Voorbereidingen

In september zijn mijn ouders 50 jaar getrouwd en dat gaan zij (en wij) uiteraard vieren. Want 50 jaar lief en leed delen en dat in goede harmonie doen is het vieren meer dan waard.

Mijn ouders starten hun feest met een eucharistieviering in de kerk, daarna komt de naaste familie bij elkaar voor koffie en taart en op een gegeven moment een fijn diner en ‘s avonds is er een feest voor verdere vrienden, buurt, kennissen en zelfs al mijn neven en nichten. Het wordt voor ons dus ook een kleine reünie: hoe tof is dat dan wel niet.

Inmiddels zijn wij begonnen met de voorbereidingen van een en ander. Daar kan ik hier natuurlijk niet te veel over uitweiden want mijn moeder leest hier immers ook mee. Maar wat ik hier wel wil delen is het feit dat Mr. T. en ik binnenkort aan de gang gaan met het boekje dat bij de eucharistieviering  hoort. Nou weet ik niet hoeveel van mijn lezers hier weten wat dat is, maar eigenlijk is het dus gewoon een boekje waarin je, vaak woord voor woord, mee kunt lezen met alles wat er tijdens de dienst gebeurt. Een deel van een dienst is aan regels gebonden, maar er is ook best een heleboel vrij in te vullen. Mr. T. en ik maken in ieder geval het boekje en wat daar allemaal instaat blijft tot het moment dat we in de kerk zitten voor mijn ouders een verrassing.

Mijn ouders hebben de liedjes uitgekozen die ze graag tijdens de mis willen horen (die liedjes worden gezonden door het plaatselijke gemengd koor), maar Mr. T. en ik gaan dus aan de slag met de andere vrij in te vullen teksten. Een deel daarvan zullen wij zelf schrijven, maar misschien heb jij wel ergens een prachtige tekst die het waard is om in ons misboekje opgenomen te worden. Of misschien heb jij wel voorbeelden van voorbedes, een bijzondere evangelietekst of lezingen die zo anders zijn dan dat wij hier in onze omgeving gewend zijn. Of misschien heb je wel een prachtig gedicht dat we als opening of slot kunnen gebruiken.

Ik weet best dat er een heleboel op internet te vinden is, maar wat ik zelf vaak doe als ik iets heel moois ergens lees, iets dat me raakt zeg maar, dan bewaar ik het in een schrift of op de computer. Ook heb ik hier boven op zolder een boel misboekjes liggen, dus ik kan best wel teenentander vinden.

Waarom ik het dan toch aan jullie vraag? Nou, eigenlijk heel simpel. Vaak circuleren binnen bepaalde regio’s toch vaak dezelfde teksten. Maar laatst was ik bij een uitvaartdienst zo’n 20 kilometer hiervandaan en wat blijkt dan: daar doen ze het net allemaal wat anders en ze gebruikten dus ook teksten die ik toen voor het eerste hoorde.

Enfin: heb jij iets waarvan je denkt ‘daar zou Mrs. T. best wel ‘ns iets mee kunnen’, stuur de tekst dan alsjeblieft naar triltaal@hotmail.com. Niet de tekst in de reacties zetten natuurlijk, want zoals gezegd, mijn moeder leest mee ;-).

Ik ben heel benieuwd of er reacties komen en wacht vol spanning af. En stel dat we jouw tekst uiteindelijk in het boekje gebruiken, dan stuur ik je na het feest gewoon een versie van het boekje toe? Is dat nou geen mooie deal?

De pruimenboom

Echt onder de indruk was ik van ‘De pruimenboom‘ van Ellen Marie Wiseman.

‘Bloei waar je geplant bent’, zei haar oma altijd tegen haar. Maar de 17-jarige Christine Bolz weet dat er een hele wereld op haar wacht buiten het Duitse dorpje waar ze is opgegroeid. Een wereld die ze al heeft leren kennen door muziek, boeken en door Isaac Bauerman, de zoon van de welgestelde Joodse familie voor wie ze werkt. De toekomstdromen van Christine en Isaac worden echter wreed verstoord door de opkomst van het regime van Hitler. Een nieuwe wet verbiedt Christine voor Joden te werken… en om een relatie met een Jood te hebben. In haar verzet haalt ze zich de woede van de Gestapo en de verschrikkingen van een concentratiekamp op de hals.

