Met code rood/oranje te voet naar huis. Er zijn ergere dingen ♥

Mr. T. bracht mij maandag met de auto naar het werk en ik zou teruglopen want dan kon hij andere belangrijke dingen doen.

Zoals zelf naar de tandarts gaan.

Zoals met De Scholier naar de huisarts (hij pikte mij even op het werk op zodat ik mee kon. Reactie huisarts hier).

Zoals met De Student naar Eindhoven rijden voor haar theorieexamen. Het was bar en boos op de weg: ze vertrokken om 12.20 uur en arriveerden om 15.15 uur. Het examen had om 14.00 uur plaats moeten vinden, maar gelukkig mocht De Student op een later tijdstip ook nog beginnen. Helaas, helaas: gezakt. Op één puntje na.

En omdat we De Scholier niet al te lang alleen thuis wilden laten wandelde ik dus (toch weer later dan gewild) naar huis. Dat was geen straf eigenlijk.

Op zo’n 500 meter van mijn werk …

De brug op. Ik ben geen held met gladheid, zeker niet als ik op de fiets naar beneden moet.


Ik vind het niet leuk als automobilisten dan te hard rijdend passeren …

Op het platteland …

En nog meer platteland …

Platteland in het kwadraat.

Nou moet ik natuurlijk wel zeggen dat ik niet via de normale weg naar huis wandelde, maar via de zandwegen. Geen risico op opspattende sneeuw door te hard rijdende auto’s zeg maar.

Ons dorpje …

Home sweet home. Heerlijk thuiskomen na een wandeling van circa 5 kilometer.

En wat later zijn ook Mr. T. en De Student veilig thuis. Heerlijk na al dat oranje/roodgedoe.

Buikpijn

Donderdag kwam De Scholier thuis met flinke buikpijn die niet beter wilde worden. Op vrijdag heb ik haar daarom een dagje thuis gehouden, maar het werd helaas nog steeds niet beter. Ze had geen koorts, de pijn zat niet in de buurt van de blindedarm maar ze kon amper rechtop zitten of lopen en had flinke, continue pijnklachten. Wat druk op haar buik verlichtte de pijn ietsjes.

Ik had goede hoop dat ze op zaterdag weer het meisje zou zijn, maar helaas. Ook op zaterdag bleven de klachten en ze gaf haar pijn op een schaal van 0 tot 10 een 8½. Dat is flink natuurlijk. Eten en drinken ging prima en ook de gang naar de WC was geen probleem. Nog steeds geen koorts, maar pijn, pijn, pijn. Je dochter zo te zien is niet tof en ik vond het inmiddels ook best lang duren en ze gaf aan dat het eerder erger werd dan beter ging. Wat te doen? Toch maar even de huisartsenpost gebeld en de assistente stelden tig vragen en vond het uiteindelijk toch beter om even langs te komen.

De Scholier en ik togen dus richting ziekenhuis waar we gelukkig vrij snel aan de beurt waren. Zo snel zelfs dat ik het begin van het consult miste omdat ik geen parkeerplaats kon vinden en De Scholier al naar binnen had gestuurd om zich bij de balie te melden. De dokter nam uitgebreid de tijd voor haar, urine en bloed werden gecontroleerd (allebei goed), onderzocht haar buik (ze had echt heel veel pijn tijdens dat onderzoek, arme meid) en dacht voor dit moment aan ‘middenpijn‘. Mmmm, daar had ik nog nooit van gehoord, maar het lijkt wel hout te snijden. Met een receptje voor een pijnstiller togen we richting apotheek. En met de waarschuwing dat we, als de pijn toch erger zou worden, onmiddellijk moesten bellen.

Meteen bij thuiskomst ging er een pijnstiller in en terwijl ik het eerste deel van dit logje typ (zaterdag om 19.00 uur) zit die pijnstiller er ongeveer anderhalf uur in en geeft ze aan dat het eindelijk een beetje minder pijn doet. Hopelijk zet dit zo door én was dit eenmalig. Want jemig, iedere maand dit soort pijn zou toch wel heel erg zijn. Ze slaapt goed die nacht en komt zelfs pas om 10.30 uur uit bed. Dus dat is fijn.

