Muis & Onderweg met Roadie

Muis‘ van Gordon Reece vond ik best een aangenaam boek. Waar gaat het over?

Elizabeth en haar zestienjarige dochter Shelley, beiden slachtoffer van dagelijkse pesterijen en psychologische mishandeling, besluiten zich terug te trekken in Honeysuckle Cottage. In dit mooie en idyllische arbeidershuisje op het Engelse platteland denken ze eindelijk hun problemen achter zich te kunnen laten. Ze wanen zich veilig in hun kleine wereldje vol boeken en muziek. Maar op een nacht sluipt iemand hun huis binnen en iets in Shelley knapt. Ze wordt gedwongen uit te vinden waar haar tolerantiegrens ligt.’

Het ‘muisachtige’ ligt er vrij dik bovenop. En daarmee wordt bedoeld dat Elizabeth en Shelley vooral slachtoffers zijn, geen aandacht willen trekken, een grijs bestaan leiden. Maar na de gebeurtenis met de insluiper verandert er wat en dat wordt erg begrijpelijk in woorden omgezet. Het boek eindigt op een manier die ik niet aan had zien komen en dat einde maakt het boek net iets bijzonderder dan een gewone thriller. De schrijfstijl van Reece is mooi en vlot maar ik zag later ook dat het eigenlijk een young adult boek is. Maar goed dat ik me van dat soort ‘leeftijdscodes’ sowieso nooit iets aantrek.

Ik wist niet dat Thomas Acda een boek had geschreven en gaf ‘Onderweg met Roadie’ dan ook het voordeel van de twijfel. Want alles kunnen (zingen, acteren, schrijven et cetera), dat kan toch zeker niet? En, dat klopt. ‘Onderweg met Roadie‘ is wat mij betreft geen boek dat mij doet verlangen naar meer boeken van zijn hand.

Hij was de helft van het beroemdste popduo dat Nederland ooit gekend heeft. Maar na de breuk met zijn collega Bob loopt de verteller van Onderweg met Roadie met zijn ziel onder de arm, en verliest zich in drank en drugs. Als een vriendin hem vraagt haar hond naar Los Angeles te brengen, is dat dé kans op een uitweg. De roadtrip door Amerika wordt een avontuur – in New York kruist zijn pad dat van een wereldberoemde dj; hij wordt liefdevol opgevangen door een hippiefamilie en belandt bij een bijzonder concert van Art Garfunkel. Maar vooral is het de reis waarin hij terugblikt op mislukte relaties, het succes en het einde van de samenwerking met Bob, zijn gevecht tegen de kilo’s en ooral het gevecht tegen zichzelf.

Eigenlijk begon het boek best goed vond ik, maar op een bepaald moment verliest Acda zich in absurde situaties die het boek -gezien het wat mij betreft sterke begin- alleen maar in niveau deden dalen. Erg jammer, want schrijven had dus best toegevoegd kunnen worden aan de talenten van Thomas Acda.

dav mde

Van boeken krijg je nooit genoeg …

… dat zeggen ze. En dat is natuurlijk ook zo. Maar de drie boeken in dit logje reken ik nu niet echt tot ‘boeken waarvan ik nooit genoeg zou krijgen’. Daar zijn ze simpelweg niet goed genoeg voor. De twee erg korte verhalen van Gregg Hurwitz waren dan weer wel de moeite waard.
20161102_211029 20161102_212559
Juliana‘ vond ik echt niet om door te komen. Op mijn e-reader stond 888 bladzijdes en bij 150 begon ik hele bladzijdes over te slaan en ergens rond de 200 ben ik er mee gestopt. Te veel informatie, te veel namen en vooral -helaas- niet echt boeiend. En dat is eigenlijk best bizar, want Juliana heeft natuurlijk een buitengewoon boeiend leven geleid. Enfin, misschien ooit in de herkansing.

Tulpenliefde‘ is een historische roman die zich afspeelt in Haarlem en twee thema’s behandelt: de schilderkunst en de tulpengekte die in de gouden eeuw rijke Nederlanders in zijn greep had. Best een aardig boek, maar bij tijden ook wat langdradig. Daarbij vond ik Hester toch ook wel een beetje te geëmancipeerd voor die tijd. Haha, ik heb geen idee hoe het zat met geëmancipeerdheid in die tijd, maar ik herinnerde me inderdaad correct dat ik darover al in een eerder logje over een vrouwelijk, historisch personage had geschreven.

De boeken van Jojo Moyes zijn wel wat ‘hypegevoelig’ en ook niet allemaal even goed vind ik en dat vond ik ook van ‘Dans met mij‘. Tja, ik ben geen paardenmeisje en zal dat ook nooit worden, dus wellicht dat het boek me daarom wat minder aansprak. En Natasha en Mac: dat is zo doorzichtig, dat het een beetje simpel aandoet. Nee, Moyes heeft wat mij betreft betere boeken geschreven.
20161102_214347 mde mde
Wat denk je, ga jij toch een van deze boeken lezen?