Financien

Grote Zus wordt in augustus 18. ACHTTIEN!!! Waar is mijn kleine baby’tje toch gebleven? Maar goed, achttien dus en dan verandert er wel teenentander. Zo mag ze vanaf dat moment gaan stemmen en ook zonder begeleiding in een auto rijden. Voor dat laatste moet ze trouwens wel een rijbewijs hebben en ze taalt nog helemaal niet naar lessen en zo, dus hoe ver ze daarmee is als ze 18 is weet ik niet. En ze mag, zeker niet onbelangrijk en voor haar eigenlijk het allerbelangrijkst gewoon bij elke uitgaansgelegenheid naar binnen. En dat, dames en heren, is natuurlijk helemaal de hemel!

Op financieel gebied zullen er ook dingen veranderen. Zo is ze vanaf dat moment helemaal alleen verantwoordelijk voor haar geld. Al sinds de geboorte van beide meiden sparen we voor hen. Inmiddels staan er op hun spaarrekeningen best mooie bedragen. Dat geld is vooral bedoeld voor als de meiden later uit huis gaan. Voor de uitzet, meubels en dat soort zaken. Het is niet bedoeld voor vakanties, kleding of een auto. En het is niet per se bedoeld voor het afbetalen van een eventuele studieschuld, want daar hebben we nog een ander potje voor, maar dat staat niet op naam van de kinderen.

Als Grote Zus dus straks 18 is, dan kan ze in principe ook gewoon bij haar spaargeld. Nou vind ik Grote Zus een verstandige meid, maar dat vind ik toch best wel een dingetje. Want stel dat ze straks onverstandig met dat geld omgaat dan zou ik dat toch wel heel erg kl*te vinden. Grote Zus heeft inmiddels aangegeven dat ze het prima vindt dat wij wel gewoon ook haar rekeningen blijven zien zodat we de boel nog een beetje kunnen monitoren.

Voor Grote Zus lenen we iedere maand bij DUO een bedrag. Dat geld ontvangt ze op haar eigen rekening en ze is daarmee verantwoordelijk voor het zelf betalen van het collegegeld, boeken en andere uitgaven voor haar studie. Haar studieschuld lossen we dan na afloop in één keer af uit dat potje ‘studerende kinders’. Eigenlijk is dat lenen dus helemaal niet nodig, maar wij denken dat ze op deze manier (nog) beter om leert gaan met geld en de rente die je aan DUO betaalt is verwaarloosbaar.

Ik realiseer me uiteraard dat niet iedereen in de gelegenheid is om (veel) te sparen voor hun kinderen (en voor zichzelf), maar wij zijn daar -naast het feit dat we voldoende verdienen om te überhaupt te kunnen sparen- toch ook wel vrij bewust mee bezig. Niet in het minst omdat we zo zijn opgevoed door onze ouders: ‘Je geeft geen geld uit dat er niet is, je spaart voordat je iets koopt en de enige schuld die je mag hebben is een hypotheek’. Ik kreeg, toen ik uit huis ging, van mijn ouders ook een mooi bedrag mee en voor Mr. T. gold hetzelfde. En tja, dat zit dan blijkbaar toch een beetje in de aard van het beestje.

Grote Zus werkt al sinds haar veertiende en wij vinden dat ook belangrijk. Op die manier leren ze dat het niet vanzelf gaat en dat je moeite moet doen voor je geld. Haar baan bij de champignonkweker vond ze echt helemaal niet tof maar ze is wel zo’n drie jaar lang elke zaterdagochtend daarheen gegaan. En trots dat ze was op haar zelf verdiende geld! Ze heeft een tijdje twee baantjes tegelijk gehad, bij die champignonkweker en bij een friettent hier in het dorp. Mei vorig jaar is ze naar haar eindexamen bij een lunchroom begonnen en daar heeft ze sindsdien heel wat uren gedraaid. De friettent stopte en zelf stopte ze bij de champignonkweker maar bij de lunchroom is ze nog steeds iedere week aan het werk. Ze zijn daar erg tevreden over haar inzet en hebben haar voor de komende zomerperiode alweer volop ingepland.