Er zullen vast veel meer boeken zijn die(deels) tijdens de Tweede Wereldoorlog spelen en zich in Duitsland afspelen, maar veel heb ik er nog niet gelezen. Net als ‘De Boekendief‘ en ‘Stenen van de rivier‘ echter is ‘De pruimenboom’ een heel erg mooi boek. Het is wel zo dat in al deze drie de boeken vooral beschreven wordt hoe ‘goede’ Duisters in de oorlog leefden en ook zelf vochten om te overleven, hoe ook hen alle ellende is overkomen. Natuurlijk komen er misselijkmakende harde SS’ers en anders gespuis in voor net als domme meelopers die vooral het korte termijn denken hoog in het vaandel hebben. Maar de hoofdpersonages zijn altijd ‘goed’ en veroordelen het nazisme.

‘De pruimenboom’ is echter een erg indrukwekkend boek en vertelt het verhaal van Christine, haar familie en haar liefde voor Isaac. De vader van Christine wordt gedwongen om in dienst te gaan en beleeft in het oostfront verschrikkelijke dingen. Als je echter weigerde om te gaan, dan kreeg je de kogel of verdween je naar het concentratiekamp. Heb je dan nog wel een keuze? Het is een mooi boek dat beeldend de gebeurtenissen verhaald, dat je doet beseffen dat ook Duitsland het heel zwaar te verduren had en hoe logisch het dan ook is dat propaganda werkt.

De vader van Christine vecht aan het oostfront en heeft in zijn uniform een briefje zitten. Daar staat het volgende op: ‘Mijn naam is Dietrich Bolz. Moge dit als bewijs dienen dat een groot aantal van mijn kameraden en ikzelf het niet eens zijn met de politiek van Hitler. Laat het bekend worden dat wij weten dat we gedoemd zijn te mislukken voor Stalingrad, maar dat we geen andere keus hebben dan door te gaan. Vertel de wereld dat het de soldaten van het front zijn die de last van de angst en de schuld van het concrete gevecht moeten dragen, terwijl de ware schuldigen in hun bunkers schuilen en over leven en dood beslissen voor de hele wereld’. Ik weet niet of er daadwerkelijk soldaten rondliepen met dit soort briefjes in hun uniform want het lijkt me nogal een hachelijke onderneming, maar ik kan me wel voorstellen dat ze het deden. Het maakt eigenlijk ook niet uit: het geeft voor mij heel goed de kern weer waar het om draait: oorlogen worden altijd gevoerd over de rug van min of meer onschuldige mensen.

Het boek beslaat ook nog de periode na de overwinning door de geallieerden en laat zien dat er ook toen nog steeds verschrikkelijke dingen gebeurden en ook dat er in de chaos na de bevrijding veel dingen verkeerd gingen. Heel treffend is de zin die een aantal keer in het boek terugkomt: wreedheden worden alleen oorlogsmisdaden als je verliestDe schrijfster gebruikt die woorden tijdens de oorlog en ook daarna en ik denk dat ze daar zeker een punt heeft.

Ik kan je dit boek echt aanraden omdat het niet alleen de verschrikkingen van de oorlog toont, maar ook de ongelooflijke kracht en moed toont die mensen bezitten. Daarnaast is Christine een geweldig hoofdpersonage dat je in je armen sluit om alles wat ze meemaakt en de manier waarop ze daarmee omgaat. Het eerste deel van het boek is minder spannend in vergelijking met het tweede deel trouwens, maar het doet geen afbreuk aan het totale verhaal.

Vercommercialisering

Er waren laatst mooie berichten (hoera, eindelijk positief nieuws!) over een meisje dat een conducteur van de NS een flesje cola had gegeven. De aanleiding was uiteraard weer belachelijk want de betreffende conducteur was al een aantal keer beledigd en gekwetst door anderen, maar goed, het meisje dééd in ieder geval richting die conducteur iets heel vriendelijks. Uiteraard wordt zo’n bericht meteen opgepikt en de actie van het meisje werd groot nieuws en kwam in kranten en op de televisie. Allemaal prima natuurlijk en hoewel ik er toch wat dubbel insta in verband met de aanleiding kan ik het alleen maar toejuichen dat er ook aandacht is voor het goede van de mens.

