Jezus kan niet voetballen

Eergisteren deed De Scholier haar Vormsel. Zes jaar geleden deed De Student dat ook en nog steeds sta ik een beetje dubbel in het wel/niet doen van het Vormsel. Omdat ik echter niet alleen ben in dit huishouden, de scholier vastbesloten was haar Vormsel te doen en Mr. T. dat ook erg belangrijk vindt gebeurde het uiteraard wel. Daarnaast vinden zowel mijn moeder als ook mijn schoonvader het toch wel heel fijn als dit soort dingen gebeuren. Voor mijn schoonvader betekent het zelfs dat al zijn negen kleinkinderen het Vormsel hebben gedaan en dat hij bij alle negen aanwezig was. Toen De Scholier geboren werd was hij 82 dus het is best bijzonder dat hij dit nog meemaakt op zijn 94ste. Verder zijn de zussen van Mr. T. ook nog best gelovig dus we hebben wat dat betreft toch ook weer veel mensen blij gemaakt. ;-) De jongste zus van Mr. T. is de peettante van De Scholier en ze mhaakte een geweldig cadeaut voor haar petekind. Maar wat? Dat zien jullie aanstaande woensdag #cliffhanger.

De voorbereiding richting het Vormsel wordt best heel serieus aangepakt en dat vind ik ook niet meer dan normaal. Kinderen moeten er op z’n minst moeite voor doen en zich verdiepen in wat het Vormsel nu precies inhoudt. De uiteindelijke mis afgelopen zaterdag vond ik erg mooi maar dat kwam vooral door de grote rol die de kinderen tijdens de mis hebben. Zo zongen ze de liedjes allemaal zelf en lazen ze allemaal een stuk van de dienst voor. De kinderen kregen aan het eind van de viering van de hulpbisschop nog een leuk boek met de titel ‘Jezus kan niet voetballen’ en de stukjes die daarin staan zijn op een mooie en begrijpelijke manier geschreven voor kinderen. Ook tijdens de mis vertelde de hulpbisschop trouwens over een voetbalsituatie, maar het is natuurlijk ook niet zo heel raar dat hij dat soort vergelijkingen gebruikt omdat hij als leider al jarenlang betrokken is bij een jeugdteam.

Na de mis ging het huiswaarts waar er koffie en taart was en waar we uiteindelijk tot diep in de nacht met een tweetal diehards hebben gefilosofeerd over het leven en het geloof en dat was toch wel heel erg leuk. Al moet ik zeggen dat ik het om 03.15 uur wel gezegend vond en mijn bedje opzocht. Mr. T. heeft het zelfs weer licht zien worden voordat hij dat deed. Onze vormeling lag toen uiteraard al lang te slapen en dat was maar goed want zij moest gisteren naar de regiofinale van het zogenaamde BFF-toernooi en hoera ende hoezee: haar team won die finale en nu mag ze dus op 8 juli naar de Brabantse finale in Tilburg. Hoe cool is dat dan wel niet? Enfin: als Jezus graag nog leert voetballen, dan mag hij best een keer met De Scholier meedoen hoor.

6 gedachten over “Jezus kan niet voetballen

  1. Gefeliciteerd. Denk ik.

    Als ongedoopte was ik wel blij dat Yep uiteindelijk besloot toch niet gedoopt te willen worden op zijn 82te (voorwaarde om zijn communie te mogen doen).

  2. Toch mooi dat ze het zelf ook wilde. Mijn kinderen zijn wel gedoopt, hebben de 1e communie gedaan, maar dat is het. Sinds ik met Jan samen ben (die heel erg gelovig is, lang geleden dat ik iemand mee heb gemaakt die zo zijn geloof belijdt) merk ik wel dat ik toch wel nog steeds de eerbied heb bij de rituelen hoort. Ik ga ook af en toe met hem mee naar de kerk. Het voelt goed. Er wordt me niets opgedrongen zo moet het zijn!

  3. Tja, ik kan mer iéts bij jouw bedenkingen voorstellen maar ik ben dan ook een hartstikke ongelovige en vind dat dit soort beslissingen alleen door volwassenen genomen zouden moeten worden. Op deze leeftijd heeft het toch iets van “omkopen”want welk kind wil er nou niét een dagje middelpunt zijn met cadeautjes. Ik ben in ieder geval blij dat ik de oma ben van allemaal kleinkinderen die niet door of voor welk geloof dan ook “gevormd zijn”. Dat kan altijd nog zodra ze zo’n beslissing kunnen overzien. Maar ik geloof zonder meer dat de scholier een prachtige dag had.

Reacties zijn gesloten.