Raak


Echt, ik verbaas me meer en meer over het land waarin we leven. Wat dat betreft bracht de krant in de afgelopen weken regelmatig  columns die ik dan vaak instemmend knikkend las. Ik wil helemaal niet ‘radicaal’ zijn, maar dat wordt me af en toe wel heel erg moeilijk gemaakt vind ik.

Ik leef met heel veel mensen mee, heb begrip voor heel veel dingen maar ik vraag me ook af wanneer anderen nu eens met mij (en lees dan in plaats van het woordje ‘mij’ svp ‘de grote grijze massa’ want ik neem even de vrijheid om te denken dat ik nu even namens een grote groep mensen ‘spreek’) rekening gaan houden.

Waarom moet een grote massa steeds maar weer rekening houden met een kleine groep? Ik snap het soms echt niet meer. Of maak ik me nu ook schuldig aan het bezigen van ‘komkommernieuws’?

De kolom hierboven was van de krant van gisteren. Weer zo’n rake. Net zoals het filmpje hieronder. Wat leven we toch in een bizarre wereld en waarom worden mensen nu niet ‘ns gewoon wat liever voor elkaar?

12 gedachten over “Raak

  1. Als iedereen nu gewoon verdraagzaam zou zijn… Rekening zou houden met een ander zonder zichzelf uit het oog te verliezen… De wereld zou er een pak mooier uitzien.

  2. Zoals een van vrouw tot man getransformeerde journalist laatst schreef: ‘ben ik eindelijk een man, wil ik zo genoemd worden, bedenken ze ineens iets anders’.
    In mijn ogen schieten we hier met ons allen in door, zoals we dat in veel dingen doen. En alles moet ook altijd uit ten treure beredeneerd worden.

    De columns van Özcan Akyol zijn raak, ik lees ze met veel genoegen en ben het vaak met hem eens.

  3. Ik vind er op zich niets mis mee. Er wordt alleen zoveel aandacht aan besteed omdat er verder niets te melden valt. Ik zie mezelf ook eerder als ‘mens’ dan als vrouw. Ik vind bijvoorbeeld de SIRE reclame over jongens ontzettend stigmatiserend. Maar ik als meisje klom dan ook graag in bomen en speelde met lego en treintjes. Ik ben geen dametje en heb er dan ook niet zo’n moeite mee om te generaliseren. Misschien komt er dan ook eens een dag dat vrouwen en mannen hetzelfde verdienen in dezelfde baan.

  4. Ik ben het met je eens hoor en ook ik ben pro meedenken, voelen etc… maar word er ondertussen wel een beetje moe en kriegelig van.

  5. Ik vind het moeilijk. Veel dingen zijn niet verkeerd bedoeld, maar kunnen verkeerd over komen. Het scheelt als we af en toe iets langer nadenken voor we iets zeggen. Helaas ben ik bekend met racistische, bekrompen en denigrerende meningen en dat terwijl ik een jonge blanke vrouw ben! Ik blijf hardop (en beleeft) uitspreken wat mij raakt en wat in mijn ogen niet klopt. Helaas merk ik dat steeds meer mensen kritiek of een vraag niet kunnen waarderen. Toch blijf ik dit doen. Een verhitte discussie op een verjaardag ga ik niet uit de weg, al is er maar 1 persoon die denkt “hé het kan ook anders”.

    In alle sollicitaties die ik de afgelopen jaren heb gehad heb ik ontelbare keren de vraag gehad of ik kinderen wil (of de minder directe vragen er om heen) en door de bal terug te kaatsten heb ik hopelijk mensen aan het denken gezet. Deze vraag wordt namelijk niet aan mannelijke sollicitanten gesteld en door te vragen waarom ze de vraag aan mij stellen blijkt keer op keer dat het gaat om vooroordelen. Men is bang dat zodra ik een vast contract krijg ik ga bevallen en minder ga werken. Het wil er nog steeds niet in dat er ook andere oplossingen zijn helaas.
    Het is maar 1 voorbeeld en gelukkig komt er geen geweld aan te pas, maar het geeft wel aan dat gelijkheid nog steeds niet echt bestaat. Laten we allemaal accepteren dat we verschillend zijn en door de buitenkant heen prikken. Als we beleefd en welwillend met elkaar omgaan maakt de aanspreekvorm van mannen en vrouwen of de huidskleur toch niet meer uit?

  6. Ook ik vind het zo vreselijk, je moet je tegenwoordig schamen als je bij de grijze massa hoort want dan is alles voor “jou”zo goed geregeld. Bij iedereen is wel wat, en we zouden allemaal wel graag dingen anders zien. Communiceer met je omgeving, en leg uit aan de mensen die belangrijk voor je zijn hoe je je voelt. Dan ben je al een heel eind op weg, niet iedereen is begripvol maar ook niet iedereen heeft de capaciteit om een ander te begrijpen of zich in te leven.

  7. Het vervelende is dat niet allee mensen dezelfde dingen “right en wrong” vinden maar daar soms wél voor willen vechten.
    Er wordt in Nederland steeds op de tenen gelopen om opgeklopte overgevoeligheden te vermijden. Ik ga daar niet aan meedoen. Iemand die geweld pleegt om zijn/haar inzichten te promoten is tuig, of dat nou uit ( welke dan ook) geloofsovertuiging, rechts dan wel linkse overtuiging gebeurt, het is extremisme waar ik geen goed woord voor over heb. Wie er uit ziet als een vrouw zal voor mij een mevrouw blijven en wie er als een man uitziet blijft een meneer.
    Het maakt me niet of men me dan bekrompen, racist of in intolerant noemt, dat is allemaal al eerder gebeurt want mensen gelijk behandelen wordt je niet altijd in dank afgenomen.

  8. Als je behoort tot de grote grijze massa (zoals ik ook) dan houdt iedereen toch al rekening met je? Alles is immers ingericht op heteroseksuele, cisgender, blanke Nederlanders.

    De toon van het debat is helaas schreeuwerig, dat ergert mij ook, maar wat mij betreft liever schreeuwerige aandacht dan dat al deze mensen weer in een hoekje kruipen en accepteren dat ze als tweederangs burger worden behandeld. Want zo lang allochtone jongeren nog steeds nauwelijks aan een stageplek komen, homo’s bijna nergens hand in hand durven lopen, en vrouwen duidelijk minder betaald krijgen dan mannen hebben we volgens mij nog een hele grote weg te gaan.

  9. Ik ben pro meedenken en pro mensen in hun waarde laten maar ik word een beetje kriebel van al die aandacht in de media. Nederlanders zijn tolerant meer is niet nodig

Reacties zijn gesloten.