Rare jongens die Romeinen

Historische romans, ik houd ervan. Ik vind het vaak interessant om te lezen over lang vervlogen tijden en als de auteur dan ook nog een mooi verhaal rondom de feiten heeft gecreëerd dan ben ik uitermate tevreden. Las ik een tijd geleden de geweldige trilogie over Saladin, nu ging ik nog verder terug. De boeken van Simon Scarrow immers spelen zich af in de Romeinse tijd. Als ik het goed heb schreef Scarrow inmiddels al een heleboel boeken met Cato in de hoofdrol, maar daarvan zijn er tot nu toe nog maar vier vertaald. De twee die ik inmiddels las vond ik echter wel erg boeiend, dus binnenkort ga ik ook maar ‘ns aan de slag met deel 3 en 4.

In deel 1 ‘Onder de adelaar‘ introduceert Scarrow de jonge Cato en Macro.

Germania, 42 n.Chr. Quintus Licinius Cato is een nieuwe rekruut in het Tweede Legioen, gelegerd aan de Rijngrens. Het is het meest geharde van het Romeinse leger, en het militaire bestaan is vol ontberingen. Als geschoolde jongeman heeft Cato het niet makkelijk, en hij is dan ook het mikpunt van spot: zijn medesoldaten wedden erom of hij zal sterven of falen. Dan wordt Cato gepromoveerd tot tweede in rang onder Macro, de onbevreesde en doorgewinterde centurio van het Tweede Legioen. Nu moet hij zich meer bewijzen dan wie ook, terwijl de jaloerse soldaten hem het leven zuur maken. In opdracht van Rome gaat het leger op een zware veldtocht naar een ver, uiterst barbaars land: Britannia. Cato en Macro gaan op een speciale missie, een samenzwering om keizer Claudius ten val te brengen…

Deel 2 ‘Overwinning van de adelaar‘ volgt hen verder tijdens de verovering van Brittannia.

43 n.Chr.: centurio Marco trekt met het Tweede Legioen op tegen de Brittanniërs. Al snel stuiten ze op de eerste hindernis: een brede rivier met op de andere oever versterkingen waarachter de barbaren zich verschanst hebben. De Brittanniërs compenseren hun primitieve strijdwijze met een ongelooflijke moed en onverzettelijkheid. Samen met zijn tweede man Cato staat Marco voor de steeds moeilijkere taak de Brittanniërs zo snel mogelijk te verslaan. Het echte gevaar komt echter uit een andere, onverwachte hoek. De bloedige strijd tegen de dappere barbaren, de tegenslag die Cato en Marco ondervinden en de op de achtergrond slepende samenzweringen maken ook het tweede deel uit de Adelaar-reeks bloedstollend spannend.

Cato en Macro mogen dan wel romanfiguren zijn, de boeken zitten vol met echt bestaande mensen en al googlend kwam ik meer en meer over hen te weten en dat maakt voor mij dit soort boeken nog leuker.

De schrijfstijl van Scarrow is vlot en de beide boeken bleven boeien (ook al vond ik af en toe de militaire informatie wel behoorlijk ingewikkeld).
 

Candy Crush

Wat is het af en toe toch heerlijk om gedachteloos te ‘candy crushen’. Inmiddels zit ik op level 1003 wat dus wil zeggen dat ik al heel, heel, heel veel uurtjes totaal nutteloos bezig geweest ben met dit spelletje. Ik vind het wel erg fijn dat je na vijf mislukte pogingen geen levens meer hebt zodat het spel weer even weggelegd kan worden.

Enfin: ik weet niet of jij ook Candy Crush speelt, maar ik draai trouw elke dag aan dat rad waarmee je dan enorme beloningen kunt winnen en ik denk dat ik dat inmiddels dus al zo’n twee jaar doe. Maar echt: ik heb nog nooit, nimmer, never, jamais, geen enkele keer de jackpot gehad. En dat vind ik zo suf! Dus mochten er verslaafde candy crushers onder mijn lezers zijn … laat alstublieft dat dat bij jou ook NOG NOOIT gelukt is. Want het kan toch niet zo zijn dat ik de enige ‘raddraaier’ ben bij wie de jackpot nooit valt!

