Tess Gerritsen

Het is de schuld van mijn moeder, want die las laatst een boek van Tess Gerritsen met Rizolli en Isles in de hoofdrol en dat boek vond ze prachtig. Zelf ben ik nooit aan die boeken begonnen wat ooit las ik een boek van Gerritsen en dat vond ik helemaal niets. Maar eigenlijk moet ik beter weten want ooit las ik Italiaanse schoenen van Mankell en dat boek vond ik verschrikkelijk om vervolgens in no time al zijn boeken met Kurt in de hoofdrol te verslinden.

Enfin, waarschijnlijk ben ik zo ongeveer de laatste die deze boeken ontdekt, maar mocht het zo zijn dat jij ze ook nog niet gelezen hebt dan kan ik maar één ding zeggen. DOEN! Maar lees ze wel in de goede volgorde want de rode draad in de boeken is, net als bij Kurt en Erica en Patrick ook erg de moeite waard.

Die juiste volgorde is:

  1. De chirurg
  2. De leerling
  3. De zondares
  4. Zustermoord
  5. Verdwijn
  6. De Mefisto Club
  7. Het aandenken
  8. Sneeuwval
  9. Het stille meisje
  10. De laatste sterft
  11. Sterf twee keer

Als ik dit logje schrijf ben ik inmiddels in het zesde boek bezig. Dus ik heb gelukkig nog wat voor de boeg!

20160120_23005420160121_201345 20160126_234054 20160127_11432320160129_12062720160130_125959

Heb jij de boeken van Rizolli en Isles gelezen? Wat vond je ervan? En heb je de tv-serie toevallig ook gezien?

Top 10 hunks voor oude vrouwen

Hier postte Srsck op haar verjaardag (ik heb geen idee hoe jong ze is geworden) een top 10 hunks voor oude vrouwen. En al waren er een paar heren bij die ik ook best de moeite waard vind, helemaal een eensluidende smaak hebben we toch niet. Dus, tada, in totaal willekeurige volgorde, hier mijn ‘top 10 hunks voor oude vrouwen’. En dat was trouwens nog best heel lastig vond ik, zo’n lijstje maken.

Aragorn (dus niet Viggo Mortensen, sorry Viggo, maar Aragorn).

Aragorn

Adam Rayner. Jammie! Ik heb destijds echt genoten van Tyrant en hoop dat seizoen twee snel op tv komt. Zie trouwens dat seizoen drie in juni 2016 gereed komt. Hoera!

Adam Rayner

Gerard Butler (en dan dus eigenlijk in de rol van Jamie Fraser die hij niet eens ooit gespeeld heeft, maar ik stel me zo voor dat Jamie Fraser er best zo uit kan zien en niet zo, zoals hij uiteindelijk door Sam Heughan werd neergezet. Sorry Sam). Waarom word nooit mijn mening gevraagd als het om de casting van rollen gaat?

gerard butler

Jude Law die mij met zijn rol als Inman in Cold Mountain toch echt wel een beetje betoverde. In die film zit trouwens een van de mooiste quotes ever: klik.

jude law

Aidan Turner mag ook meedoen. Ik vond hem als Kili woest aantrekkelijk, ook al was hij een dwerg.

Aidan-Turner

Raymond Thiry vind ik ook wel een lekker ding. Wel wat oud, maar vooruit, hij mag in mijn lijstje.

raymond thiry

Ik zie inmiddels toch wel een soort van patroon. Ik ♥ stoere mannen met een soort van baard! :-) Maar waarom mag Mr. T. zijn baard dan niet laten staan van mij?

Maar ook sommige baardloze exemplaren vind ik best aangenaam. Zoals we daar hebben Humberto Tan.

humberto-tan

Clive Owen vind ik ook best apetijtelijk

clive

En dan hebben we nog Fedja van Huêt. Ook met hem zou ik best een beschuitje mee willen eten. ‘Echt?’, vraagt Grote Zus, want die bemoeit zich enorm met dit logje en ze keurt bijna al mijn mannen af. ‘Nee meissie, tuurlijk niet’, zeg ik. Soms is een klein jokje nodig namelijk.

fedja

Eigenlijk was het nog best lastig om een lijstje te maken vond ik. Toch wel fijn dat Grote Zus per sé wilde dat onderstaand manneke er ook in voorkwam. Hoefde ik er maar negen. Enfin, de keuze van Grote Zus: Zac Efron. Nog gruwelijk jong (28 jaar), maar dat vond Grote Zus geen bezwaar. En hé, hij heeft een soort van baard op deze foto dus hij past best in dit lijstje!

zac efron

Wie vind jij woest aantrekkelijk?

Beu

Ik ben het zo verschrikkelijk beu: het gedrag van veel medelanders als het gaat om de vluchtelingen. Noem mij één iemand die ook maar één boterham minder eet omdat er vluchtelingen in ons land zijn! Nou? Ik wed dat dat niet lukt.