Maar … waar ik vervolgens behoorlijke jeuk van krijg is het feit dat ik ook sommige berichten langs zie komen waarin de supermarktketen waar het meisje een bijbaantje heeft, heel duidelijk laat blijken supertrots te zijn op hun medewerkster. En die berichten beginnen dan met ‘….-Supermarkt is supertrots op … die …’ en biedt haar een bos bloemen aan. En dan maar delen en delen en delen pffft. Echt, ik krijg er de kriebels van. Opnieuw moet iets moois geofferd worden (het klink dramatisch maar zo voelt het wel een beetje) aan de commercie. Weer maakt een bedrijf goede sier met iets wat een van hun personeelsleden heeft gedaan … Ik heb daar toch wel moeite mee en op mij heeft het dus een averechts effect. Alhoewel: ik schrijf er nu over dus iets heeft het toch wel met me gedaan.

Wat zou het toch mooi zijn als het geld de wereld eens niet meer deed ronddraaien. Als bedrijven zich hielden aan veel meer ethische normen, dat winst niet het hoogste doel zou zijn, dat er oog zou zijn voor arbeidsomstandigheden en het milieu. Als je al ontiegelijk rijk bent waarom wil je dan nog rijkerder worden? Omdat je dan gelukkiger bent? Nou volgens mij niet hoor. Waarom enorme wapendeals sluiten die de wereld er echt niet vreedzamer op maken? Waarom dat geld niet spenderen aan veel en veel belangrijkere zaken? Ik weet heus wel dat de hedendaagse wereldse problematiek niet zo 123 op te lossen is -als die überhaupt al op te lossen is- maar met nog meer geweld of de dreiging van geweld los je in ieder geval niets op.

Inmiddels is dit alwéér een beetje een wazig bericht aan het worden want begon ik in feite met een positief bericht over een meisje uiteindelijk heb ik het toch weer over de grote ondoorgrondelijke problemen van onze tijd. Maar goed, als ik dan toch bezig ben dan gooi ik er nog maar een tegenaan: is er nog iemand die zich druk maakt over de macht van de banken? Deze instellingen stortten ons nog niet zo lang geleden in een enorme crisis maar ik geloof dat er opnieuw weer een boel mis is daar. Ik vind het ongelooflijk dat zij nog steeds de dienst uitmaken, op alle fronten en dat dat blijkbaar allemaal maar weer goed gevonden wordt. Het duurt niet heel lang meer of ik haal mijn geld van de bank denk ik. Dan stop ik het in een oude sok want met de huidige rente lijkt dat me veel beter. Zeker als je straks wellicht ook nog moet gaan betálen om je spaargeld op de bank te laten staan. Alhoewel: ik geloof dat deze mevrouw haar actie toch wel heel erg betreurt nu.

Mmm, wazig ja, ik kan er niets anders van maken. Of moet ik het maar wat positiever houden en het ‘me verwonderen’ noemen? Laat ik er maar snel een eind aan dit logje breien en jullie allemaal een fijn weekend te wensen.

Somewhere over the rainbow

Afghanistan, Hoevelaken, Manchester, Londen, Manilla, Utoya, Bunschoten, Parijs, Brussel, Nice

mensen die nooit meer thuis komen. Jonge mensen, oude mensen.

Christenen, Moslims, atheïsten, zwart, wit, geel: mensen die nooit meer thuis komen.

Savannah en Romy, ach jullie ouders en de mensen om jullie heen … zulke jonge levens voorgoed beëindigd

Terreur en zieke geesten houden ons in een wurgende greep

maken dat cynisme en angst hoogtij vieren, verdelen tot op het bot

kloven worden breder en breder, de nuance verdwijnt.

Mensen die liefhadden, ruzieden, uitkeken naar een eerste kus, toekomst hadden

ineens afgelopen, zij komen nooit meer thuis.

Verdriet, ongeloof, woede, houdt het ooit op

zo moeilijk om positief te blijven, het goede van de mens te blijven zien

‘somewhere over the rainbow’…

Taïta

Een van mijn favoriete schrijvers (al geldt dat favoriet vooral voor zijn oude(re) boeken) is Wilbur Smith die, ondanks zijn hoge leeftijd, maar boeken blijft produceren. ‘Farao’ is opnieuw een verhaal in de reeks met Taïta in de hoofdrol. Ik moet zeggen dat ik niet meer precies weet het hoeveelste deel het eigenlijk is, maar ik geloof dat ik ze wel allemaal gelezen heb intussen. Oh, ik zie bij bol.com dat het het zesde deel is.

