11

Eigenlijk is het gewoon een beetje bizar, maar gisteren blogde ik alweer 11 jaar. Elf jaar. Als in ELF JAAR!!! Dat is heul heul lang. Vind ik zelf. Af en toe vraag ik me wel af hoe lang ik het nog blijf doen, maar steeds opnieuw volgt dan meteen de gedachte ‘waarom stoppen, je vindt het gewoon te leuk’. En dat is nog steeds zo, dus wat dat betreft geldt dat wat ik vorig jaar scheef nog steeds.

Wat wel jammer is, is dat een boel mensen die vroeger zeer fanatiek blogden -vaak al jaren geleden- gestopt zijn. Een groot aantal van hen is op facebook aan de slag gegaan of op andere social media die ik dan weer niet heb. Een aantal kom ik nog af en toe daar tegen, of op twitter. Maar ik geloof dat dat ook op z’n retour is, dat twitter.

Volgens mij moet ik in augustus mijn eigen domein weer verlengen, maar die paar centen (ik geloof € 70,= per drie jaar, tenminste, dat betaalde ik drie jaar geleden dus het zal wel wat hoger zijn nu) heb ik er graag voor over. Bloggen is zo ongeveer de goedkoopste hobby die ik tot nu toe ooit heb gehad.

Enfin: 11 jaar bloggen. Hieperdepiep dus maar weer. Op naar de 12 jaar.

Wat is jouw allergoedkoopste hobby?

Echte liefde vind je in de boekhandel

Echt een heel fijn boek is ‘Echte liefde vind je in de boekhandel‘ van Veronica Henry.

Nightingale Books, aan de hoofdstraat van een Engels stadje, is een droom voor de echte boekenliefhebber. Emilia Nightingale heeft het echter moeilijk en de verleiding om de winkel te verkopen is groot. Maar ze heeft haar pas overleden en zeer geliefde vader beloofd dat ze zijn werk zou voortzetten. Ook de klanten willen graag dat de boekwinkel blijft. Sarah Basildon, de eigenaresse van Landgoed Peasebrook, kwam vaak haar hart uitstorten. Of had zij ook een andere reden om langs te komen? Gelukkig heeft Emilia naast beste vriendin Andrea en collega Dave ook heel veel aan Marlowe, een goede vriend van haar vader – die een stuk jonger blijkt te zijn dan ze dacht… Echte liefde vind je in de boekwinkel is het hartverwarmende verhaal van Emilia’s gevecht om de boekwinkel open te houden, van haar bijzondere vader en van haar liefde voor haar klanten en de boeken die ze allemaal liefhebben.

Geen moeilijk boek, gewoon een feel good roman die maakt dat je heel relaxed een fijn verhaal leest. Prima leesbare zinnen in een fijne stijl, fijne personages en geen heel dramatische ontwikkelingen. En toch een boek dat je graag zo snel mogelijk uit wilt hebben omdat je wilt weten hoe het met Emilia, Sarah, Jackson, Bea en nog veel meer personages afloopt.

Ook leuk zijn alle boektitels die verweven zijn in het boek. Echt een fijn boek dus, maar ik geloof dat ik dat al eerder schreef ;-). Ik las het in de winter, maar dit is echt zo’n boek dat je op vakantie nog leuker zult vinden.

47 x 2

Ik mag dan wel 47 worden morgen, mijn schoonvader doet daar even een behoorlijk schepje bovenop. Morgen immers mag hij twee keer zoveel kaarsjes uitblazen!!!

Hieperdepiep hoera voor ons beiden! ;-)

Wat baat het een mens de hele wereld te winnen en aan zijn ziel schade te lijden?

Wat een bijzondere titel voor een boekenlogje denk je misschien. Ha, dat snap ik. Maar deze Bijbelse zin kwam een aantal keer terug in het boek ‘Dochters van de kust‘ en op de een of andere manier greep die zin me: wat baat het een mens de hele wereld te winnen en aan zijn ziel schade te lijden? De eerste keer dat ik hem las dacht ik al ‘wow, wat raak’ en de paar keren dat ie terugkwam had ik dat gevoel weer. Grappig, dat één zin dat kan doen. Enfin: waar gaat dit boek over?

Holland, Michigan, 1897. De Nederlandse immigrante Geesje de Jonge blikt terug op haar aankomst in Amerika, vijftig jaar geleden. Diep verborgen gevoelens en herinneringen komen boven, zoals die aan haar ware liefde. Verderop neemt de 22-jarige Anna Nicholson een kamer in een luxe resort om de breuk met haar verloofde te boven te komen. Een storm roept herinneringen op aan een oude nachtmerrie uit haar kindertijd, en doet haar twijfelen aan haar toekomstdromen. Ze raakt bevriend met een student die wat bijverdient in het hotel en stort haar hart bij hem uit. Zowel Geesje als Anne heeft geen idee van de verrassing die hun te wachten staat voor het einde van de zomer.