Op zondag varieert het een beetje maar ze is nog steeds lang niet pijnvrij. Eten gaat goed en ook naar de wc gaan gaat prima al heeft ze nu wel flink diarree. Helaas is het ‘s avonds weer heel erg veel minder en ze moet flink huilen. Eerlijk gezegd denk ik dat die middenpijn van gisteren het ook niet kan zijn. Maar wat dan en wat te doen? Weer naar de huisartsenpost lijkt ons op zondagavond laat weinig nut te hebben en is natuurlijk ook best belastend voor haar. 

Ze is ook niet ziek ziek, ze heeft ‘gewoon’ heel veel pijn. Klote zeg, deze situatie. Ik voel me ook zo verschrikkelijk machteloos. Ik kan niet veel meer doen dan haar heel stevig vasthouden, proberen haar rustig te houden als ze moet huilen en haar heel veel over haar snoetje/haren/rug aaien. Als ik het kon nam ik haar pijn accuut over maar ja … Ik hoop zo dat ze heel snel weer pijnvrij is.

Wanneer bel jij nu wel of niet de huisartsenpost in het weekend?

 

 

Wat ik nooit eerder heb gezegd

En dan is er weer een logje over een waarlijk mooi en ontroerend boek. Heel erg mooi en schrijnend ook is ‘Wat ik nooit eerder heb gezegd‘ van Celeste Ng.

Juni, 1977. In het universiteitsstadje Middlewood ontdekt de familie Lee dat hun dochter verdwenen is. Een paar dagen later wordt het lichaam van de zestienjarige Lydia uit het meer gevist. Verteerd door schuldgevoelens slaat haar vader een roekeloze weg in die hem zijn huwelijk kan kosten. Haar moeder Marilyn is gebroken, maar vastbesloten om een dader te vinden – tegen elke prijs. Lydia’s broer is er zeker van dat hun getroebleerde buurjongen Jack iets te maken heeft met het drama. Maar het is de jongste in de familie, Hannah, die meer ziet dan iemand zich realiseert en die wel eens de enige zou kunnen zijn die weet wat er echt gebeurd is.

Dit boek laat pijnlijk duidelijk zien hoe belangrijk het is om je gedachten uit te spreken ook al kan dat soms pijnlijk zijn of ruzie veroorzaken. Hoe belangrijk het is om open te zijn richting je kinderen zodat zij zich niet allemaal waanideeën in het hoofd gaan halen en ook om ervoor te zorgen dat je kinderen niet aan onrealistisch hoge eisen moeten voldoen omdat jij als kind/jong volwassenen die kans niet gehad hebt. Hoe eenzaam kinderen kunnen zijn en hoe ze kunnen denken dat er niet van ze gehouden wordt en wat dat dan weer met hen doet en ook hoe eenzaam volwassenen kunnen zijn omdat ze zo vastzitten in de gedachte dat ze niet alles uit het leven gehaald hebben wat ze ooit gewild hebben.

Ng heeft een prachtige, aansprekende vorm van schrijven en het feit dat je op een bepaald moment ontdekt hoe de vork echt in de steel zit en wat dat eigenlijk betekent is zo ontroerend en aangrijpend mooi gedaan. Kippenvel.

Een paar hele rake woorden: Hij had haar opgemonterd door te laten merken dat te veel liefde altijd nog beter was dan te weinig.

Lezen hoor dit boek, je zult er geen spijt van krijgen!

Plaatjes

Wat hebben wij een heerlijk avondje mogen beleven afgelopen dinsdag. Zeven leuke surprises en dito gedichten en daarnaast nog een boel ‘losse pakjes’.  Een van die pakjes was de platenspeler hieronder die Sint via bol.com liet bezorgen. En natuurlijk werden er al meteen wat LP’s tevoorschijn getoverd. Heerlijk!

Zowel Mr. T. als ik hadden best een behoorlijke collectie LP’s en de meeste daarvan zijn nooit in CD-versie in huis terecht gekomen. Alleen van de heel, heel, heel bijzondere muziek hebben we zowel LP als CD. Maar eigenlijk is het best heel jammer dat al die LP’s maar een beetje lagen te verstoffen. En zo ging de revival van de platenspeler ook niet aan onze deur voorbij en pakte Mr. T. op 5 december zowaar een compact platenspelertje uit. Hij was erg verrast en gecharmeerd van dit cadeau. Topkeuze van de Sint dus.