Uiteraard ben ik nog steeds volop aan het wordfeuten en sinds een tijdje doe ik ook aan WordCrex. Dat laatste spel kost wel veel meer tijd dan wordfeud omdat je steeds dezelfde letters krijgt en je daardoor veel beter (en vooral ook langer) na moet denken. Helaas schort het daar nog wel aan. Word Crex speel ik ook maar tegen één persoon en daar wil ik het wel gewoon bij laten, want anders kost het nog meer tijd die ik dan weer niet kan besteden aan Alpha Betty. Dat vind ik dus echt een heel leuk (maar bij tijd en wijlen ook zeer frustrerend spel) dat me flink uitdaagt in het leggen van woordjes. Erg leuk om te doen! Zo weinig tijd en zoveel te spelen!

Trivia Crack tenslotte speel ik ook nog steeds. Voorheen voornamelijk tegen mijn moeder, maar sinds Mr. T. een heuse smartphone heeft ook tegen hem. Lukt het me hem met wordfeud meestal zonder al te veel moeite te verslaan, met Trivia Crack is dat toch heel wat lastiger. En da’s nie leuk nie want we willen allebei graag winnen namelijk.

Hoe zit het met jouw drang om spelletjes te winnen? Maakt het jou wat uit of boeit het totaal niet? Kun je goed tegen je verlies?

 

Zondagochtend breekt aan

Zondagochtend breekt aan‘ is deel in de serie rondom Frieda Klein. Ooit heb ik ergens gelezen dat deze serie uit acht boeken zou gaan bestaan dus het volgende deel moet dan toch de langverwachte ontknoping rondom Dean gaan brengen. Tenminste, dat lijkt mij wel.

Waar gaat ‘Zondagochtend breekt aan’ over?

Het begint met een lijk onder de vloer. Frieda deed deze gruwelijke vondst in haar eigen huis – een vondst die haar tot in de kern raakt. Nu is er wél spijkerhard bewijs dat Dean Reeve nog leeft – iets wat Frieda al jarenlang beweert – en nog altijd geobsedeerd is door Frieda. Zal commissaris Crawford eindelijk naar haar luisteren en het onderzoek heropenen? De pers is inmiddels op het verhaal gedoken, waardoor Frieda wordt gedwongen te doen waar ze een enorme hekel aan heeft: in de openbaarheid treden… Dat heeft verregaande consequenties voor Frieda en haar omgeving.

Die Frieda Klein is best een bijzondere dame schreef ik al eerder maar die climax die ik verwachte in het zondag-deel is dus niet gekomen. Wel lijkt het me duidelijk dat er richting die climax gewerkt wordt want de aanwezigheid (of eigenlijk toch ook weer grotendeels de áfwezigheid) van Dean Reeve komt in dit boek meer en meer naar voren. En tja, een copycat, dat kan deze meneer natuurlijk niet tolereren. En dat doe ie natuurlijk ook niet. ;-)

Ik vond dit een van de betere boeken uit de serie en ben heel, heel, heel benieuwd naar het vervolg.

De dag tegen het pesten

Gossiemikkie, er zijn ontzettend veel speciale dagen in het jaar en vandaag is het dus de ‘dag tegen het pesten. Ik moet zeggen dat ik geen idee heb wie al die dagen verzint en ‘toewijst’ en ik vind het ergens ook wel een beetje suf allemaal. Net alsof elk issue een speciale dag verdiend. Aan de andere kant: met een speciale dag en wellicht wat reclame zoals hier ;-) genereert zo’n dag dan misschien wel wat aandacht.

En sommige dingen zijn natuurlijk ook hartstikke belangrijk, maar ik denk dat die dan eigenlijk gewoon iedere dag aandacht verdienen.

Maar goed, de dag tegen het pesten. Ik kan zo boos worden om het feit dat er nog steeds gepest wordt. En ik snap het ook niet. Als ik ooit zou horen dat mijn dochters bewust andere kinderen verdriet of pijn doen, dan zouden ze een heel slechte aan mij hebben. Ik durf er echter zo goed als een hand onder te verwedden dat mijn dochters dit niet doen omdat ze donders goed weten hoe wij daarover denken. Ze zijn echt niet Roomser dan de Paus en zullen heus ook wel ‘ns ondoordachte dingen zeggen die een ander verdriet doen, maar categorisch en bewust (en daar gaat het tenslotte om met pesten) iemand kwetsen, treiteren of buitensluiten: no way.

