Appje

Ik kreeg van De Student laatst een appje met daarin onderstaande foto en de tekst ‘Hahahaha, heb jij even geluk dat je in Nederland woont! :-) :-) :-)’.

En gossie, ik moest wel even slikken hoor. ‘In Frankrijk riskeren ouders die zonder toestemming van hun kinderen foto’s van hen op social media plaatsen 1 jaar gevangenis en een boete van 45.000 euro’. Wat vind ik daar nou eigenlijk van? Eerlijk gezegd vind ik het zwaar overdreven. Althans, als de foto’s die je plaatst gewone, normale huis-, tuin- en keukenfoto’s zijn. Foto’s die laten zien hoe trots je op je kind bent, wat je samen voor leuks hebt gedaan (of wat zij voor leuks heeft gedaan), of wat je voor spannends hebt gedaan. Of als je iets heel moeilijks hebt gedaan en dat je dan geslaagd bent. Of misschien juist dat je niet geslaagd bent maar dan met de boodschap dat je toch trots bent. Altijd. En dat je altijd van je kind houdt.

Ik heb hier jarenlang vele, vele foto’s van de meiden geplaatst. Inmiddels zitten alle foto’s waar de meiden herkenbaar op staan achter een wachtwoord. Maar ik plaats op mijn beide facebookaccounts ook regelmatig foto’s van de meiden. Nou zijn die allebei wel afgeschermd, maar ja, dat biedt natuurlijk geen garantie dat niemand er met die foto’s vandoor gaat. Eerlijk gezegd, zou me dat niet eens zo heel erg boeien. Want het zijn normale foto’s. Foto’s met mooie meiden/mensen erop.

Want wat ik dus nooit zou doen is stomme of kwetsende foto’s plaatsen. Of, nog erger, gênante foto’s of naaktfoto’s. En ik zou de meiden ook nooit of te nimmer belachelijk maken op social media of dit blog. Natuurlijk niet.

Maar goed: vanaf welke leeftijd zouden kinderen toestemming moeten geven voor het plaatsen van foto’s door hun ouders? Echt, De Student vindt dat ze echt nooit, nooit, nooit mooi op de foto staat. Tegelijkertijd snapchat ze wat af (zou het tijdelijke karakter daar maken dat ze dan wel tevreden is), zit ze op instagram en facebook. Ik vind dat 97,65% van de foto’s van De Student echt prachtig is. Ik ben trots op haar. Ik ♥ haar, en dat mogen anderen ook wel zien. Daarbij: zij en De Scholier zijn een groot deel van mijn leven. Als ik daar niets meer over zou mogen plaatsen/schrijven dan zou ik dus een groot deel van mijn leven niet meer mogen delen/beschrijven en dat vind ik echt heel gek.

Het is wel zo dat ik inmiddels de foto’s niet meer plaats zonder dat ik het even meld (en soms vraag ik ook wel vooraf toestemming, het ligt aan wat ik wil plaatsen). Ik heb op facebook overigens maar één jeugdige vriend en laat dat nou net De Student zijn. En zolang ik haar niet tag, zien haar vrienden mijn plaatsels dus bijna nooit.

Wat wilde ik nou eigenlijk met dit logje zeggen? Uh, ik weet het niet meer zo goed. Wat ik wel weet is dat mijn eerste reactie op de foto van De Scholier er een was van ‘belachelijk, een kind is een deel van je leven, dat mag dan toch ook gezien worden’. Als je maar nadenkt over wat je deelt en hoe je het deelt, dan lijkt er mij niets aan de hand.

Hoe ga jij daarmee om? Deel je foto’s van je kinderen of anderen? Vraag je toestemming of doe je maar wat?

16 gedachten over “Appje

  1. Toen de kleinkinderen nog heel jong waren, heb ik ze wel eens in mijn blog geplaatst. De moeder van mijn kleindochter uit Roemenië was op een bepaald moment not amused. Ik ben er toen mee gestopt en toen mijn andere kleindochter een jaar of acht werd heb ik dit helemaal gestopt.

  2. Ik heb geen kinderen maar snap heel goed dat ouders trots zijn op hun kroost en dus dingen delen! Uiteraard horen gênante foto’s of foto’s met veel bloot niet op internet thuis! Frankrijk is op veel meer vlakken verrassend conservatief, valt mij op.

  3. Geen kids maar wel heel bewust. Dus ja ik vraag en ik post niks zonder toestemming. Dus ook geen tekst. Ik waardeer het ook niet als mensen een foto van mij plaatsen trouwens. Vreemde wetgeving maar ik begrijp het wel.

  4. Ik plaats foto’s enkel met toestemming van degene die er op staan en gebruik aliassen net als jij doet dus.En soms achter een wachtwoord.FB heb ik dus niet meer,prima zo.

  5. Ik deel eigenlijk heel weinig van mijn zoontje van 1,5 jaar op Facebook. Met 1e verjaardag bijvoorbeeld wel.
    Instagram heb ik ook en daar deel ik wel meer en dat account staat ook niet openbaar. heb daar meer het idee dat ik controle heb over wie het kan zien.
    Foto’s die ik echt van hem wil delen stuur ik door via whatsapp naar vrienden en familie.
    Ik heb geen blog, weet ook niet of ik het zelf op prijs zou stellen dat mijn ouders elke poep en scheet zouden delen op een blog zoals je nu veel ziet bij de mommybloggers.
    Hele persoonlijke verhalen over zindelijk worden of niet slapen of ziek etc zijn vind ik eigenlijk echt niet kunnen vooral omdat het om die hoeveelheid views gaat en dus geld.