Hij ging meteen naar boven en bracht een aantal LP’s mee naar beneden die we hebben zitten luisteren. Tof! Ik zie ons in de zomer al buiten onder het afdak zitten met ons platenspelertje om te genieten van allerlei moois van weleer. Al weet ik best dat dat waarschijnlijk echt niet zal gebeuren …

Ik was trouwens in de veronderstelling dat ook ik nog een lading LP’s boven in de kast had liggen. Maar  helaas, ze zitten niet bij de stapel van Mr. T. Geen idee dus of die ergens anders beland zijn of dat ze zich überhaupt niet meer in dit huis bevinden. Binnenkort maar ‘ns een keer goed zoeken.

Kocht jij vroeger veel LP’s (ik beken: ik kocht van mijn kleedgeld LP’s, hoe erg is dat dan wel niet)? Wat was jouw favoriete LP vroeger?

Het gedicht

Beste Lief van De Student,

Hé wat leuk dacht ik toen ik het lijstje van …straat … zag
Een nieuwe deelnemer erbij maar waar dat aan lag?

Ik had geen idee, dus ging op onderzoek uit
En hoorde al gauw iets over de oudste spruit

De dame ziet jou graag, de dame is gewoon hartstikke verliefd
Kortom De Student hoort bij jou en voelt zich geliefd

Hoe fijn is dat dan wel niet: jonge mensen die elkaar vinden
Elkaar leren kennen en dan worden meer dan vrinden

Nou moet ik zeggen jongeman, deze priester weet niets van dit soort dingen
Heb wat dat betreft natuurlijk nooit uit de band mogen springen

Een zoentje hier, een knuffel daar, ik heb geen idee
Maar dat het jou en De Student duidelijk goed doet stemt mij zeer tevree

Enfin: dan ben je verliefd en kom je in een nieuw huis
Wat vinden haar ouders van mij, vinden ze me wel pluis?

Ze zeggen, heb je de schoonmoeder, dan heb je de dochter ook
Ik weet niet of het zo werkt, maar waar vuur is is rook

Mmm, die laatste zin slaat werkelijk helemaal nergens op
Maar hé, rijmen voor een nieuwe deelnemer is a hell of a job

Goed, Sint heeft jou dus ‘ns goed zitten observeren
Dat deed ik alleen tijdens openbare momenten wil ik even bezweren

Weet je wat ik zag: twee jonge mensen zo blij met elkaar
Dus het zit wel snor, jullie zijn een mooi paar

Wat ontdekte ik verder over jou wil je misschien weten
Dat je een goede eetlust hebt, man wat kun jij eten

Op champignons ben je niet zo gek ontdekte ik al snel
Maar toch eet je ze op, dus je komt er wel

De Student is gewend dat ze moet eten wat de pot schaft
Ook champignons, al vindt ook zij dat ze daarmee wordt gestraft

Ik ontdekte ook dat jij en De Student allebei op dezelfde positie voetbal spelen
Maar nu allebei gestopt zijn dus dat niet meer delen

Jouw enkels zijn geloof ik een beetje jouw zwakke punt
Ik hoop dat je er snel geen last meer van hebt, dat is je gegund

In juni vierde jij het feit dat je geslaagd bent voor je VWO
Tweetalig deed je dan nog wel, dat verdient een dikke chapeau

… leer je inmiddels steeds beter kennen
Notarieel Recht studeer je en ook dat was even wennen

Lang reizen om er te komen, colleges, nieuwe mensen om je heen
Ik weet zeker dat het goed komt, je blijft vast op de been

10 Maanden en acht dagen hebben jullie nu een toffe relatie
Bij … ontmoetten jullie elkaar, nog wel op een … locatie

Ha, ben ik even blij dat dat dit jaar op 9 december is
Weet niet of jullie er heen gaan, maar De Student loopt nu in ieder geval niets mis

Jouw schoonmoeder vind het leuk om haar dochter zo verliefd te zien zijn
En toen De Student vertelde dat ze gevraagd was voelde zij zich bijna net zo fijn

