Tip-tag 2016

Ik vind het nog best een ingewikkelde tag, die tag van Narda waarin ze vraagt om iets te plaatsen waaruit een beetje liefde en zorgzaamheid spreekt, iets waar je misschien iets van kunt leren, of gewoon iets dat handig is om te weten. Maar dat de wereld volgens mij met deze tag een stukje mooier wordt, dat denk ik zeker. Dus dank Melody voor het taggen.

Er zijn legio mooie teksten die ik ken. Ik heb er zelfs een boekje voor waarin ik allerlei tekstjes noteer die me opvallen of die ik wil bewaren. Een veelzeggende quote die momenteel ‘waarder’ dan ooit is, vind ik echter deze:
q1
En dan nog een tip → Geluk is de kunst een boeket te maken van de bloemen waar je bij kunt. En ik geloof echt dat dat zo werkt.

Eigenwijs als ik ben, sorry Narda en Melody, ga ik  hier niet alle regels rond om de tag plaatsen (en ook niet alle linkjes, want het lijkt me sterk dat ik alle mensen die op dit moment al getagd zijn weet te vinden hoe moet dat dan wel niet als je in, pak ‘m beet, augustus deze tak krijgt?). Ik ga ervanuit dat Staartje, want haar vraag ik deze tag ook in te vullen, dat wel even hier gaat lezen.

Cold Turkey

Ze had zich, een soort van, buiten zichzelf geplaatst. Gewoon, omdat dat de beste manier was om om te gaan met wat er gebeurde. Als ze deed alsof het haar niet aanging, alsof het niet om haar ging, dan was het te dragen. Amper. Maar het was te dragen. Als ze keek naar hoe het moest, als ze alleen maar dacht aan de weg die voor haar lag, dan kreeg ze het koud en verloor ze bijna de moed.

Ze keek naar haar handen; trillend. Haar benen, wit en mager vol rode vlekken. Haar nog ingevallen buik die prima  paste bij haar uitstekende heupbotten. Ze streek over haar haren en voelde de vettigheid. Het was maar goed dat ze niet kon zien hoe haar gezicht er uitzag. Ongetwijfeld zou haar gezicht ingevallen zijn, haar ogen bloeddoorlopen, haar huid vaal en beschadigd.

En toch lukte het haar te doen alsof haar lijf niet het hare was. Ondanks de continu zeurende pijn en de spasmes die af en toe door haar lijf trokken viel het tot nog toe mee. Op de een of andere manier maakte haar dat trots.

Ze dacht terug aan hoe het ooit begonnen was. Onschuldig met een jointje, hoe het uit de hand gelopen was. Radicaal. Hoe ze loog, bedroog, haar lichaam verkocht, alles voor dat ene shot. En dat volgende shot, en…

Korte vergetelheid, haar ellende achter zich laten. Ze voelde zich wegglijden. Had daar vrede mee, tot ineens, het daar was. Ze had niet kunnen denken dat ooit te zullen meemaken. Zich nodig te weten. Te weten dat ze verantwoordelijk werd voor een ander. Een onschuldig klein wezentje. Nog veilig in haar. Ze moest het veilig houden en ter wereld brengen. Ze zou zorgen dat ze beter werd en het kleintje koesteren en grootbrengen.

* * *

De WE-300 had dit keer als onderwerp ‘gezondheid’. Wil je de andere WE-300’s ook lezen? Klikkerdeklik!

Noodgreep & In stukjes

Oh, ik las toch weer zo’n sublieme thriller met stoere mannen in de hoofdrol die gewoon even de wereld (of nou ja, iets minder dan, het boek speelt uiteraard in de VS) redden. Waar gaat ‘Noodgreep‘ over?

In de schimmige wereld van de geheime diensten, waar spionnen dag in dag uit een geheime oorlog uitvechten, lukt het de CIA twee terroristencellen te ontmantelen. Er wordt echter gevreesd dat een derde cel, die wordt geleid door een kwaadaardig meesterbrein, nog actief is en elk moment tot actie over kan gaan, met schokkende gevolgen. Antiterrorisme-expert Mitch Rabb slaat de handen ineen met een beroepssoldaat doe even fanatiek – en dodelijk – is als maar kan: ex-marinier en elitestrijder Mike Nash. Zowel Rapp als Nash heeft vaker oog in oog gestaan met bloeddorstige jihadisten. Beiden hebben vele levens gered en zetten zich onvoorwaardelijk in voor hun land. Maar op het Capitool waait sinds kort een andere wind, en bepaalde leiders willen Mitch Rapp zo kort mogelijk houden. Dus wanneer er zich een ijzingwekkend scenario dreigt af te spelen in de politieke hoofdstad van de Verenigde Staten besluiten Rapp en Nash nieuwe regels te volgen voordat ze in actie komen: hun eigen regels.