  6. Vervelend en moeilijk.Ik zet fotos op mijn blog, soms ook van de familie. Het blog is aangemaakt zodat mijn dove moeder op de hoogte kan blijven op deze manier. (Anderen mogen meelezen hoor) Beveiligen met wachtwoord wordt te moeilijk voor haar. Ik plaats nooit comprimerende fotos en vraag wel om toestemming.

  7. Op mijn blogs heb ik dat nooit herkenbaar gedaan. Inmiddels bestaan die blogs niet meer. Op mijn persoonlijke Facebook account plaatste ik heel af en toe eens een foto van mijn zoon toen hij nog wat kleiner was. Hij is nu 10. In 2015 heb ik geloof ik 2 x met zijn toestemming een foto van ons tweetjes geplaatst en in 2016 ook nog een keertje.
    Tegenwoordig meld ik zelf niet meer zo heel veel op fb. Ik ben het een beetje zat, al dat ge-etaleer van ieders leven, ik heb de app onlangs ook van mijn telefoon verwijderd, man man man wat een rust. Er zijn echt mensen die iedere dag, ieder uur wel iets plaatsen inclusief 10+ foto´s. Wat voor leven heb je dan werkelijk? Anyway, iedereen moet dat natuurlijk lekker zelf weten maar ik neem daar graag afstand van ;)
    Maar

  8. Ik mag alleen foto’s gebruiken waar Yep toestemming voor heeft gegeven en ik mag ze niet op Facebook zetten en ik mag hem al he-le-maal niet taggen..

    Hij is enorm op zijn privacy gesteld.

  9. Ik deel wel eens foto’s van mijn Zoon maar wel terughoudender geworden de laatste jaren dan dat ik daar lange tijd in was. Ik probeer er nu nog meer dan eerder op te letten dat het later niet tot vervelende momenten kan lijden en dat het dus normale gewone foto’s zijn.

  10. Neen, zomaar foto’s delen van anderen doe ik nooit. Ik vind het zelf ook niet zo leuk als bijvoorbeeld mijn moeder iets deelt van mij, zonder dat te vragen. Ik heb zelf mijn Facebook zó afgeschermd dat anderen en ook vrienden van vrienden het niet zien als ik getagd wordt of iemand tag. Ik vind dat niet netjes om zomaar iets te delen van anderen, zeker niet als het privé dingen zijn.

  11. Moeilijk he! Ik heb dan weliswaar geen kinderen, maar ook bij vrienden, familie… stel ik mij die vraag. Mijn vriend, mijn broer, zijn vriendin en mijn moeder hebben toestemming gegeven, mijn vader wilde het liever niet, dus komt hij niet herkenbaar op mijn blog. Voor de rest kies ik gewoon vooral foto’s waar er ofwel niemand opstaat, ofwel vanop de rug of met het gezicht gedraaid. De herkenbare foto’s, die delen we onderling zonder dat ze op mijn blog verschijnen. Geen idee eigenlijk hoe ik daar bij kinderen mee zou omgaan… Zou er wel voorzichtig mee zijn, maar inderdaad, niets delen, mja, ze zijn toch “nogal” een groot deel van je leven he, hoe kan je over dat deel dan helemaal niets vertellen of tonen?

  12. Ik zou zeggen , vanaf dat het kind zich bewust is van het plaatsen van foto’s heeft het kind ook invloed óp het plaatsen. Ik weet ondertussen wel wat ik zónder te vragen kan plaatsen maar bij twijfel vraag ik toch altijd even of er bezwaar is. En bij bezwaren niét doen. Zelfs al zit er geen kwaad bij. Uiteindelijk zijn we allemaal groot geworden zónder dat iedereen onze foto’s kon zien dus dat is heel goed te doen;-)

  13. Onze kinderen vinden het prima als ik foto’s plaats. Alleen onze dochter wil zonder voornaam vermeld worden i.v.m. de vindbaarheid. Daar houd ik me dus aan.

  14. Ik plaats tegenwoordig alleen maar na overleg en heel summier merk ik. Ik schrijf ook minder over ze , ook omdat bepaalde dingen zo snel het web opgaan of verkeerd worden geintepreteerd. Niet dat ik minder trots op ze ben maar ik denk toch voorzichtiger geworden.

  15. Als ik foto’s deel, dan zijn het vaak foto’s waar je iemand van de zij- of achterkant ziet. Vind het zelf nl. ook niet prettig om te pas en te onpas te verschijnen op het wereld wijde web :-). Deel dan af en toe wel weer een foto van mijn vriendin, herkenbaar, maar dat hebben we overlegd, heeft ze toestemming voor gegeven én ze staat inmiddels ook in een boek wat door heel Nederland verspreid is. Ik snap de discussie dan ook zeker, maar ben het ook met je eens dat als je trots bent op je meiden, je familie, je dat ook graag wilt laten zien :-)

Reacties zijn gesloten.