Een buitengewoon gewoon leven

Een boek dat vooral heel erg ontroerend was vond ik ‘Een buitengewoon gewoon leven‘ van Monica Wood.

Juffrouw Ona Vitkus heeft haar hele leven – op drie maanden in de zomer van 1914 na – zo onopvallend mogelijke geleefd en haar geheimen streng bewaakt.
De jongen, met zijn fascinatie voor wereldrecords, brengt daar verandering in met zijn bezoekjes. Hij is elf. Zij is honderdvier jaar én honderddrieëndertig dagen oud (hij houdt het bij). De jongen geeft haar het gevoel dat ze misschien toch wel speciaal is. Maar nu is de jongen al twee weken niet geweest en begint ze te denken dat hij toch niet zo bijzonder is als ze dacht. Wat kan anders de reden zijn van zijn plotselinge verdwijning? Maar dan komt de vader, vastbesloten om de goede daad waar zijn zoon aan was begonnen af te maken. Ona moet deze nieuwe vreemdeling duidelijk maken dat er niet alleen veel klusjes zijn om op te knappen, maar dat er ook een levenswerk te volbrengen is …

Ik vond het dus vooral een heel ontroerend boek. Het onvermogen van vader Quinn om van de jongen te houden, zijn strijd daarin, zijn levensverhaal dat je gaandeweg te weten komt en waardoor je dat ergens, ook wel weer een beetje begrijpt. Al blijft dat tegelijkertijd ook onvoorstelbaar. Pas te laat van je zoon gaan houden, hoe erg moet dat wel niet zijn? De flashbacks rondom Ona doen deels haar levensverhaal uit de doeken en deels de ontmoetingen met de jongen. Uit alles wat je leest blijkt dat de jongen een bijzondere jongen was maar echt heel veel kom je niet over hem te weten. Dat maakt dat je veel zelf in kunt vullen, maar is ergens ook wel weer jammer.

Het boek heeft een bijzondere stijl. Het perspectief van het verhaal wisselt continu, de hoofdstukken worden vanuit verschillende personages verteld, zitten vol flashbacks (dat maakt het af en toe ook wel wat lastig het verhaal te volgen), er zitten eenzijdige interviews van de jongen met Ona in en lijstjes met records.
dav

50!

We hebben er erg lang op moeten wachten, maar hieronder eindelijk weer ‘ns een kort stukje van mijn moeder!

* * *

Vandaag wordt onze jongste kleindochter 11 jaar. Een tijdje geleden vertelde mijn jongste broer trots dat hij en zijn  vrouw voor de eerste keer een verjaardag mochten vieren van een kleinkind.

Na wat rekenwerk ontdekten wij dat deze verjaardag van vandaag voor ons de 50e keer is dat we een verjaardag van een kleinkind mogen vieren!

We hebben zelfs een tijd lang gedacht dat Grote Zus ons enige kleinkind zou blijven. Haar moeder had al drie keer een miskraam gehad en onze zoon kreeg een relatie met een vrouw die al drie puberzonen had. We hadden niet verwacht dat ze samen nog aan kinderen zouden beginnen.

Maar zij kregen 2 kinderen in tien en een halve maand tijd en ook onze dochter raakte opnieuw zwanger! Zo hebben we nu 3 kleinkinderen van 11 en samen met de prachtige leeftijd van Grote Zus (17) hebben we nu dat mooie ronde getal.

50 Kleinkinderverjaardagen: wat een geluk en wat een rijkdom!

De zwaluwman

Ik weet niet zo heel goed wat ik van ‘De zwaluwman‘ van Gavriel Savit moet vinden. De manier van schrijven en het taalgebruik was echt heel erg mooi, maar tegelijkertijd vond ik het boek af en toe wat wazig en onduidelijk. Ook het einde is behoorlijk onbevredigend, maar tegelijkertijd past dat wel helemaal bij het boek.

Anna Lania is zeven wanneer de Duitsers haar vader oppakken. Ze blijft alleen achter, tot ze de Zwaluwman ontmoet. Hij is lang mysterieus en heeft uitzonderlijke gaven. Ze weet dat de Zwaluwman niet haar vader is, maar hij heeft wel eenzelfde gevoel voor talen. Zelfs voor die van de vogels. Wanneer hij een zwaluw roept op zijn arm te gaan zitten drogen haar tranen en besluit ze hem te volgen. Weg uit de gevaarlijke stad, het bos in. Maar in tijden van oorlog kan alles gevaar betekenen. Zelfs de Zwaluwman.

Het boek heeft wel wat weg van een sprookje en dat terwijl het in een afschuwelijke tijd afspeelt. De manier waarop volwassenen met Anna omgaan is niet altijd even realistisch in mijn ogen, maar hoort ook wel weer bij het boek. Wat wel erg mooi gedaan is, is de sfeer die Savit schept. Het boek is vol van mooie zinnen en de cadans is erg plezierig.

Wel bleef ik met een aantal vragen zitten.  Waarvan de vraag ‘wat was het beroep van de zwaluwman nu eigenlijk?’ toch wel de grootste was. Atoomgeleerde dacht ik op een gegeven moment. Of in ieder geval heeft hij iets uitgevonden waarmee gruwelijke dingen gedaan kunnen worden. Dat verklaart volgens mij ook wel een beetje de psychische nood waarin hij uiteindelijk terecht komt. En hoe Anne vervolgens in staat is hem te helpen terwijl ze pas een jaar of 11 is dan. Dat kan toch helemaal niet? Of is de kracht van een kind in tijden van nood ongekend?

Het is geen dik boekje en door de mooie zinnen heb je het ook vrij snel uit. Al met al zou ik het je dus toch wel aan willen raden, misschien begrijp jij het boek uiteindelijk wel?

sdr