Yippee blue!

Een tijdje geleden liet ik hier zien welke plannen we hadden met betrekking tot het opnieuw texen van onze woonkamer en keuken. Neigde Mr. T. in eerste instantie naar ‘industrial grey‘ gaandeweg bewoog hij ook richting ‘yippee blue‘. En dat was wel heel fijn want dat betekende dat we allebei vol overtuiging voor die kleur gingen. De Scholier was vanaf het begin al voor yippee blue en dat betekende voor De Student helaas dat ze het onderspit delfde met haar voorkeur voor industrial grey.

De eerste week van onze vakantie hadden we ingepland voor deze flinke klus en uiteindelijk hebben we het in zo’n 4½ dag hard werken klaar gekregen (exclusief poetsen overigens, want dat moest na afloop uiteraard ook nog gebeuren). Alle wanden en de plafonds hebben we gedaan met RAL 9010 en het ziet er weer lekker fris uit.  En de voorheen  Baskisch rode muren hebben we dus ‘geyippee blued’.

Mr. T. zei op een gegeven moment tegen mij dat ik maar met de rode muur achter de computers moest beginnen. Helemaal alleen, dacht ik, kan ik dat wel? Maar al snel dacht ik waarom eigenlijk ook niet. En ik heb vervolgens dus helemaal alleen die muur ‘geyippee blued’ en het aller-, aller-, allerfijnste vond ik dat de muurverf in één keer dekte!!! Hoera, dat betekende dus, dat de muur in één keer klaar was. Het was natuurlijk wel even afwachten hoe het uiteindelijke resultaat zou zijn als de muur helemaal droog was, maar het leek helemaal goed te komen en dat kwam het ook! En wow, ik vind het echt supergaaf dat blauwgrijzige, ik ben echt totaly in love met deze kleur.

Nou was die eerste wand niet zo heel moeilijk, want rechttoe rechtaan (ook al kun je, op de plint na, niets afplakken en moet je dus heel secuur werken), maar die wand aan de achterzijde: mijn hemel! Het is dan misschien wel niet zoveel m² maar poe hé wat een boel randen! En dan ook nog steeds tegen het licht inkijken. Gelukkig kon ik dit keer wel de raamkozijnen en de plinten afplakken, maar die rand tegen het plafond en de twee muren waren vrij heftig. Ik had het er behoorlijk zwaar mee moet ik zeggen. Toen wij inplanden om de eerste week te gaan schilderen, konden we natuurlijk niet weten dat het in die week een paar dagen echt heel heet zou worden. De vrijdag dat ik aan die muur begon was dus zo’n dag en dan ook nog veel zon: ook dat was behoorlijk afzien. Ik begon om 9.30 uur met de muur en was er pas rond 16.00 uur mee klaar (op een korte lunchpauze na). Maar wederom: wow! En stiekem ben ik ook heel trots dat ik het helemaal alleen heb gedaan. Terwijl ik met die blauwe muur aan de gang was, nam Mr. T. het halletje waardoor je binnenkomt onder handen.

Ik ben echt helemaal superblij met het uiteindelijke resultaat en ook Mr. T. is helemaal tevreden. Geen idee of deze kleur 15 jaar blijft zitten maar op dit moment ben ik echt helemaal happy.

Zaterdag is Mr. T. jarig en dan krijgt hij, enigszins een cadeau uit eigenbelang ik ben me daar danig van bewust, een nieuwe klok voor op de blauwe muur. Want een blauwe klok op een blauwe muur, dat is niet echt heel tof. Dus zodra de nieuwe klok hangt is het echt helemaal af!

Tussen rood en zwart & Ik ben Eleanor Oliphant

Potjeverdulleme wat vliegt de tijd zeg. Morgen mag ik alweer aan het werk. Dat zal nog best even wennen zijn. Deze vakantie gaat de annalen in als de vakantie waarin ik maar een boek op vijf las, want zoveel te doen en zo. De eerste twee boeken staan hieronder vermeld. Het zijn allebei boeken die het verdienen gelezen te worden!

Eigenlijk hoef ik niets meer te schrijven over het derde boek van Jan Guillou want man, man, man wat prachtig toch weer. ‘Tussen rood en zwart‘ behandelt het interbellum en opnieuw gebeurt dat prachtig. Het zijn zulke mooie boeken en ze te lezen met de kennis van nu en dan te lezen over hoe men toen dacht is zo bizar bizar.

De Eerste Wereldoorlog is voorbij. De broers Lauritzen zijn zowel economisch als persoonlijk zwaar getroffen. Al Oscars bezittingen in Afrika zijn geconfisqueerd door de zegevierende Engelsen. Sverres geliefde, Albie, sneuvelde in de oorlog en zelf werd hij uit het landgoed gezet dat bijna twintig jaar zijn thuis was. En Lauritz en Ingeborg moesten Bergen verlaten omdat hun zoon Harald als Duitser doodgeslagen dreigde te worden op school. Het hervinden van een beter leven in Berlijn en Saltsjöbaden kost tijd, maar algauw bevinden ze zich in de vrolijke jaren twintig. Duitsland lijkt zich te herstellen en in heel Europa leeft men in de veronderstelling dat het nooit meer oorlog kan worden. Niets wijst nog op het drama dat de familie Lauritzen en de rest van de wereld te wachten staat.

Echt, ik hoop dat je deze reeks gaat lezen: ik durf te wedden dat je er ontzettend van zult genieten. Ze zijn heel bijzonder en de moeite waard.

Verder las ik ‘Ik ben Eleanor Oliphant‘ en ook van dit boek heb ik volop genoten. Wat een bijzondere vrouw is Eleanor toch …

Eleanor Oliphant heeft haar leven vrij goed onder controle. Ze draagt elke dag dezelfde kleren, eet elke dag dezelfde maaltijd, en koopt elk weekend twee flessen wodka. Met Eleanor Oliphant gaat eigenlijk alles goed. Haar zorgvuldig gestructureerde leven loopt op rolletjes en ze mist niks. Of althans, soms (best wel vaak eigenlijk) is ze eenzaam en zou ze gelukkig willen zijn.
Als Eleanor op een dag samen met een collega een oudere man helpt die gevallen is, verandert haar hele leven onverwachts. De muren die haar al zo lang beschermen verdwijnen als sneeuw voor de zon, en ze zal voor het eerst de confrontatie met haar angsten en twijfels aan moeten gaan. Want Eleanor Oliphant weet misschien wel hoe ze moet functioneren, maar ze heeft geen idee hoe ze moet leven.

Gayle Honeyman heeft een heel mooie manier van schrijven en ze trekt je de wereld in van Eleanor. Eleanor is een jonge vrouw die het nodige heeft meegemaakt in haar leven en daardoor haar leven op een zeer, zeer, zeer ordentelijke manier heeft ingekaderd. Alles gaat volgens planning en Eleanor is zelf haar beste gezelschap. Gelukkig maar want anders zou ze wel heel erg eenzaam zijn. Op de een of andere manier heeft ze haar eenzaamheid niet zo goed in de gaten lijkt het. Tijdens het lezen ben je af en toe zeer ontroerd door hoe Eleanor haar leven leeft en hoe ze met zichzelf debatteert, anderen toch ook regelmatig behoorlijk veroordeelt et cetera. Maar dat laatste vergeef je haar graag omdat ze zo ontroerend ontwapenend is. Ik heb echt genoten van dit boek. Lezen dus!

Als je zou moeten kiezen, welk boek van deze twee zou jij dan gaan lezen?