Grote Zus ontvangt nog steeds iedere maand € 50,= kleedgeld (wij hebben nog nooit gehoord van indexering) en ook nog steeds € 20,= zakgeld. We betalen voor haar het sporten (contributie voetbal en sinds een tijdje de sportschool en dat kost € 110,= voor 20 lessen). Als ze straks 18 is, dan betekent dat dat er in ieder geval een zorgverzekering voor haar afgesloten moet worden. Ik weet nog niet zo goed wat we daarmee moeten en ik weet ook nog niet zo goed wat we met dat kleedgeld en zakgeld moeten. Wat is wijsheid in dezen?

Ik vind haar school het allerbelangrijkste maar dat betekent dat ze een beperkt aantal uur per week kan werken. En om haar alle vakanties volop te laten werken is ook niet de bedoeling. Er moet tenslotte ook af en toe tijd zijn voor echte vakantie. Daarbij: het betaalt nu ook weer niet zo heel erg goed en dat ze moet gaan werken voor onder andere het betalen van haar zorgverzekering dat wil ik weer niet. Aan de andere kant wil ik ook niet alles zo door laten lopen als dat het nu loopt. Dus kleed-, zak- en sportgeld en dan nog een zorgverzekering betalen. Maar wat is wijsheid? Een x-bedrag per maand aan haar geven en dat ze de rest zelf bijverdiend? Haar leenbedrag bij DUO wat verhogen? Of toch alles zo door laten lopen? Je ziet, een boel vragen. En wie weet heb jij daarvoor wel goede tips?

Kortom: hoe heb jij dit soort dingen opgelost toen je kind 18 werd. Of hoe deden je ouders dat toen jij ging studeren?

 

1x bijzonder en 2x mwah

Ik las drie boeken vorige week. Eentje daarvan was op z’n minst bijzonder te noemen, het tweede heb ik niet eens uitgelezen (en dat overkomt me niet vaak) en het derde was dus vooral mwah.

Methode 15/33‘ van Shannon Kirk is een heel bijzonder boek namelijk.

Stel je voor: een hulpeloos, zwanger meisje van 16 dat net uit de veiligheid van haar eigen omgeving is gerukt en in een smerige bestelwagen is geduwd. Ontvoerd… Alleen…Doodsbang.Vergeet haar nu…Stel je in plaats daarvan een zwanger, manipulatief wonderkind voor. Ze wordt in een smerige bestelwagen geduwd en voelt vanaf het eerste moment van haar ontvoering een koelbloedig verlangen naar twee dingen: haar ongeboren kind redden en genadeloos wraak nemen. Ze gaat methodisch, berekenend en wetenschappelijk te werk bij het maken van haar plan. Niets laat ze aan het toeval over, onverstoorbaar maakt ze haar berekeningen en oefent ze, terwijl ze wacht… op het perfecte moment om toe te slaan.

Het is eigenlijk een beetje eng om te lezen hoe Lisa met haar ontvoering omgaat. Ze heeft ‘knopjes’ waarmee ze emoties aan en uit kan zetten en komt dus zeer koel (zeg eigenlijk maar ijskoud) over. Tijdens haar gevangenschap plant ze haar ontsnapping en alledaagse voorwerken benoemt ze tot #voordelen om daarmee die ontsnapping ook echt te realiseren. Het boek volgt Lisa gedurende haar zwangerschap al vertelt ze haar verhaal 17 jaar na dato. Een ander deel van het boek wordt vanuit het oogpunt van een FBI-rechercheur vertelt. Halverwege is er ineens een heel grote verrassing die ik niet aan had zien komen en dat vond ik een erg bijzondere twist in het verhaal. Het verhaal is goed leesbaar, maar toch ook wel wat vergezocht en dat laatste maakt dat ik niet superenthousiast ben. Ik las dat de filmrechten al verkocht zijn en dat kan ik me dan weer wel voorstellen, want ik geloof dat dit een zeer spannende, psychologische, film zou kunnen zijn.

Nummer twee was ‘Brief aan mijn dochter‘ van Abdelkader Benali.

Als aanstaande vader schrijft Abdelkader Benali (1975) een brief aan zijn dochter. Het is voor een deel een typisch vaderboek, met openhartige passages over liefde, zwangerschap en toekomstdromen. Maar het is veel meer dan dat: Benali geeft aan zijn dochter zijn familiegeschiedenis door. Op een vanzelfsprekende manier weet hij daarbij steeds het persoonlijke met het grotere geheel te verbinden. Zijn familie is exemplarisch; zijn moeder, die een kruisje zet in plaats van een handtekening, staat voor een hele generatie aan geëmigreerde moeders. En zo laat Benali gaandeweg ook aan zijn dochter zien in wat voor land, in wat voor tijd zij geboren wordt. Al vertellend over de welgestelde elite en de achterstandswijken – werelden die hij allebei van binnenuit kent – trekt hij harde conclusies over ongelijkheid en discriminatie. Benali staat bekend om zijn brede taalregister, hij schakelt soepel tussen lyrische metaforen en heldere puntigheid. Dat werkt bijzonder goed bij deze brief, die vertelling, analyse en betoog ineen is.