Ik word er zo verdrietig van: dat geschreeuw en geroep en dat agressieve. Waarom? Zijn we vergeten dat wij het geluk hebben om in het vrij westen geboren te zijn? Voor hetzelfde geld waren we 70 jaar geleden niet bevrijd door jonge jongens die hun leven daarvoor gaven. Hoe anders had ons leven kunnen zijn? Zijn wij zo bekrompen geworden dat wij menen overal recht op te hebben en geen plichten hebben? Zijn wij echt zo van zij en wij en wij weigeren ook maar iets te geven.

Ik vind het beangstigend hoe fel mensen zijn, het laagje beschaving waar wij ons op beroepen blijkt uiterst, uiterst dun te zijn. Ik herken het bij mezelf ook. Ik dacht altijd dat ik een ruimdenkend en sociaal mens ben, maar wat er nu gebeurt maakt ook in mij gedachtes los die ik niet graag heb.

Maar dan nog gedraag je je. Geschreeuw, intimidatie en geweld mag nooit de maat zijn. Nooit! Democratie wil zeggen dat er veel rechten zijn, maar er zijn ook plichten.

Je kunt veel zeggen van politici, maar zonder deze mensen zouden we niet leven in het land waarin we leven. Ja hoor, noem ze maar geldgraaiers en machtswellustelingen die het liefst luieren op het pluche. Wie houd je voor de gek? Vanuit mijn werk weet ik dat politici over het algemeen zeer betrokken mensen zijn die het beste met de maatschappij voor hebben. Dat dat beste niet altijd strookt met wat ik het beste vind, of wat jij het beste vind, heet democratie. Politici kunnen in het bedrijfsleven tig keer meer verdienen, maar nee, ze kiezen er voor om zich in te zetten voor de maatschappij. Dat verdient respect, ook al ben je het misschien niet eens met hun partijideologie. En ja, je mag best commentaar hebben op politiek, maar houd het netjes. En ja, ook ik erger me met vrij grote regelmaat aan het huidige politieke klimaat waarin het vaker om het dwars zitten van een collega lijkt te gaan dan om de inhoud.

Wat is het nut van bewust provoceren of beledigen? Ik zie het niet. Er is een grote grijze massa die je niet hoort in dit hele debat. Zelf maak ik me daar ook wel schuldig aan. Kijk, hier op mijn blog laat ik wel een beetje van me horen. En ook in het eggie praat ik er met veel mensen over en is mijn mening duidelijk. Maar op mijn irl-facebookaccount zal ik niet snel iets zetten over deze kwestie. Waarom niet, vraag ik me af? Is dat toch angst? Voor een boel kritiek waarop ik niet zit te wachten? Heeft dat een link met mijn werk? Terwijl je als privépersoon toch gewoon moet mogen vinden wat je vind, geldt dat voor ambtenaren toch een stuk minder is de ervaring helaas. Maar goed, meester Bart, die doet het wel en de overwegend positieve reacties maken mij dan toch weer wat hoopvoller. Nu nog hopen dat de media zich ook ‘ns wat constructiever op gaat stellen en ‘ns voor positief nieuws kiest.

Zet 100 Nederlanders op een rij en ik wed dat 95 van die 100 gewoon prima mensen zijn. Mensen met hun eigen ideeën, angsten, eigenaardigheden en wat dan ook. Maar prima mensen. Zoals jij en ik zou ik bijna willen zeggen. Dan heb je nog 5 personen over waarvan er misschien 2 in het criminele circuit zitten, laten we er dan nog 0,5 verkrachter/pedofiel bij stoppen, en dan heb je nog zo’n 2,5 persoon per 100 over waar misschien ook niet alles aan deugt. Maar geldt dat niet ook voor 100 Amerikanen, 100 Indiërs of 100 Syriërs? Zijn de meeste mensen niet gewoon van goede wil? Zouden we dat niet moeten willen zien in andere mensen? Ongeacht afkomst, religie of wat dan ook? Zouden we daar geen moeite voor moeten doen? Ja toch? En dit soort gedachten zouden we ook over moeten brengen op onze kinderen. Want kinderen zijn de toekomst. Hier én in Syrië.

En ja, ik vind dat mensen die hier naartoe komen zich grotendeels zullen moeten aanpassen aan onze normen en waarden. Dat dat even duidelijk is. Het kan niet zo zijn dat wij onze hele cultuur aanpassen op anderen. Maar wat ik wel zou willen zien is dat onze cultuur weer net zo hartelijk en gastvrij wordt zoals die ooit was. Zonder dat we concessies hoeven doen aan onze normen en waarden. Maar echt, als dit onze normen en waarden inmiddels zijn, dan is het misschien wel tijd om zelf te vluchten.

