Open dag

Ach, arme het-is-zondag-ze-zal-wel-weer-een-boekenlogje-gepubliceerd-hebben-lezers, sorry, sorry, sorry. Maar helaas, geen ‘uit’ boek op voorraad. Dat komt voor een deel door het feit dat ik na ‘Heks‘ opnieuw in een behoorlijk lijvig boek bezig ben. En dat lijvige boek, ik lees nu ‘Het Eeuwige Vuur‘, heeft bijna 900 bladzijdes en is het laatste deel van de trilogie van Ken Follet over Kingsbridge. En wow, wat is het wederom een prachtige historische roman. Maar goed: daarover volgende week wellicht meer.

En dan denk je natuurlijk, wat is dat andere deel dan, waardoor ze geen tijd had om veel te lezen? Nou, dat is dus bijvoorbeeld de drukte van de afgelopen weken. Ik heb best veel gewerkt en we hadden natuurlijk ook nog feest te vieren. Wat dat werk betreft: na vandaag moet het wel een beetje minder worden. Alhoewel: er staan al weer een aantal andere projecten op de rol dus ik hoef me wederom niet te vervelen.

Maar hé, vandaag is toch zondag? Ja, dat klopt. Waar ik dan zo druk mee ben? Vandaag zetten we onze deuren open en ben ik op het werk om te kijken hoe de open dag die ik, samen met mijn twee collega’s heb georganiseerd , verloopt. Het was een megaklus die niet altijd even soepel verliep maar dat zijn voor mij juist de meest uitdagende klussen. De open dag wordt georganiseerd op drie gemeentelijke locaties. Mijn twee collega’s namen er allebei één voor hun rekening en ik de derde en ik probeerde daarnaast het totaaloverzicht te houden. Dat lukt het ene moment beter dan het andere, maar ik ben vooral ook heel erg van de verantwoordelijkheid daar neerleggen waar hij hoort. Als een afdeling zich presenteert meer dan prima, maar ze regelen dan ook alles zelf. Ik had het al druk genoeg met alle zaken eromheen: zoals facilitaire zaken, catering, vergunning, beveiliging, communicatie, maken van programmaboekjes en nog heel veel meer.

Ik denk dat we iets geweldigs neer hebben gezet, de weersvoorspellingen zijn geweldig en nu is het nog maar hopen op één ding … een heleboel belangstelling van het publiek. Het is het enige dat ik niet echt in de hand hebt en daardoor ook het enige dat het allemaal wel erg spannend maakt. We gaan het meemaken. Ik hoop dat ik vanavond zeer moe, maar zeer voldaan op de bank kan crashen.

Een geweldige dag

Oh wat hebben wij een heerlijke dag gehad afgelopen vrijdag. Echt zo gaaf en fijn. Genoten tot en met. Wat deden we zoal?

We ontbeten met mijn ouders, al hun broers/zussen en aanhang en het gezin van mijn broer. Dit ontbijt was georganiseerd door een oom en tante van mij die in dezelfde blok wonen als mijn ouders. Zo leuk. En dat gezicht van mijn moeder toen ze nietsvermoedend binnen kwam lopen. Onbetaalbaar! Het was hartstikke gezellig en we hebben lekker gegeten.

Daarna gingen we huiswaarts waar de kapper kwam om de haren van de meiden te doen. De Student kreeg een prachtige lage knot en De Scholier een vlecht die overging in een schuine staart. Ze zagen er allebei supermooi uit. Zo rond 12.45 uur was het tijd om de feestkleding aan te trekken en wauw, wat heb ik toch twee mooie meiden. Foto’s volgen in een beveiligd logje.

Een tante van mij was gevraagd om foto’s te maken en rond 13.30 uur gingen we daarmee aan de slag. We mochten, net als 10 jaar geleden, weer foto’s maken in de tuin van de oude pastorie. Wat een heerlijke plek is dat.

Aansluitend aan het foto’s maken wordt de woord- en communiedienst gehouden. In plaats van een eucharistieviering kozen mijn ouders dit keer voor de ‘woco’ omdat dat toch net wat losser is en er meer mogelijkheden zijn om hedendaagse teksten te gebruiken. Mijn ouders wisten trouwens helemaal niets van het boekje voor de dienst. Ik heb dat helemaal alleen in elkaar gezet en ik was er keitrots op maar het is natuurlijk ook best spannend hoe het allemaal zal gaan in de kerk. Mijn broer deed de openingstekst, mijn schoonzus de schuldbelijdenis, Mr. T. de eerste lezing, een tante de tweede lezing, de kleinkinderen deden de voorbede en ik sloot af met het slotwoord. Ik had, vond ik, erg mooie en passende teksten die ik voor een deel vond op het internet of in andere boekjes, maar ook een aantal stukken zelf geschreven. Een nichtje zong samen met haar zus nog ‘Hier heur ik thuis’ en de rest van de liedjes werd gedaan door het gemengd koor. Als je dan naderhand van je ouders hoort hoe mooi ze het hadden gevonden dan ben je gewoon heel erg trots en blij.

Na de diens gingen we naar de feestzaal voor koffie en gebak en aansluitend het diner met de daggasten. Lekker gegeten en veel gekletst. Heerlijk. De kleinkinderen deden na het hoofdgerecht hun stukje. Ze hadden een quiz in elkaar gezet ‘wie kent de kleinkinderen het beste: opa of oma?’. Daarin werden bijvoorbeeld vragen gesteld over de schoenmaten van de kleinkinderen, welke rol hun kleinzoon in een stuk had gespeeld of op welke datum hun oudste kleindochter verkering kreeg. We hadden al wel een beetje verwacht dat oma zou winnen en dat gebeurde ook. Het cadeau was een cadeau ‘uit eigenbelang’. Oma kreeg bloem, melk en eieren en daarbij de ‘opdracht’ opa aan het werk te zetten → pannenkoeken bakken die de kleinkinderen dan op zouden komen eten. Ook de familie van mijn vader deed een superleuke levensloop.

