De Student studeert en leert

De Student moest voor een opdracht van school een groentespread maken en die moest aan allerlei eisen voldoen (al moet ik eerlijk gezegd bekennen dat ik niet meer precies weet welke eisen dat waren). Wel moest ze dus niet alleen de spread maken, maar ook zorgen voor een leuke verpakking met een volledig kloppend etiket. Een tijdje geleden heeft ze dus thuis onze keuken gebruikt als ‘proeffabriek’ voor haar groentespread waarin ze rabarber, tomaat en sinaasappel verwerkte. Op enig moment moest er op school iets heel ingewikkelds getest worden en daar slaagde haar spread glansrijk voor (en wederom: vraag me niet precies wat het was, want het gaat mij de pet te boven).  Vorige week werd haar spread door de school beoordeeld op smaak, het potje, het etiket (klopt de informatie en de berekende voedingswaarde die erop staat) maar daar heeft ze op dit moment nog geen punt voor gekregen.

Wat ons betreft is ze echter ruimschoots geslaagd met haar spread want hij was (ja, hij is op inmiddels), erg lekker.

Al een week of acht geleden had De Student voldoende studiepunten verzameld om naar het tweede leerjaar te mogen gaan en we wachten nu af of ze in dit laatste blok voldoende studiepunten heeft verzameld om haar propedeuse te halen. Zo heeft ze een korte stage gelopen, nog wat andere praktische proeven moeten doen, twee tentamens en nog wat andere zaken waarvoor de beoordeling nog niet binnen is. Maar wat wel duidelijk is, is dat De Student echt volledig op haar plek zit op deze school. Ze heeft het echt supergoed naar haar zin en ze heeft nog nooit zo veel verteld over school en wat ze allemaal doet en leert als in het afgelopen schooljaar.

Inmiddels heeft ze ook haar keuze gemaakt voor wat betreft haar specialisatie. Ze heeft gekozen voor ‘packaging and design’ en ik denk dat dat een prima keuze is die heel goed bij haar past.

Ze heeft het de afgelopen weken echt superdruk gehad met school en af en toe was ze behoorlijk onzeker en verdrietig over alles wat ze deed en haar tranen zaten hoog. Het is een pittige opleiding en het is maar goed dat ze het zo tof vindt, want anders lijkt het me erg lastig om gemotiveerd te blijven. Maar naast school is daar natuurlijk ook nog haar vriend (die eergisteren voor zijn rijbewijs slaagde), haar vriendinnen en haar werk. Kortom: ze heeft het echt druk en vond het lastig om alle ballen in de lucht te houden. Ze kijkt tegelijkertijd uit naar haar vakantie maar ziet er ook als een berg tegenop en dan vooral tegen het feit dat ze haar vriend dan vier weken niet zal zien en dat vindt ze verrekte lastig. Ook voer voor onzekerheid en gebaal dus. Dan was er ook nog een misverstand met een paar vriendinnen en toen was het echt op: tranen met tuiten!

Vandaag echter gaat ze samen met haar lief naar Walibi Flevo en dat kan ze doen dankzij haar opa en oma die er een dagje fietsen in en rond Staphorst aan vastplakken. De Student heeft zelf immers wel een OV-kaart, maar haar vriend niet en dat betekent dat een retourtje met het openbaar -houd je vast- zo ongeveer € 50,= kost en dat ze over een enkele reis 3 uur zouden doen. Echt absurd en niet echt heel tof natuurlijk. Hoe fijn is het dan dat opa en oma voor taxi spelen! Ik hoop dat ze een geweldige dag gaan hebben samen. En dat ook opa en oma eindelijk gaan genieten van Staphorst (dat wilden ze namelijk al heel erg lang, maar kwam er steeds niet van).

Bruggenbouwers

Ik heb gruwelijk genoten van ‘Bruggenbouwers‘ van Jan Guillou en wat in zo’n geval erg fijn is, is dat er nog wel vier delen volgen op dit eerste deel in de serie over de broers Lauritz, Oscar en Sverre (2, 3, 4 en 5).

Hun vader en oom waren door de zee meegenomen. Dergelijke tragedies hoorden bij het ruwe leven aan de Noorse westkust. De drie broers Lauritz, Oscar en Sverre moesten hun toevlucht zoeken in de stad. Ze hadden anoniem kunnen blijven en in de geschiedenis kunnen verdwijnen. Maar het lot beschikte anders. Bij toeval trokken de drie de aandacht van een weldoener en kregen ze de kans om in Duitsland te worden opgeleid tot ingenieur. In 1901 studeerden ze af, met een glanzende carrière in hun geboorteland in het verschiet. En toch had het leven voor hen heel wat anders in petto. Ze verdwaalden in de wereld. Bruggenbouwers volgt de drie broers op hun dwaaltocht, van besneeuwde Noorse vlaktes via Duitse aristocratische salons tot de savannes van Oost-Afrika. Het is een epische roman van zeldzame kwaliteit, die niemand onberoerd zal laten.

