Diploma-uitreiking

Vanavond is het de diploma-uitreiking en ontvangt Grote Zus haar diploma. Uiteraard zullen Mr. T. en ik daarbij aanwezig zijn en gruwelijk trots gaan zitten wezen. Kleine Zus kan er niet bij aanwezig zijn want zij heeft een kinderfeestje en eigenlijk is dat alleen maar handig. Het hele programma schijnt immers ruim 2½ uur te duren en ik kan me voorstellen dat dat niet heel aantrekkelijk is als je elf jaar bent.

Wat is het toch ongelooflijk snel gegaan. Ik kan me nog goed herinneren dat we voor het eerst haar boeken hebben gekaft. Ik heb haar daar overigens maar een keer mee geholpen, de andere keren heeft oma zich samen met haar kleindochter over deze taak gebogen.

Het is snel gegaan en het is heel goed geweest voor Grote Zus. De eerste twee jaar was het nog een beetje zoeken naar de weg. Aan het eind van het tweede schooljaar heeft ze de bewuste keuze gemaakt niet meer bij dorpsgenootjes in de klas te willen zitten en dat heeft heel, heel erg goed uitgepakt. Grote Zus heeft een mooie groep vriendinnen om zich heen verzameld, meiden die ze zelf uitgekozen heeft en daar vaart ze wel bij.

 

diploma-303427_640

Grote Zus is eigenlijk een voorbeeldige schoolganger geweest. We hebben haar zo goed als nooit aan moeten sporen om huiswerk te maken en ze heeft zelf een soort van zelfdiscipline ontwikkeld rondom het leren. Dat maakte dat we zelden strijd hebben gehad met haar over haar schoolwerk. De enige vervelende momenten waren juist af en toe achteraf: had ze keihard geblokt voor een toets of (school)examen en viel het punt tegen. Dan was ze best even in paniek. Maar het is gewoon allemaal meer dan goedgekomen!  Ze heeft dit examenjaar gewoon keihard gewerkt en goed gepland en dat heeft geresulteerd in een prima eindlijst.

Blanes

Vond Grote Zus het vorig jaar nog meer dan prima om met haar vriendinnen naar een camping in Nederland te gaan (overigens waren de meiden na afloop zeer, zeer happy met hun keuze. Volgens mij is het heel wat beter dan Appelhof) dit jaar worden de grenzen ietwat opgerekt helaas.

Blanes moest het worden en Blanes is het geworden. Vandaag over twee weken vertrekt Grote Zus met zes vriendinnen naar Spanje. Uiteraard gun ik haar deze vakantie, maar man, man, man wat zal ik blij zijn als het 27 juli is en ze weer veilig bij mama thuis is. En tja, Blanes. Wat moet ik ervan vinden? Het zal vooral zon, zee, strand, feesten, drinken en heel lang uitslapen worden daar denk ik. Ik kan me in ieder geval niet voorstellen dat de dames een van de twee botanische tuinen in Blanes zullen bezoeken. Dat grootse vuurwerkspektakel zullen ze echter wel meemaken want dat valt bijna precies in hun vakantie. De bofferds!
tempphoto-2
Ze verblijven in het gele hotel, dus echt pal aan het strand. Wat een heerlijkheid!

Ik vind het nogal wat hoor. M’n meissie zo ver van hier. En natuurlijk gun ik haar dit soort dingen, maar ik vind het wel het grote loslaten in het kwadraat hoor. En weet je, ze is een behoorlijk verstandige meid die niet zomaar in zeven sloten tegelijk loopt. Ze bekijkt de dingen en let goed op. Maar ja, ze is natuurlijk niet alleen op de wereld. Vanavond hebben we een korte ‘vergadering’ met de ouders en de meiden en zullen we een aantal zaken doornemen. Het wordt niet zo ingewikkeld als vorig jaar, want toen gingen ze kamperen en moest er natuurlijk van alles geregeld en uitgelegd worden. Nu stappen ze in de bus, nemen ze een boel bagage mee en that’s it. Maar mijn raad (inmiddels ook al een aantal keer bij Grote Zus medegedeeld) is dat ze goed op elkaar moeten letten, nooit iemand alleen moeten laten en geen heel rare dingen moeten doen. En wellicht dat we wat afspraken maken over een huishoudpot en wat daar dan wel/niet invalt.

Het betalen van de reis was nog wel een dingetje. Sommige van haar vriendinnen krijgen de volledige reis betaald door hun ouders. Grote Zus en een aantal anderen krijgen dat niet. Wat ons betreft gewoon omdat wij vinden dat ze, door dit soort dingen zelf te betalen, leert wat nu écht de waarde van geld is en dat je daar dus best wat uren voor moet werken. Natuurlijk krijgt ze wel zakgeld van ons mee, maar de reis, die betaalt ze dus helemaal zelf. Daar ben ik trots op en daar is Grote Zus zelf, na toch ook wel wat gemopper in het begin, nu zelf ook trots op. Ze werkt inmiddels al bijna zes weken in haar baan en draait veel meer uren dan die 20 waarop ik in dit logje op hoopte. Ze moet er hard werken, maar het bevalt haar eigenlijk ook best goed (al zal ze dat niet 123 toegeven, want dat is natuurlijk niet cool). En van dat geld kun je leuke dingen doen. Nieuwe schoenen kopen bijvoorbeeld.
download (1)
En dan blijft er vast nog een boel geld over om andere leuke dingen van te doen. Ze zal vast de tijd van haar leven hebben. En ik, ik kan nie wachten nie totdat ze weer thuis is!