Uit betrouwbare bron heb ik vernomen
Dat zij en Mr. T. jou heel graag zien komen

De Student klaagde afgelopen werkelijk honderden keren
Jou amper zien, ze vond het niet te verteren

Wat was het meisje verdrietig en dat stemde de sint ook droef
Dan ben je zo verliefd, maar loopt het door langdurige vakanties even zo stroef

Want als je verliefd bent kun je eigenlijk nog geen uurtje zonder elkaar
Dat dat voor De Student geldt werd in de zomer echt zonneklaar

Deze oude man denkt dat dat dan ook voor jou moet tellen
Zo lang zonder dat lieve meisje is bijna niet voor te stellen

Dus bedacht ik een werkelijke unieke surprise
Die ik overigens baseerde op eerdere opgedane expertise

Wat is er nou fijner voor jou dan De Student naast je bed neer te zetten
Of je kunt ook op haar gaan zitten zonder haar te pletten

Het is een tof tafeltje zo je belieft
Al denk ik dat het bovenstaande De Student wellicht ontrieft

Enfin: ik weet dat knutselpiet veel lol had tijdens het maken
En ik hoop dat ik er jou ook een beetje mee weet te raken

Goed beste Lief van De Student, ik brei een eind aan dit gedicht
Pak je cadeau nu maar uit, ik ben benieuwd naar jouw (en De Student’s) gezicht.

Hartelijke groet,
Sinterklaas

PS.

Een paar dagen geleden dacht deze oude man: ‘heerlijk, ik ben klaar met dit gedicht’
Maar helaas was dat niet zo, want mij bereikte afgelopen zondag een alarmerend bericht.

Ik hoorde dat je de auto van je vader op een onhandige manier had geparkeerd
Ergens in een middenberm, maar gelukkig had je je niet bezeerd.

Want dat laatste is natuurlijk het allerbelangrijkst, de rest is maar blik
Gelukkig viel het mee, was er alleen dus de schrik.

Natuurlijk is het balen, want je wilt niet dat dit gebeurt
En zeker niet met je vaders auto, logisch dat je dat betreurt.

Maar heus Lief van De Student, over een tijdje is dit allemaal weer gezakt en opgelost
Rijd jij weer soepeltjes rond en ben je van je schuldgevoel verlost

Want Sint weet één ding over jou heel, heel, heel zeker
Je bent een toffe en verantwoordelijke jongeman, dat is vast een opsteker!

PPS. Foto’s van surprise in het beveiligde logje.

Slippertje

Echt hè, wat hebben wij het in dit land toch goed dat we ons druk kunnen maken om de slippertjes (oh lala, dit kan natuurlijk ook weer verkeerd opgepakt worden realiseer ik me) van onze koningin. Ik moet eerlijk zeggen dat ik ook wel even dacht: ‘wat heeft ze nu aan haar voeten?’, maar om dan meteen los te gaan op het weeweewee gaat me toch behoorlijk ver. Echt, welk doel dient dat dan? Ik snap dat helemaal niet. Maar goed, zo snap ik een heleboel van onze medemensen niet meer.

Ik vind het totaal onvoorstelbaar hoe sommigen tekeer gaan op ‘social’ media en ik vraag me vaak vertwijfeld af of deze mensen zo ook in het echte leven zijn. Of ze zo ook tegen hun kinderen zijn en mocht dat het geval zijn,  hoe hun kinderen dan later worden? Ook zulke verongelijkte mensen bij wie altijd alles aan een ander ligt en nooit aan henzelf?

En echt,  soms lees ik commentaren op facebook van mensen die dat onder hun, denk ik, eigen naam doen en dan denk ik echt ‘oh my god,  hoe dom kun je zijn. Je wilt toch niet dat jouw kinderen,  familie,  vrienden, kennissen of collega’s lezen hoe jij je gedraagt op dat gruwelijk openbare internet’. Onvoorstelbaar!  En soms heb ik dan een soort van nachtmerries dat al die familieleden,  vrienden en kennissen het volmondig met de plaatser eens zijn. Want hoe weinig mensen geven er een tegengeluid? Dat zijn er maar weinig. Bizar hoor.

En ach, tegelijkertijd denk ik dan ook weer: wat een heerlijk land dat we ons druk kunnen (mogen!) maken om de slippertjes van Máxima.