Een prachtige stijl van sfeer beschrijven. Soms gebeurt er eigenlijk gewoon helemaal niets, maar Guillou beschrijft dat ‘niets’ zo mooi dat het nooit verveelt om erover te lezen. Ook is er de nodige, subtiele, humor in het boek verwerkt. Sverre is in dit eerste deel maar heel beperkt aanwezig, maar dat schijnt goed gemaakt te worden in deel 2.

Lauritz vertrekt na de studie naar het hoge noorden om daar aan de spoorlijn te werken en moet dat onder verschrikkelijke weersomstandigheden doen. Oscar vertrekt, nadat hij verschrikkelijk bedrogen wordt, vol schaamte naar Afrika waar hij ook aan de slag gaat met het bouwen van een spoorlijn. Ik vond vooral de stukken met Oscar erg interessant omdat het voor mij een behoorlijk onbekend deel van de geschiedenis beschrijft. Hoe een land als België onder leiding van Koning Leopold II met de inheemse bevolking omging is in en in triest en ik wist helemaal niets over het verloop van de Eerste Wereldoorlog in Afrika en was verrast om te lezen dat een klein leger van 3.000 Duitsers en 11.000 autochtonen gedurende 4 jaar het leger van de Engelse troepen ter grootte van 300.000 steeds opnieuw versloeg.

Ik ga de rest van de delen zeker ook lezen, maar ben nu begonnen in ‘Ragdoll‘ en daarover dus volgende week meer.

Tussenstation

Over hoeveel kleinkinderen voor je kunnen betekenen heb ik al eens eerder een gastlogje geschreven. Ik kreeg wel eens van mijn dochter te horen dat het leek of ik meer van de kleinkinderen hield, dan ik ooit van haar heb gedaan. Een beetje plagend antwoordde ik, dat zij ook maar het noodzakelijk tussenstation was om kleinkinderen te krijgen. Ze weet wel beter, maar het feit is dat je met minder zorgen met de kleinkinderen mag omgaan, dat je meer tijd hebt als vroeger en het heerlijk is om te zien hoe ze opgroeien.

Afgelopen zondag (Vaderdag) werd er in de kerk het volgende gedichtje voor gelezen. Ik vond het mooi bij het gevoel van ouders en grootouders passen!

Kind van mijn kind
Als ik je zie
Met je blonde haren
met jullie lange ranke benen
zo heel totaal verschillend
maar wel familie van elkaar.

Kind van mijn kind,
Herinnering aan vroeger en aan jou
van wie ik al zo heel lang hield
en nu nog steeds van hou.

Kind van mijn kind,
Jij maakt me in één klap
Zo onvoorstelbaar rijk
De ene van karakter
De ander van uiterlijk gelijk
In jullie zie ik dingen terug
Die ik verloor of bijna was vergeten.
Ik heb je onvoorwaarlijk lief
Omdat je voor altijd
Het kind van mijn kind zult heten.

Jezus kan niet voetballen

Eergisteren deed De Scholier haar Vormsel. Zes jaar geleden deed De Student dat ook en nog steeds sta ik een beetje dubbel in het wel/niet doen van het Vormsel. Omdat ik echter niet alleen ben in dit huishouden, de scholier vastbesloten was haar Vormsel te doen en Mr. T. dat ook erg belangrijk vindt gebeurde het uiteraard wel. Daarnaast vinden zowel mijn moeder als ook mijn schoonvader het toch wel heel fijn als dit soort dingen gebeuren. Voor mijn schoonvader betekent het zelfs dat al zijn negen kleinkinderen het Vormsel hebben gedaan en dat hij bij alle negen aanwezig was. Toen De Scholier geboren werd was hij 82 dus het is best bijzonder dat hij dit nog meemaakt op zijn 94ste. Verder zijn de zussen van Mr. T. ook nog best gelovig dus we hebben wat dat betreft toch ook weer veel mensen blij gemaakt. ;-) De jongste zus van Mr. T. is de peettante van De Scholier en ze mhaakte een geweldig cadeaut voor haar petekind. Maar wat? Dat zien jullie aanstaande woensdag #cliffhanger.

De voorbereiding richting het Vormsel wordt best heel serieus aangepakt en dat vind ik ook niet meer dan normaal. Kinderen moeten er op z’n minst moeite voor doen en zich verdiepen in wat het Vormsel nu precies inhoudt. De uiteindelijke mis afgelopen zaterdag vond ik erg mooi maar dat kwam vooral door de grote rol die de kinderen tijdens de mis hebben. Zo zongen ze de liedjes allemaal zelf en lazen ze allemaal een stuk van de dienst voor. De kinderen kregen aan het eind van de viering van de hulpbisschop nog een leuk boek met de titel ‘Jezus kan niet voetballen’ en de stukjes die daarin staan zijn op een mooie en begrijpelijke manier geschreven voor kinderen. Ook tijdens de mis vertelde de hulpbisschop trouwens over een voetbalsituatie, maar het is natuurlijk ook niet zo heel raar dat hij dat soort vergelijkingen gebruikt omdat hij als leider al jarenlang betrokken is bij een jeugdteam.