Vanaf 20.00 uur arriveerden de gasten voor het feest. Mijn ouders hadden ook alle neven en nichten uitgenodigd dus dat was echt supergezellig. Er was geen diskjockey: het zou vooral een ‘kletsfeest’ worden. Maar om toch nog een beetje reuring in de tent te krijgen hadden mijn ouders een heuse troubadour uitgenodigd en wat was dat leuk. Echt heel erg grappig om te zien (en te horen) hoe de oude garde nog heel veel liedjes van toen meezingt en hoe ook de jonge garde fanatiek meedeinde. Een aanrader dus.

Er volgde nog een optreden van een nichtje en een levensloop van de familie van mijn moeders kant. En we dansten toch nog een beetje. Om 23.30 werden er broodjes gebakken ei rondgedeeld en vanaf middernacht was het feestje zo ongeveer afgelopen. Uiteindelijk was het toch nog ongeveer 2.00 uur voordat Mr. T. en ik thuis waren, want we waren nog even met mijn ouders mee naar huis gegaan om na te kletsen. Het was een heerlijke dag!

Heks

Oh, wat een heerlijk boek was dat ‘Heks‘ van Camilla Läckberg toch weer.  Waar gaat dit boek over Erica en Patrik over?

Wanneer een jong meisje van een boerderij net buiten Fjällbacka verdwijnt, denkt men meteen aan een oude zaak. Dertig jaar geleden verdween daar namelijk een vierjarig meisje dat later werd teruggevonden – vermoord. Destijds werden twee tienermeisjes beschuldigd van deze moord; de een leidt sindsdien een teruggetrokken bestaan in Fjällbacka en de ander is een beroemde actrice die even is teruggekeerd. Patrik Hedström acht de kans klein dat er een verband is tussen de verdwijningen, maar moet de mogelijkheid toch onderzoeken, daarbij bijgestaan door schrijfster Erica Falck. Hoe dieper ze in de zaak verwikkeld raken, hoe meer ze zich realiseren dat deze ver teruggaat in de geschiedenis. Het verhaal gaat namelijk dat een vrouw die in de zeventiende eeuw werd beschuldigd van hekserij meerdere gezinnen vervloekt had…

Echt weer zo’n prachtige, tot in detail, uitgewerkte thriller. Heerlijk lezen en dan wil je vooruit, vooruit, vooruit en baal je enorm als het dan uit is.

In dit boek switcht de auteur tussen lang vervlogen tijden en de actualiteit. En die actualiteit is echt heel erg actueel omdat Läckberg onder andere ook de problematiek rondom asielzoekers in het boek verwerkt. Wat ze ook mooi (al is het een raar woord om in dit verband te gebruiken) doet is aangeven hoe verschrikkelijk getreiter kan leiden tot verschrikkelijke daden.

Kortom: ik kan je dit boek van harte aanraden en mocht je de voorgaande delen nog niet gelezen hebben, dan kun je vooruit! En stiekem benijd ik je dan best want wat zijn het geweldige boeken.

Gouden Huwelijk

Vandaag is het dan zover: mijn ouders zijn 50 jaar getrouwd! We gaan er vandaag een heel fijne dag van maken en een verslag volgt binnenkort.

Lieve mam en pap: ook vanaf deze plek van harte gefeliciteerd met deze bijzondere dag. Love you ♥♥♥!!!

Wennen

Vandaag is het woensdag en ben ik aan het werk. Het gebeurde sinds ik kinderen heb echt zelden dat ik op woensdag werkte. Woensdag immers is toch wel de dag die vele moeders thuis zijn omdat de kinderen vrij zijn van school (het continurooster is hier in het dorp in ieder geval nog niet ingevoerd). Ik ben vandaag aan het werk omdat er een heel bijzondere herdenking plaatsvind in mijn gemeente die ik heb georganiseerd (daar blog ik nog wel over) en omdat ik een ‘s middags een vergadering heb.

De vrijheid om met werkdagen te wisselen die heb ik eigenlijk altijd al gehad, maar ik deed het zelden omdat de kinderen thuis waren. Maar ja, inmiddels is De Scholier ook naar het voortgezet onderwijs dus dan kan het. Het is tegelijkertijd het enige voordeel van het feit dat ook zij nu naar de brugklas is.

Ik vind het helemaal niets hoor. Dat ze op woensdag- en vrijdagmiddag niet meer thuis is omdat ze de middag vrij heeft of, in geval van de vrijdag, de lunch. Toen De Student naar het voortgezet onderwijs ging was De Scholier 6 jaar, dus we hadden nog een boel gezellige lunchmomentjes en middagen in het verschiet, maar ja knipper één keer met je ogen en ook zij is aan de volgende fase van haar leven begonnen.

En daar moet ik best aan wennen. Dat wennen moet Mr. T. overigens ook die op maandag nu ook alleen moet lunchen.

Verder vind ik het vooral heel erg fijn om te zien hoe De Scholier zich nu op haar brugklascarrière stort. Het lijkt helemaal goed te komen met de aansluiting al moeten we natuurlijk niet te vroeg juichen. Maar oh, wat gun ik haar dat, dat ze gewoon een heel, heel fijne middelbareschooltijd krijgt.