Wat dat betreft vind ik het nog steeds zo raar dat er nog steeds gepest wordt! Vinden andere ouders het niet belangrijk? Weten ze het wel? Het is bijna bizar hoeveel De Scholier thuis vertelt als ik dat vergelijk met wat de dochter van een vriendin vertelt. De meisjes zitten in dezelfde klas en mijn vriendin weet nooit iets. Dat komt voor een groot deel omdat haar dochter door de basisschoolperiode heen fladdert. Het is een allemansvriendje die tegelijkertijd niet over zich heen laat lopen. Nooit trammelant met haar dus en voor haar ook geen reden om thuis dingen te vertellen.

De Scholier heeft het niet heel gemakkelijk op school. Ze heeft, sociaal-emotioneel,  weinig aansluiting en er is vaak gedoe, maar ze wordt GELUKKIG ook echt niet zwaar gepest. Ze gaat nog steeds (en heeft dat altijd gedaan) met heel veel plezier naar school. Als ze er diep ongelukkig zou zijn, dan zou dat wel anders zijn lijkt me. Maar zoals bekend, er is wel vaak gedoe. Wat zij dus thuis vertelt. En dan gaat het vaak niet eens over wat haar overkomt, maar over hoe kinderen tegen elkaar doen. Ze heeft zulke voelsprieten dat meissie. En dat is niet altijd handig natuurlijk.

De Student heeft het op de basisschool een tijdlang erg moeilijk gehad. Dat werd veroorzaakt door één klasgenootje waar de andere meisjes zo van onder de indruk waren dat ze het maar lieten gebeuren. De Student echter stond haar mannetje gelukkig redelijk goed en uiteindelijk is het toch afgelopen. Ik vond het wel bizar dat de ouders van het betreffende schatje nooit iets hebben laten horen. En dat schatje, dat is nog net zo’n trutje als een jaar of acht geleden. Tot op het bot verwend, maar zo’n onaardig kind en ze loopt altijd rond met een chagrijnige snoet. Tja, kom je aan mijn kindjes, dan kom je aan mij. En ik ben wat dat betreft niet zo heel vergevingsgezind.

Enfin: pesten is helaas van alle tijden en van alle leeftijden. Wat zou het toch mooi zijn als we er voor konden zorgen dat dat ‘ns ophield. Ik ben wat dat betreft heel erg van lief zijn voor elkaar en van ‘wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet’.

Wat zijn jouw ervaringen met pesten? 

Bugs

Eten van de toekomst wordt het wel ‘ns genoemd. We gaan ooit massaal over op insecten en wormen en dat soort beestjes. Ik kan er me nog niet heel veel bij voorstellen al kan ik me de noodzaak ook weer wel voorstellen.

Enfin: dit potje staat al enige tijd bij mij in de keuken. Zoals wellicht bekend doet De Student de opleiding Food Innovation en daar zit niet voor niets het woord ‘innovation’ in. De opdracht is dan dus ook: bedenk een goed recept met deze meelwormen. En dan dus ook een echt goed recept, niet iets afgezaagds als frituren die hap, want dat mag niet.

De Student moet samen met een collegastudent dus aan de bak. En omdat ik de beroerdste niet ben leg ik jullie de vraag maar ‘ns voor: wat voor recept zou De Student kunnen bedenken waarvan jij dan weer denkt ‘oh, lekker!’.

Zeven jaar getrouwd

Goed, en zo zijn wij dus al weer zeven jaar getrouwd vandaag en dat schijnt dan een ‘donzen huwelijk’ te zijn. Er is een of ander spreekwoord over zeven vette jaren die gevolgd worden door zeven magere jaren, maar daar doen wij gewoon niet aan mee hebben Mr. T. en ik bedacht. We doen alleen maar aan vette jaren met misschien af en toe een mager weekje/maandje er tussendoor. Dat is genoeg.

Mr. T. is mijn man voor het leven en al is er af en toe gedoe, en is het soms best saai of niet leuk, ik kan me geen betere echtgenoot wensen.

Toevallig had ik het er laatst nog met de zeer verliefde Student over. Dat een relatie na verloop van tijd niet altijd meer sprankelend is of dat je soms wel ‘ns denkt ‘is dit alles oehoehoehoe‘, maar dat het vooral zaak is er voor te werken, moeite te doen voor elkaar en niet te snel op te geven.