Na de mis ging het huiswaarts waar er koffie en taart was en waar we uiteindelijk tot diep in de nacht met een tweetal diehards hebben gefilosofeerd over het leven en het geloof en dat was toch wel heel erg leuk. Al moet ik zeggen dat ik het om 03.15 uur wel gezegend vond en mijn bedje opzocht. Mr. T. heeft het zelfs weer licht zien worden voordat hij dat deed. Onze vormeling lag toen uiteraard al lang te slapen en dat was maar goed want zij moest gisteren naar de regiofinale van het zogenaamde BFF-toernooi en hoera ende hoezee: haar team won die finale en nu mag ze dus op 8 juli naar de Brabantse finale in Tilburg. Hoe cool is dat dan wel niet? Enfin: als Jezus graag nog leert voetballen, dan mag hij best een keer met De Scholier meedoen hoor.

Orphan X: de nergensman

Ik was zeer, zeer, zeer enthousiast over ‘Orphan X‘ dat ik vorig jaar lees dus ik was helemaal happy toen ik hoorde dat deel 2 in deze serie uitwas. Lezen dus dat ‘Orphan X: de nergensman‘.

Op jonge leeftijd trad Evan Smoak toe tot het Orphan-project, een officieel niet-bestaand trainingsprogramma van geheim agenten. Nu wordt hij de ‘Nergensman’ genoemd en helpt hij diegenen die zich tot niemand anders kunnen wenden. Maar op een dag is het Evan zelf die hulp nodig heeft. Hij wordt in een hinderlaag gelokt, verdoofd en weggevoerd. Wanneer hij bijkomt, zit hij opgesloten in een kamer, zonder enig idee te hebben van waar hij is en wie hem gevangen heeft genomen. Om te weten te komen wat er is gebeurd, moet hij slimmer, sneller en sterker zijn dan zijn tegenstanders.

Het was wellicht ook echt onmogelijk voor Gregg Hurwitz om de geweldige sfeer en stijl van zijn eerste boek met Evan in de hoofdrol te benaderen en dat is dus ook niet gelukt. Toch is dit tweede boek nog een heel aangename thriller waarin Evan weer de nodige dingen meemaakt en (uiteindelijk) ook rechtzet. Je maakt trouwens wel meer kennis met een ‘tobbende’ Evan en daardoor wordt hij nog sympathieker dan hij al in deel 1 was. Opnieuw trouwens een mooie cliffhanger die een deel 3 rechtvaardigt. En hoe jammer ook dat deel 2 minder indruk op me maakte, ook dat deel wil ik zeker weer gaan lezen.

Heb jij het eerste deel met Evan Smoak eigenlijk gelezen? En ga je ook nu voor deel twee?

Vegetarisch

De Student gooide een tijdje geleden de knuppel in het hoenderhok: ‘als we eens één dag per week géén vlees meer zouden eten, zou dat niet ontzettend goed van ons zijn?’ stelde ze voor. Ik moet zeggen dat ik meteen best gecharmeerd was van het idee want, ook al houd ik erg van vlees, een ietsjespietje minder zou best wel kunnen. De Scholier vond het ook allemaal best.

Ik vroeg me wel af wat Mr. T. ervan zou denken want als ik stel dat ik erg van vlees houd, dan is hij nog een soortje erger. Hij is een ware, wáre, WARE carnivoor. Echt: hij houdt er zelfs zoveel van dat hij zijn stukje vlees altijd tot aan het eind van de maaltijd bewaart. Zorgvuldig snijdt hij er dan steeds een stukje vanaf en steekt dat genietend in zijn mond. Ja, Mr. T. houdt echt oprecht veel van vlees (of gevogelte of vis). Zijn reactie viel me dus 100% mee: het was een prima idee.

Nou eten we al regelmatig pannenkoeken en dat is natuurlijk best vegetarisch, maar dat is natuurlijk niet wat De Student bedoelde. Een keer per week ga ik vanaf nu dus proberen om zonder vlees te koken. En wat ik dan ook niet wil is vleesvervangende producten want dat vind ik zo suf. Voor mij geen tofu of tempé en zeker geen kant en klare vegetarische burgers, quorn of valessmeuk. Als we het dan gaan doen, dan gaan we dus ook echt gerechten maken die niet stiekem een beetje op een vleesgerecht willen lijken omdat je er vegetarisch fijngehakt of vegetarische kipfilet in stopt.

Nee, dan gaan we voor gerechten met veel groentes, bonen, kaas en eieren en dat soort zaken. Morgen ga ik mijn eerste creatie maken namelijk een quiche met spinazie, gruyere, eieren, ui en wat peper en zout. Geen moeilijk recept, maar vooral gemakkelijk en de tijd die de quiche in de oven staat kan ik heel goed gebruiken omdat we morgenavond een feestje vieren dus dan zijn we na het eten meteen klaar. Over dat feestje volgende week meer trouwens.

Enfin: prangende vragen mijnerzijds → kook jij ook af en toe (of vaak) vegetarisch? Waarom heb je die keuze gemaakt? Wat is je lievelingsrecept en laat dat aub even achter hier want deze beginnende vegetarische kok kan best wat inspiratie gebruiken.