Echt een superspannend boek met twee sympathieke helden in de hoofdrol, die zich inderdaad afspeelt in de schimmige wereld van de geheime diensten en waarin ook de invloed van politici (en helaas persoonlijk gewin) een grote rol speelt. Om de zoveel hoofdstukken worden ook de jihadisten gevolgd en ook dat maakt het boek erg interessant. Rabb en Nash kunnen wat mij betreft aansluiten in het rijtje Reacher en Puller en als er dan nog een paar van die stoere mannen zijn, dan komt het vast ooit nog goed met de wereld. Denk ik. Jammer dat de auteur al op jonge leeftijd is overleden en dat er van hem nog maar weinig boeken in het Nederlands vertaald zijn.

In stukjes‘ van Marc-Marie Huijbregts is natuurlijk van een geheel andere orde. Waar gaat dit boek over?

In ‘In stukjes’ schetst cabaretier Marc-Marie Huijbrechts (1964) een beeld van zichzelf in zeventien korte stukjes. Allerlei onderwerpen komen aan bod: zijn jeugd, de problemen die hij had met zijn uiterlijk, zijn homoseksualiteit, de baantjes die hij had voordat hij doorbrak als cabaretier, audities, omstreden televisieoptredens, zijn familie, liefdes, vrienden en vijanden. Huijbrechts schrijft zoals hij praat. Je hoort bijna zijn stem als je de stukjes leest, die prettig zijn geschreven en worden gekenmerkt door zijn vileine humor en zelfspot. Maar hij schetst ook een soms hilarisch, maar vooral eerlijk en af en toe ontroerend zelfportret.

‘In stukjes’ is een heerlijk boekje voor tussendoor. Gewoon mooie stukjes over het leven die Marc-Marie inderdaad met de nodige humor brengt.
vince 20151213_093651

Pickwicklijstje

Iedere zaterdag komen mijn ouders lunchen en dan zet ik altijd een grote pot thee. Sinds een tijd heeft Pickwick aan ieder theezakje een vraag hangen waar je dan vervolgens gezellig over kunt keuvelen. Nou, die vragen komen eigenlijk nooit ter sprake want we hebben sowieso altijd genoeg te kletsen. Maar goed, ik zou Mrs. T. natuurlijk niet zijn, als ik er vervolgens geen logje mee vul. Een heus Pickwicklijstje dus dit keer. Over een week of 10 heb ik de volgende 10 potten thee gezet en volgt nummer twee. ;-)

  1. Zing je wel eens onder de douche?
  2. Waar heb je het laatst een foto van gemaakt?
  3. Wat zou je op een dag willen doen dat je nog nooit hebt gedaan?
  4. Wat is het gekste dat je vandaag hebt gezien?
  5. Wat is je favoriete spel?
  6. Als je één ding uit je verleden kon aanpassen, wat zou het dan zijn?
  7. Wat is de laatste film die je hebt gezien?
  8. Wat zou je wensen als je drie wensen had?
  9. Denk je dat er op een dag buitenaardse wezens landen?
  10. Heb je vandaag een complimentje gekregen?

20160102_194511
Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Poppy Day

Ik las twee boeken van Amanda Prowse waarin ik in het eerste boek kennis maakte met Poppy Day om vervolgens in het tweede boek ook weer afscheid van haar te moeten nemen omdat ze overlijdt. Waar gaat het eerste boek ‘Haar naam is Poppy Day‘ over?

‘Ik ben bang dat ik slecht nieuws heb,’ zei de officier. Even was hij stil en tuitte zijn lippen, denkend aan wat hij tijdens zijn opleiding had geleerd: breng de informatie langzaam over, in behapbare brokken. ‘We zijn hier omdat we nieuws over uw echtgenoot hebben, en het is geen goed nieuws. Het spijt me dat ik u moet vertellen dat Martin vermist is.’ ‘Bedoelt u dood?’ vroeg ze met luide stem. Poppy Day, kapster van beroep, is getrouwd met haar jeugdliefde en is heel gelukkig. Maar haar man Mart wordt opgeroepen om in Afghanistan te vechten en voor Poppy blijft er niets anders over dan de dagen af te tellen tot zijn terugkomst. Dan krijgt ze het bericht dat Mart is gegijzeld en lijkt niemand iets te doen. Ze besluit zelf haar man te gaan zoeken maar al snel staat ze voor een enorm dilemma; welke prijs kan en wil je betalen om je geliefde veilig terug te krijgen?

