Afscheid

Traditionele afscheiden zoals ik die vroeger meemaakte raken volgens mij best uit. Tenminste als het om jonge(re) mensen gaat die overlijden. En ook bij oudere mensen verdwijnen bepaalde gebruiken. Avondwakes worden (lang) niet altijd meer gehouden en de traditionele Katholieke uitvaartmis lijkt ook minder in trek te zijn.

Schreef ik vier jaar geleden nog dat ik (gelukkig) nog niet veel crematies had meegemaakt, dat is (wederom gelukkig) nog steeds zo. Laatst ging ik naar de uitvaartdienst van de vader van de vriend van een van mijn beste vriendinnen. Die uitvaart werd in een kerk gehouden maar dan in de zogenaamde ‘woord- en communiedienst vorm’. Dat betekent dat er wel wat kerkelijke rituelen zijn maar dat ‘de dienst van de tafel’ vervalt terwijl er wél een communie uitgedeeld wordt. Er waren echt heel mooie teksten en het was jammer dat er geen boekjes meer waren want ik vind het altijd wel mooi om zo’n boekje te bewaren. Het was de eerste keer dat ik dat op die manier meemaakte. Best bijzonder en ook best mooi. Als je over mooi kunt spreken als er mensen verdriet hebben.

Een paar weken geleden werd ‘het leven van de peettante van Mr. T.’ gevierd. Van haar werd afscheid genomen in een kerk die niet meer officieel als kerk gebruikt werd. Er was een zogenaamde kruisheer die af en toe op een zeer aansprekende manier het woord nam. Maar verder werd de hele viering gedragen door haar kinderen en kleinkinderen. Bij binnenkomst kreeg iedereen een theelichtje dat je voorin de kerk aan moest maken en neer moest zetten. Toen later de kist binnen werd gebracht (geflankeerd door de kinderen) werd deze tussen al die brandende kaarsjes geplaatst. De oudste dochter opende de bijeenkomst, er waren woordjes, een andere dochter speelde prachtig op fluit en samen met een kleindochter op de piano speelden ze samen het Avé Maria. Er was een prachtig levensverhaal (ik kende de goede vrouw eigenlijk niet eens, maar door de woorden in dat verhaal ging ze voor mij toen pas echt leven) dat door de oudste dochter voorgelezen werd, traditionele voorbeden die door de kleinkinderen gelezen werden en ook nog muziek van CD. Na de dienst werd in dezelfde kerk koffie en gebak geserveerd en daarmee was moeder er dus nog gewoon bij tijdens het condoleren. Pas een uur daarna ging de familie naar de begraafplaats waar moeder bij haar echtgenoot bijgezet werd. Ik vond dit dus echt een heel mooie en intieme manier van afscheid nemen.

Er is al met al dus al weer een heleboel veranderd de laatste jaren. En ik denk dat dat alleen maar goed is. Mensen moeten afscheid kunnen nemen op een manier die goed bij hen en bij de overledene past.

Hoe denk jij daarover? Zie jij ook dat ‘afscheid nemen’ aan het veranderen is? En heb je mooie (of juist mindere) ervaringen opgedaan wat dat betreft?

Juweeltje

Plakte ik vorige week nog vier boeken in een boekenlogje, sommige boeken verdienen alle aandacht. Dat is in dit geval ‘Het licht van de zee‘ van M.L. Stedman. Een zeer mooie roman die inmiddels ook verfilmd is las ik.

Het is 1926, en Tom en Isabel Sherbourne bemannen een afgelegen vuurtoren voor de kust van Australië. Het is een stil en eenzaam leven voor het jonge, ongewenst kinderloze stel. Tot er na een storm in april een reddingsboot aanspoelt met twee mensen erin: een dode man en een kleine, springlevende baby, een meisje. Tom begraaft de man en Isabel ontfermt zich over het kind, waarmee ze al snel een sterke band krijgt. Ze haalt Tom over om net te doen alsof ze hun dochter is. Maar wanneer ze na twee jaar terugkeren naar het vasteland worden ze geconfronteerd met veel vragen van hun vrienden en familie, en met een wanhopige vrouw op zoek naar haar dochtertje…

Ik vond het echt een heel mooie roman, een puur verhaal met een zeer sympathieke Tom in de hoofdrol. Wat een prachtkerel, waren ze maar allemaal zo op de wereld, dan zou er zoveel minder ellende zijn. En Isabel is ook een heel mooi uitgewerkt personage. En ik snap haar zo goed. Hoe het verlangen naar iets je zo ‘gek’ kan maken. Dat heeft Stedman echt prachtig uitgewerkt. Of wat te denken van Hannah, ach die arme vrouw. Hoe ze leeft met altijd maar weer die hoop in haar hart.