Ik vraag me echt oprecht af wanneer de dochter van Abdelkader oud genoeg is om te begrijpen wat haar vader allemaal schrijft. Mij lukt het in ieder geval niet en, hoewel het geen dik boekje is, heb ik het halverwege toch weggelegd. Het sprak me helaas totaal niet aan. Jammer.

Als laatste las ik ‘Te lijf‘ van Isa Hoes en Medina Schuurman.

In ‘Te lijf’ halen Isa Hoes en Medina Schuurman de overgang uit de taboesfeer. Met open vizier en eerlijke pen onderzoeken zij niet alleen de veranderingen in lijf, hoofd en hart – rimpels, opvliegers en stress – maar ook die op het terrein van vriendschap, seksualiteit, zingeving, moederschap en werk. Tijdens hun zoektocht praten zij met deskundigen – van hormoonarts tot filosoof, van seksuoloog tot voedingsexpert – en experimenteren ze met onder andere botox, rebalancing, trilapparaten en readings.

Dit boek heb ik wel helemaal uitgelezen maar ook hier werd ik niet echt heel erg warm. Af en toe lijkt het alsof Isa en Medina denken dat wij allemaal geen benul hebben van de overgang maar dat lijkt me eerlijk gezegd wat ‘betuttelend’. Zou het echt zo zijn dat vrouwen van mijn leeftijd geen idee hebben wat hen te verwachten staat? En mocht dat echt zo zijn, zijn er dan vrouwen die niet zelf op internet gaan zoeken rondom het fenomeen overgang? Kijk, dat (tientallen) jaren de overgang onbekend was, daar kan ik me van alles bij voorstellen, maar nu nog?

Ik had denk ik wat meer echte informatie over de overgang verwacht en wat minder zweverige therapietoestanden. Verder blijf ik erbij dat ook actrices bij hun leest moeten blijven. Het eerste boek van Isa Hoes vond ik, zeer tegen de hype in, al niet al te best. En ook dit boek is niet echt heel plezierig te lezen.


Wil je een anders dan anders boek lezen: ga dan voor ‘Methode 15/33’. De andere twee boeken mis je, volgens mij althans, niet heel veel.

Hij kent me vrij goed

Bij Mammalien zag ik laatst een leuk lijstje. Toen dacht ik al dat ik mijn manneke maar ‘ns moest vragen het ook in te vullen en verhip. Dat deed ie nog ook zonder morren.

  1. Ze zit voor de tv, waar kijkt ze naar?
    Zijn antwoord: TV.
    Mijn reactie: ik ♥ (zijn) humor.
  2. Noem iets wat ze niet lust.

    Zijn antwoord: zuurkool.
    Mijn reactie: klopt!
  3. Jullie zijn uit eten, wat bestelt ze te drinken?
    Zijn antwoord: rode wijn.
    Mijn reactie: in de winter rode wijn inderdaad (en het is tenslotte winter nu dus ik keur hem goed). In de zomer trouwens droge witte.
  4. Wat is haar schoenmaat?
    Zijn antwoord: 39.
    Mijn reactie: klopt. Al had ik vroeger maat 40. Op de een of andere manier zijn mijn voeten gekrompen of is er iets veranderd aan de maatvoering.
  5. Als ze spullen zou verzamelen, wat zou dat dan zijn?
    Zijn antwoord: snuisterijtjes.
    Mijn reactie: mwah, ons huis is al tijden meer dan voldoende gevuld met snuisterijtjes. Less is more in dat verband denk ik en er komt maar heel, heel zelden nog iets bij dat ik zelf koop. Maar welke spullen dan wel? Uh: kleren dan maar, of zijn dat geen spullen?
  6. Wat is haar favoriete broodje?