Wat moet ik nu van dit boek zeggen? Ten eerste dat de reddingsoperatie die Poppy onderneemt natuurlijk volledig onwaarschijnlijk en onrealistisch is, dat zeker. Maar voor de rest vooral: wat een leuk boek! Prowse bedacht met Poppy Day een heel leuk, innemend en vooral herkenbaar personage. Zoals zij denkt, zo denk ik ook wel eens. De band met haar grootmoeder, haar verrotte jeugd, haar band met haar man, haar naïviteit, haar spontaniteit, haar onnozelheid, haar kwetsbaarheid, haar boosheid en frustraties: Poppy is gewoon een heel echt personage. Zoals gezegd, de manier waarop Poppy haar man redt is totaal ongeloofwaardig, maar dat is haar meer dan vergeven. Het boek wisselt heden en verleden af en er zijn ook een aantal hoofdstukken die vanuit Marts’ ervaringen tijdens zijn gevangenschap belicht worden. De terugkeer van Poppy en Mart naar Engeland, het mediacircus waarin ze dan belanden, de frustraties van Mart het wordt allemaal heel indringend beschreven in een fijne schrijfstijl.

Na het lezen van het eerste boek begon ik dus maar snel in het tweede boek met Poppy in de hoofdrol ‘ Vergeet mij niet ‘. Waar gaat dit boek over?

Poppy Day (32) heeft een gelukkig huwelijk met haar jeugdliefde Martin Cricket en ze zijn de trotse ouders van dochter Peg en zoon Max. Als Martin net terug is uit Afghanistan, waarheen hij als militair werd uitgezonden, ontdekt Poppy een knobbeltje in haar borst. Het blijkt uitgezaaide borstkanker te zijn. Chemotherapie werkt niet en Poppy gaat het gevecht aan tegen tijd en energie. Gaandeweg ontdekt ze dat er niet te vechten valt tegen deze kanker. Een ontroerend en goed geschreven verhaal over een jonge moeder die herinneringsdozen maakt voor haar kinderen (9 en 2 jaar), steun zoekt bij een onbekende, liefdevolle oom, leert omgaan met de moeizame relatie die ze met haar moeder heeft, maar bovenal de band met haar man op eenzelfde niveau probeert te houden als vóór haar ziekte.

Sodeju zeg, waarom beslist Prowse nu dat die sympathieke Poppy moet sterven? Geen idee natuurlijk, maar feit is wel dat dat aan het eind van het boek gebeurt. En pffft, dat is best heel erg stom! Omdat er in het eerste boek zo’n ongeloofwaardig stuk zit voor wat die reis naar Afghanistan betreft zou je eigenlijk willen dat dit boek ook een volledig onverwachte wending – en daarmee dus een wonderbaarlijke genezing – krijgt. Niets van dit alles helaas. Maar wat een mooi boek was dit. Nergens echt superzwaar, maar tegelijk ook weer wel: ik kan het niet beter uitleggen. Poppy leeft haar dagelijkse leven, haar huwelijk met Mart is stabiel, maar maakt door haar ziekte heel zware tijden door, de geweldige Peggy (wat een leuk kind!) en de kleine Max (die heel goed kan tellen!). Echt een mooi boek, makkelijk leesbaar over een zwaar thema.
20151225_221736 20151228_001307

Nog één keer 2015

Dit wordt de achtste keer dat ik dit logje plaats. Kijk je even mee terug naar 2015?

  1. Wat heb je in 2015 gedaan dat je nog nooit eerder had gedaan?
  2. Welke landen heb je bezocht?
  3. Wat zijn je favoriete momenten van 2015?
  4. Wat is je grootste prestatie van het afgelopen jaar?
  5. Wat is je grootste fout van het afgelopen jaar?
  6. Wie of wat heb je het meeste geknuffeld in 2015?
  7. Wat is het beste dat je vorig jaar hebt gekocht?
  8. Waar heb je het meeste geld aan uitgegeven?
  9. Waar werd je heel erg blij van?
  10. Waar heb je om moeten huilen?
  11. Welke muziek zal je altijd herinneren aan 2015?
  12. Ben je in vergelijking met twaalf maanden geleden:
    [a] Dikker of dunner?
    [b] Blijer of somberder?
    [c] Rijker of armer?
  13. Wat had je vaker of meer willen doen?
  14. Wat had je minder willen doen?
  15. Ben je verliefd geworden?
  16. Wat was je favoriete TV-programma?
  17. Wat is het beste boek dat je in 2015 gelezen hebt?
  18. Wat is de beste (nieuwe) film die je afgelopen jaar gezien hebt?
  19. Wat deed je op je verjaardag?
  20. Heb je iemand gemist?
  21. Wat is het belangrijkste dat je in 2015 geleerd hebt?
  22. Geef 2015 een cijfer van 1-10.

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.