Ik houd van historische romans en ook dit boek was daarop geen uitzondering. Een deel van dit boek speelt in Nederland waar het toch niet zo heel verstandig was om op een andere manier dan gebruikelijk het geloof te belijden. Een groep gelovigen vertrekt vlucht richting Amerika en komt uiteindelijk terecht in the middle of nowhere waar zij onder andere het plaatsje Holland stichtten. Uiteraard heb ik, al lezende, wat extra op het weeweewee rondgesurfd om nadere info te vergaren over dat Holland in Michigan.

Het boek wisselt ‘heden’ (1897) af met periodes eerder in die eeuw en doet dat goed. Ik vond het erg interessant om te lezen hoe het ontstaan van de nederzetting beschreven wordt. Hoe bikkelhard het leven was en wat er voor ellendige dingen gebeuren. Geesje worstelt om alle, vaak verschrikkelijke, dingen die haar overkomen te verwerken en worstelt ook met haar geloof. En ik moet zeggen: dat doet de auteur toch wel erg mooi. Ik had nog nooit een boek van Lynn Austin gelezen maar kwam er al googelend later achter dat zij een schrijfster is die veel ‘Christelijke’ boeken schrijft. Het is echter zeker geen zwaar gelovig boek, het past precies in het tijdsbeeld en in de achtergrond van het boek.

Ook dit boek heeft sympathieke personages die, ook al is het tijdsbeeld natuurlijk absoluut niet te vergelijken met het heden, je op de een of andere manier toch doen denken aan ‘moderne’ mensen. Yep. Erg mooi. Lezen dus.

Groepjes

Onlangs ontvingen wij een mailtje van de juf van De Scholier met de volgende inhoud:

Wij hebben vernomen dat er binnen de groep door leerlingen gesproken wordt in WhatsApp groepjes.
Een ontwikkeling waar wij met z’n allen niet omheen kunnen.
Echter is het zo dat er nu vervelende situaties ontstaan; binnen deze groepjes wordt door leerlingen gezamenlijk gesproken over een andere leerling.
Iets waar wij ons als school zorgen om maken en wat wij graag onder de aandacht willen brengen.
Binnen de school hebben we besproken dat we hier vanaf volgende week in de groep mee aan het werk gaan.
Dit wil zeggen dat we in de groep lessen gaan besteden aan het omgaan met WhatsApp (sociaal media) en wat de gevolgen daarvan zijn (zowel in de positieve als negatieve zin).
Aan u als ouders zouden wij willen vragen om dit thuis ook bespreekbaar te maken.
Kijk eens mee in de telefoon van uw kind.

De Scholier heeft wel een smartphone (namelijk een oudje van mij) maar tot haar grote spijt zit er geen simcard in. Gedoe met WhatsApp is er dus nog niet. Al chat ze natuurlijk wel via wat andere kanalen die echter, helaas voor haar, niet echt populair zijn onder leeftijdsgenootjes dus er ‘zitten zogezegd weinig kinderen op’.

De Scholier weet donders goed wat ik wel en wat ik geen acceptabel gedrag vind en gedraagt zich daar erg consciëntieus naar. Toen zij dan ook hoorde van deze WhatsApp groep heeft zij, in vertrouwen, de juf daarover geïnformeerd. Niet om te klikken, maar vanuit het gevoel ‘Dat kun je niet maken, dat je zo achter de rug van iemand anders over een klasgenootje praat’. Ze heeft ook richting een aantal kinderen die wel in de groep zaten gezegd dat ze het stom vindt wat ze doen. Dat ze zich daarmee weer niet populair maakt vindt ze op zo’n moment niet belangrijk.

Ik scheef al eerder een logje over hoe ik de privacy van mijn kinderen zie en ik sta daar nog volledig achter. Uiteraard zijn de teugels waar het De Student betreft behoorlijk gevierd, maar hoe leuk is het dat ze nog steeds dezelfde pincode heeft als aan het begin van haar smartphoneperiode. Aan de andere kant: de meiden weten ook de pincode van mijn telefoon dus …

De regels voor social media zijn wat mij betreft: je gedraagt je, je schrijft geen kwetsende dingen over anderen, je deelt geen foto’s waarmee je ooit problemen kunt krijgen met anderen, je denkt na voordat je iets plaatst, je zorgt dat screenshotjes die anderen van jouw schrijfsels of foto’s maken nooit, maar dan ook nooit, voor problemen kunnen zorgen. En die regels gelden niet alleen voor de meiden, maar ook voor Mr. T. (die sinds een tijdje een heuse smartphone heeft) en mij (behalve voor de vieze plaatjes groep waarin ik zit natuurlijk).

Wat spreek/sprak jij af met je kinderen als het om social media gaat? Controleer je ooit wat ze uithalen?