    Zijn antwoord: zalm.
    Mijn reactie: yep! Een stoere bruine ‘bol’ met wat rucola, pijnboompitjes, kruidencreme en zalm. Je mag er me bijna voor wakker maken. Bijna …
  7. Noem iets wat ze elke dag zou eten als het kon.
    Zijn antwoord: brood.
    Mijn reactie: klopt alweer. Ik vind, vers, brood echt heerlijk. En dan van zo’n ongesneden donkere rakker dikke sneden afsnijden, boter erop en dikke plakken oude kaas. Heerlijk!
  8. Wat is haar favoriete ontbijtje?
    Zijn antwoord: muesli met yoghurt.
    Mijn reactie: bijna goed → cruesli met biogarde.
  9. Wat is haar favoriete muziek?

    Zijn antwoord: Jim Croce.
    Mijn reactie: ‘Time in a bottle‘ is inderdaad mijn allermooiste liedje. Maar favoriete muziek gaat wel wat verder en ik heb wat dat betreft een vrij brede smaak.
  10. Wat is haar favoriete sportteam?
    Zijn antwoord: geen.
    Mijn reactie: klopt.
  11. Welke kleur hebben haar ogen?
    Zijn antwoord: bruin.
    Mijn reactie: klopt. Zou ook wel heel jammer zijn als hij dat verkeerd had gehad natuurlijk. ;-). De meiden hebben, tot hun verdriet, ook mijn kleur ogen geërfd. Die van manlief zijn blauwgrijzig.
  12. Wat doe jij, waarvan ze zou willen dat je het niet doet?
    Zijn antwoord: de popiejopie uithangen.
    Mijn reactie: klopt als een bus. Daar heb ik zo’n hekel aan. Ik vind het wel stoer dat hij het durfde op te schrijven.
  13. Waar is ze geboren?
    Zijn antwoord: thuis op de plek waar nu de televisie staat.
    Mijn reactie: correct.
  14. Je bakt een taart voor haar verjaardag, wat is haar favoriet?
    Zijn antwoord: appel.
    Mijn reactie: mmm, ik denk dat hij nu toch echt even zijn eigen voorkeur de boventoon laat voeren. Ik ben echt dol op mon chou taart. Als is de appeltaart van de Jumbo ook niet te versmaden.
  15. Wat voor sporten heeft ze allemaal gedaan?
    Zijn antwoord: voetbal, fitness en conditietraining.
    Mijn reactie: klopt.
  16. Wat zou ze uren kunnen doen?
    Zijn antwoord: lezen, computeren en spelen op haar tablet.

    Mijn reactie: en wederom correct.
  17. Wat voor een uniek talent heeft ze?
    Zijn antwoord: alles onthouden en zeer stellig over komen.
    Mijn reactie: ik vind dat alles onthouden nogal meevallen. Ik vergeet heel erg veel. Maar misschien onthoud ik de echt belangrijke dingen wel. Stellig overkomen, dat kan ik me voorstellen. Maar of dat altijd een talent is?
  18. Hoelang zijn jullie al samen?
    Zijn antwoord: ruim 22 jaar.
    Mijn reactie: klopt.

Goed: een mooie uitkomst dus nietwaar?

En ben jij nog onvermoede dingen over mij tegengekomen hier? Kan het me eigenlijk niet voorstellen want ik ben een open boek geloof ik. Mocht je je nog iets afvragen echter, meldt het en wie weet ga ik (of Mr. T.) er ook nog op antwoorden.

Maaltijden

Over het algemeen verlopen onze maaltijden eigenlijk altijd gemoedelijk. Soms zijn ze wel wat trubbelig (vaak tijdens het avondeten), maar het is vooral vaak gewoon gezellig. Ik moet zeggen: hoe ouder de kinderen worden hoe leuker de gesprekken die je met hen voert ook zijn. Tenminste, dat vind ik. Heel af en toe is het ook wel ‘ns een keer  hommeles hoor tijdens het eten, maar die keren komen eigenlijk zelden voor gelukkig.

Wat het ontbijt betreft: dat nuttigen we bij voorkeur allemaal op onze eigen tijd en liefst in stilte. Het komt zelden (lees: eigenlijk nooit) voor dat we allemaal tegelijkertijd aan de ontbijttafel zitten en degenen die er wel gelijktijdig zitten maken hun ontbijt klaar aan het aanrecht en eten het aan tafel op. Ik eet 95 van de 100 keer biogarde of yoghurt met muesli of cruesli met noten (da’s toch wel mijn favoriet). Ik dronk er eerst altijd een kop (groene) thee bij, maar sinds de koffiemachine bij ons woont, is een vers bakkie koffie natuurlijk in no time klaar. Heerlijk!