Echt heel, heel mooi. Dit boek moet je echt lezen.

Spring is in the air

De aller-, aller-, allerlekkerste en betaalbare rode wijn vind ik momenteel de Merlot van Joseph Castan. Echt, dit is zo’n lekker wijntje. Ha, dat is wel wat anders dan die zoete rode Spaanse wijn die ik ‘vroeger’ placht (wat een mooi woord: placht) te drinken. Maar zoals ik een paar jaar geleden al schreef: mijn smaak verandert behoorlijk.
Joseph Castan Excellence Merlot IGP Pays d'Oc 2010
Het is wat mij betreft trouwens wel bijna tijd om over te stappen op droge witte wijn. Spring is immers in the air en daar hoort iets kouds bij. En wat ik ook heel, heel, heel lekker vind is koud wit bier. Ja, laat die lente/zomer maar komen! Ik verheug me op slippers en fijne avonden. Op een regelmatig barbecueën met lieve mensen om me heen en met fietsen en wandelen.

  1. Wat is jouw favoriete alcoholische winterdrankje?
  2. En je favoriete non-alcoholische winterdrankje?
  3. En wat drink je alcolholtechnisch gezien het liefst in de lente/zomer?
  4. Is er ook een favoriet niet alcoholisch lente-/zomerdrankje?
  5. Wat is jouw ideale lenteweer?
  6. En hoe breng je het liefst een zomeravond door?
  7. Welk schoeisel is favoriet als het wat warmer wordt?
  8. Ben je een zonaanbidder of zoek je toch liever de schaduw op?
  9. Zijn er ook nadelen aan het warme(re) weer wat jou betreft?
  10. Waar ga je je (zomer)vakantie doorbrengen?

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.

Zo vies!

Op de een of andere manier hebben wij een vliegenplaag in huis. Geen idee waar die krengen geboren worden (ik vermoed ergens op zolder of in de spouwmuur maar ja, vindt dat maar ‘ns uit), maar feit is wel dat ze, zodra ze uitgekomen zijn, in onze slaapkamer terecht komen. Hieronder op de foto zie je een aantal vliegenlijken. Dat is de oogst van een dag. Ik vind het echt zo vies!

Op de kamer van De Scholier zitten er ook af en toe een paar, maar dat aantal valt -gelukkig- in het niet bij de hoeveelheid die er op onze slaapkamer zitten.

Ik ben bang dat het met het komende lenteweer niet zomaar ophoudt met die vliegentoestand. Waar komen ze toch vandaan en beter nog, hoe komen we ervan af!

Iemand de gouden tip? Ik zou je erg dankbaar zijn!

Vier

Maar weer even vier boeken in een logje frommelen, want ik heb weer zo veel boeken gelezen en zo weinig zondagen om boekenblogjes te plaatsen. En ja, ik kan best op andere dagen ook boekenblogjes plaatsen, maar daar heb ik niet zovele zin in en daarbij, dat is voor de trouwe boekenblogjeslezers ook weer zo verwarrend allemaal. ;-) En teveel boeken in een blogje nodigt volgens mij al helemaal niet uit tot lezen. Of wel? 

Allereerst is daar ‘Boek der spiegels‘ van E.O. Chivovici. Waar gaat dit boek over?

Op een nacht in 1987 werd de vooraanstaande hoogleraar Joseph Wieder op brute wijze vermoord. De zaak werd nooit opgelost. New York, 25 jaar later. Literair agent Peter Katz ontvangt enkele hoofdstukken uit een manuscript met de titel Boek der spiegels. Het zijn de memoires van Richard Flynn over diens tijd op Princeton University. Hierin beschrijft hij zijn opmerkelijke verstandhouding met Wieder. Katz is vastbesloten tot op de bodem uit te zoeken wat er in de nacht van de moord is voorgevallen. Hij is ervan overtuigd dat het antwoord zal staan in het ontbrekende deel van Flynns memoires. Richard Flynn is echter ongeneeslijk ziek, en de rest van het manuscript blijkt onvindbaar. Katz raakt geobsedeerd door de zaak. Maar hoe dieper hij in de materie duikt, hoe verder hij verwijderd lijkt van de oplossing.