De brekerjongens

Nou las ik dus twee boeken van Ellen Marie Wiseman en van beide boeken was ik zeer onder de indruk. Ik had verwacht dat ik dat dus ook van ‘De Brekerjongens‘ zou zijn. Mwah, viel dat even tegen. Jammer hoor! En dat terwijl het thema eigenlijk heel erg interessant is.

1912. Na het overlijden van haar ouders keert de 19-jarige Emma Malloy noodgedwongen terug naar haar geboorteplaats Coal River. Daar aangekomen wordt ze als een bediende behandeld door haar oom en tante en krijgt ze helemaal niets voor haar werk in de familiewinkel. Maar ze heeft het goed in vergelijking met de armoedige mijnwerkers die alleen tegen schandalig hoge prijzen voedsel, kleren en gereedschap kunnen kopen en de mensen met schulden die ze met lege handen terug naar huis moet sturen. Maar het meest hartverscheurend om te zien zijn de brekerjongens die in het stadje leven; jonge kinderen die de hele dag kool uitzoeken aan een lopende band tussen gevaarlijke machines. Hun met roet besmeurde gezichten herinneren Emma aan haar broertje dat ze lang geleden verloor en er breekt iets in haar. Ze begint met het achterlaten van pakketten met voedsel bij de krotten en scheldt mijnwerkers hun schulden kwijt. Met haar daden haalt ze zich de woede van de mijneigenaar en de politie op de hals, maar het leidt ook tot een verbond met een charismatische mijnwerker die aanbiedt haar te helpen de waarheid boven tafel te krijgen. De grens tussen wat legaal is en wat rechtvaardig vervaagt, en Emma riskeert alles om haar geweten te volgen.

Ik vond het thema van het boek dus interessant, maar de manier van schrijven erg kinderlijk en slecht. Emma maakt dingen mee die volgens mij erg onrealistisch zijn en ook de dialogen in het boek (vooral die tussen Emma en haar oom en tante) rammelen aan alle kanten. Het boek is ook behoorlijk warrig en rommelig. Op een gegeven moment dacht ik zelfs dat de auteur dit boek als (een van haar) eerste boeken geschreven heeft en dat ze een mooie ontwikkeling in kwaliteit had doorgemaakt,  maar dat klopte niet want dit boek was bijna haar recentste.  Ik heb het wel uitgelezen, maar ik was oprecht blij toen dat klaar was en ik aan een ander boek kon beginnen. Je kunt dit boek, wat mij betreft, dus gerust laten liggen.

Nieuwe matrassen

Het kost een paar knaken (understatement), maar dan heb je ook wat. Twee nieuwe matrassen hebben we dan. Met de allernieuwste technieken en toestanden dus waarschijnlijk slaap ik zodra ze er zijn (12 december als het goed is) als een roosje. Eindelijk!

Mijn nieuwe matras is een uniek matras dat een goede ondersteuning door een pocketvering combineert met een heuse innovatieve tussenlaag van gezoneerde schuimballen voor een goede mobiliteit. En die goede mobiliteit daar zit ik wel op te wachten hoor. Want, man wat is mijn huidige matras toch een verschrikking. Ik word regelmatig wakker en heb dan zo’n pijn in mijn onderrug dat ik me bijna niet durf te bewegen en ook bijna niet kan bewegen van de stijfheid. Hopelijk is dat straks over.

En dat matras combineert het comfort van visco-elastisch schuim met revolutionair infuses Slow Motion Gel! Nou, dat klinkt als een klok nietwaar? En het matras heeft ook nog een optimale ventilatie en geeft een goede bewegingsvrijheid in bed. Yep, heel erg nodig! Wat slaap betreft dan natuurlijk. ;-)


Wat een futuristische foto’s nietwaar? Het proefliggen beviel me echt supergoed dus mijn verwachtingen zijn hoog gespannen.

Onze vorige matrassen zijn inmiddels ruim 10 jaar oud en eigenlijk al jaren aan vervanging toe. En nu gaat het dus eindelijk gebeuren. Hoera ende hoezee. Ik zal jullie op de hoogte houden van mijn ervaringen.

Hoe lang heb jij je matras al? Duur, goedkoop, hard, zacht? Kortom: vertel!