Kleine Zus eet meestal brood en soms melk met cornflakes. Ze vergeet helaas vaak te drinken bij haar ontbijt, daar moet ik haar eigenlijk steeds opnieuw aan herinneren. Grote Zus ontbijt hetzelfde als haar zus. Mr. T. is van dinsdag tot en met vrijdag heel vroeg weg, dan ontbijt hij niet.

Het moet bij voorkeur stil zijn tijdens het ontbijt. Dat vind ik namelijk lekker wakker worden. En terwijl ik aan het eten ben lees ik nu.nl en leg ik woordjes. Kleine Zus speelt ook met haar telefoon. Misschien niet heel gezellig, maar oh zo relaxed wakker worden.

De lunch wordt thuis altijd gezamenlijk gegeten. We houden allemaal van brood dus dat zit wel goed. Tijdens de lunch wordt er gekletst. Een traditie die we al jaren in ere houden is de zaterdagse lunch: dan komen mijn ouders altijd hier mee brood eten. De aanwezigheid wat ons gezin betreft is altijd wel anders in verband met werk, school of voetbal. Aanstaande maandag 18 jaar geleden vertelden wij tijdens de zaterdagse lunch aan mijn ouders dat ze opa en oma gaan worden. Een moment om nooit meer te vergeten.

Als ik ben werken eet ik zo goed ala altijd in het bedrijfsrestaurant. Wel zo lekker om even achter je bureau vandaan te zijn. Sinds we met flexplekken werken is het ook niet meer de bedoeling dat je achter je computer eet. Soms ga ik met een collega buiten de deur lunchen. Ik pak dan vaak een clubsandwich. Heerlijk. Morgen komt er een vriendin naar mijn werk en ga ik samen met haar buiten de deur lunchen. Daar heb ik nu al zin in.

Het avondeten is, zoals gezegd, vaak vooral gezellig en soms trubbelig. Ook nu wisselt de samenstelling van de disgenoten. Op maandag zijn we eigenlijk altijd met z’n viertjes. Op dinsdag eten we bij mijn ouders en zijn we er meestal allemaal al is het soms wel zo dat Mr. T. later is in verband met zijn werk. Woensdag en vrijdag soms wel/soms niet met z’n viertjes. Afhankelijk van wel/niet trainen eten we op woensdag vrij vroeg waardoor Mr. T. er vaak niet bij is. Op vrijdag kook ik vaak wat later om dan toch met z’n viertjes te kunnen eten. Dat lukt niet altijd. Op donderdag moet Grote Zus vaak ‘s avonds werken dus die is er meestal niet. Mr. T. en ik werken die dag ook allebei, dus donderdag is een gemakkelijke dag. Een kliekje van de dag ervoor of een kliekje uit de diepvries voor Mr. T.. Kleine Zus eet vaak brood en ik meestal een maaltijdsalade. Af en toe staat er pizza op het menu. Op zaterdag eten we om de week bij mijn ouders, de andere zaterdag kook ik.

En dat doe ik eigenlijk altijd. Behalve afgelopen zaterdag. Toen hebben we uitgebreid gesnoept van lekkere dingetjes. En omdat dat best bijzonder was, aten we dit keer ook niet aan de keukentafel, maar aan de eetkamertafel. Het was echt heel erg gezellig. We hebben ruim anderhalf uur aan tafel gezeten en vooral ook heel erg gezellig gekletst. Ik vond het een momentje om in te lijsten. Heerlijk gewoon.

Onze kinderen eten eigenlijk altijd alles. Dat komt voor een deel omdat we nooit hebben gesoebat met hen als het om eten ging. Natuurlijk hebben ze zo hun voorkeuren en zeker ook dingen die ze niet graag hebben. Grote Zus bijvoorbeeld ‘haat’ champignons. En tja, ik vind ze heel erg lekker. Het arme kind krijgt dus minstens één keer per week champignons voorgeschoteld. Die ze dan dus ook op moet eten. Maar ik geloof dat dat wel zo ongeveer het grootste probleem is. En tja, zuurkool, waar ik dan weer een hekel aan heb, dat komt niet op tafel omdat ik natuurlijk meestal kook. En verder lust ik eigenlijk alles wel.

Hoe zit het met jou maaltijden? Gezamenlijke maaltijden en komt er van alles op tafel of is het vaak hetzelfde?