Een tof boek, maar ook wel wat ingewikkeld vond ik door de vele namen die in het boek voorkwamen en ook dat alle personages hun eigen waarheid meer dan duidelijk mogen vertonen. Het boek is in drie stukken opgedeeld en ieder stuk wordt vanuit het perspectief van een ander personage vertelt wat het boek extra uitdagend maakt. Het idee om een boek te beginnen met een deel van een boek vind ik erg origineel gevonden. De moeite waard dus.

Het tweede boek is een kort verhaal over mijn grote held Jack Reacher. Een boek waarin hij als jonge gast van 13 jaar wat dingen meemaakt. Een leuk boekje dat ‘Tweede zoon‘, maar verder niets bijzonders. Maar ja, als je van Reacher houdt, dan wil je ook alles van hem lezen. Toch?

Soerabaja‘ van Pauline Slot dan. Een boek dat gebaseerd is op haar familiegeschiedenis.

‘Zijn die mensen boos op ons?’ vroeg Kiki. ‘Ja, ze zijn een beetje boos,’ zei ik. ‘Maar niet op jou.’ Het was een leugen. De mannen met speren waren boos op mij, op Beppie, op Kiki, op Truusje, en op alle andere vrouwen en kinderen in de trein. Zo boos waren ze dat ze ons te lijf wilden gaan: ik voelde het aan de angst die als een rat in mijn lichaam heen en weer rende, radeloos, gevangen. Soerabaja is het waargebeurde verhaal van een Nederlands gezin in de nadagen van Indië.
Het is 1934 en Henk de Fluiter, een jonge bioloog, vertrekt met zijn vrouw Bep naar Indië. Een besluit met grote gevolgen, want in 1942 maakt de Japanse bezetting een einde aan hun gelukkige leven. Henk wordt naar de Birma-spoorweg gevoerd, Bep leeft met hun drie dochtertjes in kampen op Java. Toch bloeit hun liefde, juist in de jaren van verlangen en gebrek. Dan komt in augustus 1945 de bevrijding, en een hereniging lijkt nabij. Maar Indië bestaat niet meer, en tussen de oude en de nieuwe wereld ligt een levensgevaarlijk niemandsland.

Een aangrijpend boek met verschrikkelijke gebeurtenissen. Het is een deel van de Tweede Wereldoorlog dat hier in Nederland behoorlijk onderbelicht is. Als je er niet direct mee te maken hebt gehad, dan denk ik niet dat je heel erg veel weet over wat er in het oosten allemaal gebeurd is. Ik niet in ieder geval.

De schrijfstijl is bijzonder. Ouderwetsch vooral maar dat komt uiteraard ook voor een deel doordat het boek gebaseerd is op de vele brieven die bewaard zijn gebleven. Wat me erg stoorde was het feit dat enige layout in dit ebook volledig ontbrak waardoor het af en toe zeer verwarrend was tijdens het lezen. Dat vind ik wel suf, als je het boek, zoals in dit geval, zelf gekocht hebt. Maar verder: het lezen waard. En het herdenken.

Tenslotte ‘Waar is ze?‘ van Alex Marwood.

Sorry voor deze algemene mail, maar ik heb jullie hulp hard nodig. Mijn peetdochter, Coco Jackson, verdween uit het­vakantiehuis in Bournemouth waar ze met haar familie verbleef in de nacht van zondag op maandag 29/30 augustus. Opeens was ze er niet meer. Coco is drie jaar oud.
Als Coco, een van een tweeling, tijdens een familieweekend verdwijnt, ontstaat er mediahype. Haar ouders zijn rijk en ­invloedrijk, net als alle vrienden met wie ze op vakantie ­waren dat weekend aan zee. Wat is er echt met Coco gebeurd? Twaalf jaar later komt het gezelschap weer bij elkaar voor een herdenkingsweekend. Coco’s vader is overleden en de onderhuidse spanning is voelbaar. De donkerste geheimen worden langzaam blootgelegd…

Weer een aanrader. Niet superspannend of bijzonder, maar wel weer zo’n boek dat je echt uit wilt lezen omdat het thema aansprekend is. En ook jij als lezer wilt weten wat er met Coco gebeurd is. Dat je dat halverwege het boek al ontdekt is niet belangrijk, zeker niet als je doorleest en ziet hoe … (maar daar moet ik maar niets over schrijven want dan verraad ik wellicht te veel). Mooie mix van heden en verleden en vanuit verschillende personages verteld.

Welk boek van deze vier zou jij als eerste gaan lezen?