Zowel Mr. T. als ik zijn eerder getrouwd geweest en weten dus heel goed wat we wel en wat we niet willen. En hoewel ik mijn man verliet en Mr. T. verlaten werd door zijn vrouw, zijn wij allebei mensen die niet de gemakkelijke weg gekozen hebben van ‘ik vind het niet meer leuk, ik houd er mee op’.

Ooit las ik ergens ‘I don’t need a perfect relationship, I just need someone who won’t give up on me’ en ik denk dat dat de lading wel dekt. Alhoewel: dat won’t give up kan ook wel wat negatiever uitgelegd worden dan dat ik bedoel.

Wat is nou eigenlijk een perfecte relatie? Ik heb geen idee. Wat ik wel weet is dat ik me enorm thuis voel bij Mr. T., dat we er altijd voor elkaar zullen zijn, dat samen stil zijn nooit ongemakkelijk is en dat hij heel sterke armen heeft waarin ik altijd weg kan kruipen als ik niet senang voel.

Op naar de volgende zeven jaar!

* * *

En omdat een zondag zonder een boekrecensie geen echte zondag is, dat denk ik tenminste, toch nog even een kort berichtje over ‘Ik weet waarom gekooide vogels zingen‘ van Maya Angelou.

In de herinneringen aan haar jeugd, 1931-1944, beschrijft de auteur hoe ze (3 jaar oud) na de scheiding van haar ouders met broer Bailey (4) naar oma Momma in Stamps, Arkansas wordt gestuurd, waar deze het enige warenhuis heeft en waar ze de strikte segregatie tussen blank en zwart ervaren. Op haar 8e tijdelijk wonend bij haar moeder in St. Louis wordt ze verkracht door moeders vriend, die na te zijn vrijgesproken wordt gedood, mogelijk door haar ooms. Omdat ze zich schuldig voelt praat ze 5 jaar nauwelijks; ze gaan weer naar Momma. In 1943 weer wonend bij haar moeder wordt ze zwanger na eenmalige seks met een tiener, slaagt toch voor de high school en krijgt een zoontje.

Het zal heus wel een mooi boek zijn, maar ik vond het niet om door te komen en dat betekende dat ik, en dat gebeurt niet vaak, het boek na een bladzijde of 100 weglegde. (Maar stiekem denk ik dat dat ook komt omdat de nieuwe Nicci French op me lag te wachten ik dus heel snel wilde weten hoe het verder ging met Frieda en dat logje komt binnenkort online. Nee, zonder gekheid, het boek pakte me echt niet en dat is natuurlijk best heel jammer.)

Paaslijst

En dan is het paasweekend alweer aangebroken. Heerlijk een dag extra vrij, maar eigenlijk komt het echt helemaal niet goed uit want het is zooooooo druk op het werk! De Student dompelt zich drie dagen onder in een van de eerste festivals van het seizoen en stiekem had ik ook wel gewild: Doe Maar en De Staat op één avond kunnen zien, dat is toch wel heel aantrekkelijk. Maar tegelijkertijd wil ik ook wel ‘ns even een paar dagen helemaal niets hoeven. Alhoewel: aanstaande zondag gaan we natuurlijk gruwelijk ontzettend vieren dat we op die datum al weer 7 hele jaren getrouwd zijn. Toch Mr. T.?

Enfin: ik dacht dat een paaslijstje wel leuk zou zijn, dus heb ik maar even een in elkaar geknutseld.

  1. Ik heb gisteren wel/niet The Passion gekeken en waarom wel/niet …
  2. Dit zijn mijn plannen voor het komende weekend …
  3. Traditionele feestdagen zoals Tweede Paasdag moeten nu maar ‘ns ruimte maken voor vrij op te nemen dagen op momenten dat ik ze vrij wil hebben …
  4. Mijn favoriete smaak paaseitje is …
  5. Toen ik nog jong was deden we thuis … met Pasen …
  6. Een ei hoort erbij en dat dient als volgt bereid te zijn …
  7. Ik weet heus wel wat er op Witte Donderdag en Goede Vrijdag gebeurde, daar hoef ik echt niet voor te googelen …
  8. Pasen heeft voor mij helemaal niets meer met het geloof te maken …
  9. Bij een paasbrunch/-lunch mag het volgende in ieder geval niet ontbreken …
  10. In de periode tussen carnaval en Pasen heb ik ‘gevast’ …

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.