Vanavond vind er in onze gemeente een besloten bijeenkomst plaats over een tijdelijke opvang in het voormalig ziekenhuis. Het gaat om een tijdelijke opvang voor één jaar en maximaal 300 mensen. Ik hoop zo dat het rustig blijft en dat de democratie zijn gang kan gaan.

Mitch Rapp

Ja, ik heb er echt een nieuwe held bij! Mitch Rapp kan samen met Jack en John wat mij betreft aan de slag om de wereld te redden van al het kwade extremisme dat rondwaart.

Ik las, na dat eerste boek, nog drie anderen boeken van Vince Flynn en het mag wel duidelijk zijn dat ik houd van stoere, rauwe mannen die regelmatig de wereld redden van naderend onheil. Maar dat alleen maakt deze boeken niet zo bijzonder, ook de andere verhaallijnen die er in verweefd zitten maken de boeken zeer de moeite waard.

Politiek gekonkel, persoonlijk gewin boven het landsbelang, de dilemma’s waar uit gekozen moet worden, de gang van zaken bij inlichtingendiensten en, ook telkens weer, de verhaallijn vanuit de slechteriken maken de boeken erg interessant. Het is niet alleen maar pief, paf, poef, verre van. Het zijn actiethrillers met diepgang en inhoud. Ik heb er van genoten, ook al las ik ze niet in de goede volgorde en zijn er tot nu toe niet meer in het Nederlands vertaald.

Naast ‘Noodgreep‘ las ik vervolgens ‘De laatste man‘, ‘ Open doelwit ‘ en ‘Jacht op de jager‘ waarbij dat laatste boek nog een beetje boven de anderen uitsteeg vanwege het persoonlijke drama dat Mitch dan overkomt.

Dus heb je zin in een paar fijne actiethrillers …
20160106_121246 20160109_21163620160114_205438
En nu maar hopen dat er nog een aantal van deze thrillers vertaald gaan worden!

Slapeloosheid

Dat wat Mr. T. te veel heeft, hebben wij te weinig: de kunst om snel in te slapen. Mr. T. hoeft echt maar ergens stil(lekes) te zitten en hij slaapt. En het maakt niet uit of hij de nacht(en) van te voren uren heeft geslapen of maar een paar uur: hij slaapt. Meteen.

Ik ben een slechte slaper. Al zo lang ik me kan herinneren is dat het geval, maar hé, ik lig daar inmiddels niet meer wakker van. Tenminste, ik lig daar bijna nooit meer wakker van. Af en toe vreet ik me heus wel op als het wéér eens niet lukt.

Wat me momenteel wel een beetje zorgen baart is dat zowel Grote Zus als Kleine Zus mijn slaapgedrag een beetje lijken na te gaan apen. De dames slapen bijna erg moeilijk in. En dat is niet tof omdat ze allebei hun slaap nodig hebben.

Ik schreef al vaker over de bedtijden van de kinders en voor Grote Zus geldt dit ‘regime‘ eigenlijk nog steeds. Maar het is bijna altijd zo dat Grote Zus nog wakker is als ik tegen middernacht zelf mijn mandje opzoek. En dat is niet omdat ze dan net van tevoren gestopt is met whatsappen of wat voor dingen tieners nou eenmaal doen en zo. Nou lijkt ze er niet heel veel last van te hebben, maar tegelijkertijd is het wel vervelend.

Kleine Zus, die heeft er meer last van. Bij Kleine Zus is er wel iets veranderd in de bedtijden. Zo gaat ze op maandag momenteel rond 22.10 uur naar bed. Veel te laat natuurlijk, maar dat komt door toneelles. Als de voorstellingen in maart gegeven zijn, gaan we dat natuurlijk drastisch terugbrengen. Op vrijdag en zaterdag gaat ze nu rond 22.00 uur naar bed en de rest van de dagen ligt ze rond 20.30 uur in bed (op zondag gaat ze om 19.30 uur naar bed). Maar goed, dan ligt ze dus in bed, en dan luk het heel vaak niet, dat gaan slapen. Echt heel vaak. En dat is balen en daar wordt Kleine Zus sip van.

Dus: heeft iemand de gouden tip wat gemakkelijker inslapen betreft?

Nieuwe look

Er was eens … lang geleden een vrouw die ging bloggen. In eerste instantie had ze geen kaas gegeten van layouts en html en al dat soort ongein (nu nog niet trouwens) maar op enig moment wilde ze toch ook wel dat haar blog wat leuker zou worden. Na wat primitieve pogingen met kopfoto’s en dergelijke bedacht ze dat ze een handelsmerk nodig had. Dat werd ‘Annemarie‘, de make-up pop van haar oudste dochter. De bril van de vrouw vond een plekje op het make-up-pop-hoofd en er werd een foto gemaakt. Die foto werd in de kopfoto verwerkt en ook als ava ingesteld. En de vrouw, die wist dat het goed was.