Ik ben zelf eigenlijk nooit met vriendinnen op vakantie geweest. Dat kwam vooral omdat ik al jong verkering kreeg. Ach, ik heb het ook niet gemist. Hoe zit dat met jou? Ging jij vroeger met vriendinnen op vakantie en waar ging je dan heen?

Drie stuks

Maar weer even drie boeken in een logje. Zo las ik daar ‘Dochter‘, ‘Zwijgplicht‘ en ‘Verder dan de sterren‘.

‘Dochter’ is bij vlagen een interessant boek. Vooral de manier waarop Ruby beschreven wordt is interessant en ik vond de manier waarop Lupton de kou in Alaska beschrijft heel erg beeldend en indrukwekkend. Verder toch ook een wat onwaarschijnlijk verhaal. Hoop ik.

De Britse Yasmin en haar dove dochter Ruby ondernemen een wanhopige tocht door de eeuwige nacht van het poolgebied. Na hun aankomst in Alaska krijgt Yasmin te horen dat haar man Matt is omgekomen bij een ramp in het verre noorden. Yasmin kan dit niet geloven en trekt met Ruby door het barre winterlandschap, op zoek naar antwoorden. Terwijl ze schuilen voor een dodelijke sneeuwstorm, realiseert Yasmin zich dat ze ook bedreigd worden door menselijk gevaar. Met niemand anders op de weg die hulp kan bieden, trekken ze verder naar het noorden; alleen en doodsbang, door de extreme kou van de eindeloze poolnacht.

‘Zwijgplicht’ vond ik echt een supersuf boek. Het leest vlot, dus las ik het uit, maar het lijkt wel alsof de auteur denkt dat haar lezers niet al te intelligent zijn. Of zou het misschien een kinder-/YA-boek zijn. Dan snap ik het beter. Het boek kon me niet echt bekoren in ieder geval.

Arjan moet voor school stage lopen bij een verzorgingstehuis in de stad. Een opdracht die hij beslist niet ziet zitten: oude mensjes wassen en bedienen, het kan niet saaier. Maar daar heeft hij zich behoorlijk in vergist. Tijdens zijn dienst vallen gewonden en zelfs doden. Het wordt pas echt luguber als een van de bewoners beweert dat er iemand rondloopt die het lot een handje helpt. Arjan twijfelt: oude mensen zijn toch seniel? Of spreekt de vrouw de waarheid? Op haar aandringen gaat hij op onderzoek uit, waardoor hij in een lastig parket komt. Feiten worden verdraaid en bewijzen worden verdoezeld. Wat een spannend avontuur leek, wordt een regelrechte nachtmerrie.

‘Verder dan de sterren’ is deels wat zweverig: Tully ligt in coma en ‘ontmoet’ dan haar gestorven vriendin Kate. Soms zijn de overgangen wat onduidelijk, maar dat kan ook aan de slechte layout van het e-boek gelegen hebben. Het is soms een wat zoetsappig boek, maar tegelijkertijd beschrijft Hannah toch ook wel heel mooi hoe soms de dingen kunnen lopen.

Tully Hart doet alles met overgave, gedreven door mooie dromen voor de toekomst en de pijnlijke herinneringen aan haar verleden. Ze denkt dat ze alles aankan. Dan sterft haar beste vriendin Kate. Tully belooft Kate op haar sterfbed dat ze een moeder zal zijn voor haar kinderen. Dat blijkt moeilijker dan ze ooit had kunnen denken.
Kates dochter Marah is kapot van verdriet over de dood van haar moeder, en trekt zich steeds verder terug uit het gezinsleven. Niets en niemand lijkt tot haar door te kunnen dringen, ook Tully niet. Tully’s moeder Dorothy liet haar dochter keer op keer in de steek, maar nu Tully voor de grootste uitdaging van haar leven staat, wil Dorothy er voor haar zijn. Maar om eindelijk echt een moeder voor haar dochter te kunnen zijn, zal ze eerst de schokkende geheimen uit haar verleden onder ogen moeten zien. De drie vrouwen zijn elk op hun eigen manier gekwetst en eenzaam. Ze hebben elkaar hard nodig om hun leven weer in eigen hand te nemen, maar kan liefde hun achterdocht en verdriet overwinnen?

Drie boeken dus die geen van drieën echt heel bijzonder waren. Als ik echter een rangschikking zou moeten maken dan zou die er zo uitzien:

  1. Verder dan de sterren
  2. Dochter
  3. Zwijgplicht

20160622_204823 20160624_130619 20160629_080237