Na de dood van de farao keert het nieuwe regime in Egypte zich tegen diens vertrouweling Taita. De troonopvolger is een labiele machtswellusteling die overal samenzweringen ziet. Hij stelt Taita ten onrechte in staat van beschuldiging en is van plan hem te doden. Geassisteerd door de broer van de nieuwe farao weet Taita te ontsnappen naar Griekenland, waar een koning hen te hulp schiet. Ze willen Egypte redden van het slechte regime van de jonge farao Utteric en het land daarmee redden van de onvermijdelijke ondergang.

Het is dat ik ‘fan’ ben, maar Smith is het toch een beetje kwijt aan het raken zoals ik hier al schreef. En toch, toch lees ik dat boek dan. De schrijfstijl is gemakkelijk, iets te gemakkelijk eigenlijk, en Taïta is opnieuw wel heel erg met zichzelf ingenomen. Maar toch blijven ze trekken die boeken en ik heb het met plezier gelezen.

Een andere held is uiteraard Jack Reacher van wie ik weer een heel kort verhaal las. En tja, jammer dat het zo kort is, want Jack regelt het allemaal maar weer mooi in dit ‘Iedereen praat‘. Taïta zou wat mij betreft best wat meer van Jack Reacher mogen hebben. Maar goed: wil je echt heel, heel, heel mooie boeken lezen van Wilbur Smith: lees dan zijn boeken over de Courtneys of de Ballantynes. Dat zijn echt fantastisch mooie historische romans en de reeksen beslaan een aantal delen dus je kunt dan vooruit.

Heb jij al ooit boeken van Wilbur Smith gelezen?

10.000

Goed, 10.000 stappen zou je dus per dag moeten zetten. Ik geloof niet dat ik dat vaak haal. Ik denk misschien een keer in de week als Mr. T. en ik op zondag een wandeling maken. Gelukkig maar dat ik dan weer wel iedere dag op de hometrainer zit en daar minstens 16 kilometertjes maak.

De app hieronder staat standaard op mijn telefoon en houdt dus keurig bij hoeveel stappen ik zet. Ha, het is dan natuurlijk wel handig als je je telefoon altijd bij je draagt en daar gaat het sowieso al heel erg mis. Dat heb ik dus nooit. Thuis ligt mijn telefoon ergens op tafel (meestal de keukentafel) en op mijn werk ligt hij op mijn werkplek waar ik regelmatig even kijk of er Whatsapptechnisch gezien nog wat spannends gebeurd is. Het komt hoogstzelden voor dat ik op mijn werk woordjes leg.

Die 13.766 stappen hierboven maakte ik op 21 mei. Er was toen een feestje van twee neven en die neven wonen een mooie wandelafstand hiervandaan. Ik ging dus te voet en Mr. T. en De Scholier gingen met de auto zodat ik niet ook nog dat hele eind terug moest lopen. Dat was trouwens maar goed ook want die avond ging ik ook nog ‘ns naar theatertoernee van De Dijk kijken. Nou heb ik eigenlijk helemaal niets met De Dijk, maar ik had de kaartjes gekregen dus dan ga je maar. Het concert was redelijk goed, maar zoals ik al typte: als je niets met een band hebt, dan is het lastig om iets echt heel mooi te vinden. Daarbij vind ik die Van der Lubbe maar een akelig mannetje om te zien. Zeker tijdens dit optreden. Een bizar pak  had hij aan en zijn haren zo straks naar achteren gekamd met een boel gel. Ieuw, het leek wel een pooier of zo. Nee, not my cup of tea dus, maar het was wel heel gezellig. Dat dan weer wel. :-)

Hahaha, ook zo grappig die boodschap: ‘Laten we gaan hardlopen!’. Ik heb echt helemaal, helemaal niets met hardlopen. Ik vind het superknap van anderen, maar ik ben er zelf gewoon helemaal niet voor gemaakt. Laat mij maar lekker mijn kilometers op de hometrainer maken terwijl ik op de tablet de krant lees of een boek op mijn e-reader. Multitaksen to the max vind ik dat.

Hoe zit het met jou? Haal je dagelijks de 10.000 stappen? Houd je van wandelen of doe je liever iets anders? En omdat dit toch een beetje een wazig logje is: heb jij iets met De Dijk? Of wat is jouw favoriete Nederlandse band?