Maar goed, zoals het gaat met vrouwen, die willen wel ‘ns wat anders, dus af en toe veranderde de look van de blog van de vrouw. Vaak tot volle tevredenheid hoor, maar soms werd het ook wel wat saai. En steeds weer, waren er die ogen van Annemarie die de vrouw regelmatig tegenkwam.

Enfin, lang verhaal kort: sinds kort is ‘Annemarie’ dus weer uit de archieven opgeduikeld en is er hier een nieuwe look te bewonderen. Zelf ben ik wel gecharmeerd van de slider onder de kopfoto, maar ik begreep al dat dat ook wel een beetje verwarrend werkt. Tja, ik dacht dat iedereen die hier kwam dat wel via bloglovin of via zo’n netvibes-achtige site zou doen dus rechtstreeks op het meest recente logje uit zou komen. Dat blijkt dus niet zo te zijn.

Maar goed, die slider zorgt er dus wel voor dat ik nu af en toe reacties krijg op logjes die al jáááááren oud zijn, en dat vind ik toch wel grappig. Temeer omdat al mijn blogjes van voor mijn verhuizing naar dit eigen domein (veroorzaakt door die wanstaltige toestanden rondom de migratie van web streepje log) totaal reactieloos zijn en ik dus al die reacties van toen gewoon kwijt ben. En het leuke is, dat ik dan die logjes ook weer een keer lees.

Wat ik wel suf vind is dat ik geen idee heb hoe ik die boodschap onderaan ieder logje ‘dit bericht heeft geen tag’ kan verwijderen. Iemand?

De jongen op de berg

Van John Boyne las ik al veel meer werk en laatst kwam daar ‘De jongen op de berg‘ bij. Ik vind Boyne een waarlijk kunstenaar met woorden. Wat schrijft die man prachtige boeken en wat zijn zijn schrijfsels altijd origineel, indrukwekkend en intrigerend. Waar gaat ‘De jongen op de berg’ over?

Als de zevenjarige Pierrot zijn beide ouders verliest, moet hij zijn huis in Parijs verlaten om een nieuw leven te -beginnen bij zijn Duitse tante Beatrix. Zij is huishoudster bij rijke mensen die boven op een berg wonen, ergens in Duitsland. Maar het zijn geen gewone tijden: Pierrot leeft in 1935 en de Tweede Wereldoorlog nadert met rasse schreden. Evenmin is het huis op de bergtop een gewoon huis; het is Berghof, het adelaarsnest waarin Adolf Hitler zich regelmatig terugtrekt. Pierrot maakt al snel deel uit van Hitlers wereld.

Het is maar een dun boekje en ik had het dan ook binnen een dag uit, maar ik heb van elk woord genoten. Het is zo logisch om te lezen hoe een jong manneke gemanipuleerd/geïndoctrineerd wordt en zo goed te begrijpen ook. Pierrot komt als lief en wat naïef jongetje op de Berghof aan en verliest zich daar langzaam maar zeker in de wereld van de nazi’s. Hij denkt het goede te doen, is ook nog steeds wat naïef, maar doet ongelooflijk domme dingen die onomkeerbaar zijn. En het berouw, dat komt ook in dit geval na de zonde.

Ik las ook nog ‘Terug naar huis‘ van Nora Roberts. Waar gaat dit boek over?

Als haar man Richard verongelukt, zit Shelby in zak en as. Maar zijn dood legt ook een web van leugens bloot. ­Shelby erft grote schulden en het bewijs dat Richard aan de lopende band vreemdging stapelt zich op.
Shelby laat zich er niet onder krijgen. Met haar prachtige dochter Callie keert ze terug naar Tennessee, waar ze liefdevol wordt opgenomen door de familie die ze dacht kwijt te zijn. Thuiskomen geeft haar kracht en vrijheid. En nieuwe hoop, in de vorm van timmerman Griffin Lot, een man die nooit tegen haar liegt.
Maar niet iedereen is even blij Shelby weer terug te zien. ­Wanneer een gewelddadige misdaad verband blijkt te houden met ­Richards louche praktijken, wordt duidelijk dat zij en Callie nog steeds in gevaar zijn. Shelby moet het gevecht aangaan met het verleden, of alles verliezen.

Een prima boek, niet heel bijzonder, maar wel aangenaam tijdverdrijf met vooral een mooie rol voor Griffin. Tenminste, dat vind ik. De dialogen tussen Griffin en Shelby zijn echt van deze tijd vind ik en Roberts laat Griffin dingen zeggen, denken en doen die ook wel helemaal kloppen. Verder is het ook allemaal wel wat ongeloofwaardig, maar dat doet niet veel af aan het feit dat het boek je een aantal leuke uurtjes zal bezorgen.
20160108_15272420160103_191943