een zeer sympathieke hoofdrol voor J.D. Fitzpatrick zodat je gewoon wilt weten hoe het afloopt met de moorden, maar vooral ook met hem.
20150821_155618
Het laatste boek dat ik in mijn vier weken vakantie las was het geweldige ‘De gloriedagen van Walter Gom‘ van Marcel Vaarmeijer. Waar gaat dit prachtige boek(je, want het is niet zo dik) over?

De 26-jarige Iris Hauser begint met haar vreemde, intrigerende buurman Walter Gom een adviesbureau. Dat wordt een groot succes. Walter Gom heeft een oplossing voor elk probleem. Op zijn eigen onorthodoxe wijze helpt hij uitgebluste schrijvers, mislukte kunstenaars en stuurloze acteurs en vastgelopen huwelijken. Het BIB (Briljante Ideeën Bureau) verovert Nederland en het succes reikt zelfs tot in de hoogste maatschappelijke kringen.
Wanneer een advies aan een minister volledig uit de hand loopt, beginnen de media een klopjacht op de mysterieuze adviseur. Wie is Walter Gom eigenlijk?

Ik vond dit echt een geweldig boek. De manier waarop Walter tegen de verschillende problemen aankijkt die hem verteld worden is bijna altijd erg verhelderend en zijn adviezen zijn vaak even eenvoudig als geniaal. De schrijfstijl is mooi en vloeiend en met Iris en Walter heeft Vaarmeijer twee uiterst sympathieke personages geschapen. Zeer de moeite waard!
20150827_160138

Verlammen

Tevreden zit hij boven op het dak van de woning. Hij kijkt naar de gebouwen rondom hem. Een aantal is met de grond gelijk gemaakt. De woning waar hij zich bevindt is behoorlijk gehavend, maar voor zijn doel meer dan geschikt. Daarbij, niemand zal vermoeden dat hij en zijn commandocentrum zich hier bevinden.

Yoessef verschijnt zoals alleen Yoessef dat kan: steels en onverwachts. Iedere keer neemt hij zich voor zich niet meer door hem te laten verrassen, maar steeds mislukt dat. Dat zint hem niets, maar hij heeft Yoessef nodig. ‘Breng je me goed nieuws, mijn vriend?’ vraagt hij Yoessef. Yoessef grijnst, zijn angstaanjagende kop wordt er nog afstotelijker door.

‘Ze weten niet meer hoe ze het moeten doen, we ontwrichten de volledige westerse samenleving. De landen waar ze binnenkomen zijn totaal in paniek, de EU en haar leiders weten niet hoe te reageren. We zaaien tweespalt op alle fronten. De zaken gaan voorspoedig’. Het klinkt als muziek in zijn oren.

De beelden die hij op het af en toe functionerende internet ziet doen zijn hart goed. Vluchtelingen, overal vluchtelingen, schrijnende beelden, wanhopige mensen, woedende mensen. Hoe is het toch eigenlijk mogelijk dat ze nooit eerder op het idee zijn gekomen ook op deze manier hun oorlog te voeren.

Zijn vader zei altijd ‘doodt niet, verwondt. Dat legt de vijand lam’. Dat doen zij nu ook. Door de vele wanhopige mensen die ze op de boten zetten verlammen ze de westerse samenleving. Daarbij ruimt het hier in zijn land ook lekker op. De mensen die ze laten gaan zijn toch van geen enkel nut voor de toekomst van zijn land. Verkeerd geloof, verkeerde achtergrond en totaal overbodig. Hoe geweldig is het dan wel niet dat ze er ook nog flink aan verdienen? ‘Wanneer vertrekken de volgende boten?’ vraagt hij Yoessef.

* * *

De WE-300 had dit keer als onderwerp ‘handelen’. Wil je de andere WE-300’s ook lezen? Klikkerdeklik!

Gisteren werd ze 16 …

… en toen ze pas geboren was schreef ik haar een briefje.

Lieve kleine meid,

Wat hebben we in spanning op jou gewacht! Jouw papa en mama waren in het ziekenhuis en eindelijk om 4 uur ‘s nachts belde mama dat jij geboren was. Meteen heeft opa de vlag uitgehangen en zijn we naar jou gaan kijken. Wat waren je ouders trots en wat zijn we allemaal blij met jou! Elke dag kom ik even naar je kijken en vaak mag ik je het flesje geven. Natuurlijk ben jij in de eerste plaats het kindje van je ouders, maar ook voor mij voel je zó eigen, zó vertrouwd.

Ik wil je niet wijs maken dat de hele wereld mooi en goed is, maar er is wel veel liefde om je heen en ik hoop dat je dat je hele leven mag ervaren.

Er zijn zoveel goede wensen voor jou en je ouders en ze willen je alles geven wat ze kunnen. Als je huilt is er de liefdevolle aandacht van je mama en de zorg van papa. Jij bent een lieve baby en slaapt, drinkt en groeit goed. Met jou is er nieuwe toekomstverwachting en vaak fantaseer ik wat er allemaal zal gebeuren in jouw leven. Misschien hebben we geluk en kunnen we jou volwassen zien worden!

In ieder geval is jouw leven een voortzetting van alle generaties vóór jou. Samen met je andere opa en oma hebben we de namen opgezocht van je over- en betovergrootouders. Jij bent zo klein en nieuw en tegelijk komen in jou zoveel mensen samen. En van elk van hen zal je iets geërfd hebben, de kleur van je ogen, van je haar, je lichaamsbouw of een bepaalde eigenschap.
Wat je van mij erft weet ik niet, maar ik hoop dat ik je het plezier en de vreugde in het leven kan bijbrengen. Ik hoop dat je leergierig bent en met vertrouwen nieuwe dingen durft te doen. Vertrouwen in jezelf en in andere mensen wil ik je toe wensen én de kracht om problemen te overwinnen.

Lieve meid, je bent nog zo klein en die gekke oma denkt al een leven vooruit. Voorlopig heb je nog genoeg aan warmte, op tijd je flesje en een schone luier. Ik hoop dat we straks samen gezellige oppasdagen hebben en dat jij je altijd welkom zult voelen in ons huis.

Oma.

En nu is ze 16 en ik ben nog even trots op haar!!