Goede daad

Gisteren vervulde ik opnieuw een goede daad. Die goede daad verrichtte ik niet alleen voor een ander, maar ook voor mezelf. Immers bij iedere bloedafname wordt de donor zelf ook gecheckt. Een oppervlakkige check net voor het bloedgeven waar hb, bloeddruk en polsslag gecontroleerd worden en het bloed dat je uiteindelijk doneert wordt ook nog op een aantal andere dingen onderzocht.

Je ziet dat ik niet heel vaak hoef te doneren. Vrouwen worden sowieso minder (maximaal drie keer per jaar) vaak opgeroepen dan mannen (maximaal 5 keer per jaar) en ik heb een bloedgroep die ik met 35% van mijn medelanders deel.

Het doneren begint met het invullen van een vragenlijst, daarna wordt die vragenlijst gecontroleerd door de arts die ook een paar kleine dingen checkt en daarna ga je dus doneren als je goedgekeurd wordt door de arts. Bij een te laag Hb bijvoorbeeld mag je niet doneren. Gisteren was mijn bloeddruk 102/66 en mijn Hb 8,4.

Ik vind het nog steeds niet tof als die naald geprikt wordt, maar dat duurt maar één seconde. Daarna heb je er geen last meer van. Bij mij duurt het meestal zo’n 6 minuten voordat de zak vol is. Dan wordt de naald verwijderd, krijg je een watje om het gaatje een tijdlang dicht te drukken en na een minuutje of vijf krijg je een soort verbandje om en kun je richting koffie. Dat verbandje is wel een grote verbetering trouwens. Vroeger plakten ze het watje met van die stomme tape op je arm en het was niet tof om dat na een tijdje te verwijderen. Nu plakt er niets meer op je arm gelukkig.

Je krijgt na afloop altijd een kop koffie/thee/chocolademelk/bouillon of wat je maar wilt met een lekkere koek of een broodje erbij. Nadat je wat gedronken en gegeten hebt kun je vertrekken.

Een totale donatie duurt, afhankelijk van de drukte, tussen één of anderhalf uur. En tja, wat is nu drie uur per jaar als je daarmee mensenlevens kunt redden? Discussies over salarissen van de raad van bestuur of het feit dat Sanquin verdient aan de donaties vind ik persoonlijk totaal niet relevant. Iedereen mag daar uiteraard het zijne/hare van vinden. Ik vind het vooral belangrijk dat er voldoende donoren zijn en dat daarmee mensen geholpen kunnen worden. Soms hoor ik verhalen van dichtbij dat mensen dankzij een bloedtransfusie nog leven en dát is het allerbelangrijkste. Gelukkig zijn er nog steeds mensen die daar hetzelfde overdenken. Maar er is altijd ruimte voor meer donoren. Ik zou zeggen: denk er ‘ns over na …

17 gedachten over “Goede daad

  1. Ik heb een jaar of tien geleden wel een aantal keer bloed gegeven, maar had toen dikwijls ijzertekort (wat ook nu nog af en toe een probleem is) en dan wordt mijn donatie afgekeurd, en toen ik de laatste keer dan ook nog eens flauwviel – ik voel dat bloed echt uit mijn lijf wegtikken, echt vies – heb ik het opgegeven… En dat vind ik best wel erg!

  2. Mooi die info en het afstaan! Ik wilde het ook altijd, maar eigenlijk is het er nooit van gekomen.. Nu ben ik te oud :-(

  3. Vroeger werkte ik zo’n beetje tegenover de bloedbank. Mijn man – toen nog mijn collega – werd regelmatig opgeroepen omdat hij een bijzondere bloedgroep heeft.
    Bloed geven doe ik al een tijdje niet meer. Mijn Hb is chronisch te laag.
    Fijn dat jij het doet!

  4. Ik ben al heel erg lang bloeddonor. Vanaf mijn twintigste of zo. Stamt nog uit de tijd dat ik geen geld had om aan goede doelen te geven. Dus ging ik bloed geven. Ik nam mijn dochter vaak mee. Zij is inmiddels plasmadonor.

  5. Mijn bloedgroep in combinatie met rhesusfactor (B-) is zeer gewild waardoor ik wat vaker dan drie keer paar jaar opgeroepen werd. Werd ja, want een jaar of drie geleden ben ik gestopt met bloed geven. Het werd mij fysiek te zwaar.

  6. Ik heb jaren bloed kunnen doneren. Helaas werd m’n HB steeds lager en moest ik stoppen. Fijn dat je kunt en wilt doneren!

  7. Absoluut, hoe meer donoren, hoe beter; fijn dus dat jij ook geeft! Een vriendin van mij heeft er haar leven aan te danken en hoewel ik daarvoor ook al gaf, doe ik het sindsdien nog bewuster. Al is het niet altijd evident: op reis gaan zorgde er al een paar keer voor dat ik een aantal maanden niet mocht doneren; ik heb ook een tijdje ijzertekort gehad… Maar denk ik dan: ook al zou ik idealiter nog vaker willen geven, elke keer dat het lukt, is meegenomen!

  8. ik ga meestal samen met mijn dochter, wij geven bloed en tussendoor plasma. Zij heeft b neg en ik b pos

  9. Ik ben donor sinds mijn 18e omdat ik vroeger altijd al met mijn ouders mee ging tijdens het doneren. Heb je ook de app van Sanquin? Erg handig om je Bloeddruk e.d. bij te houden.
    Mijn partner is bang voor naalden en krijg ik dus niet overtuigd, maar ik ga altijd met mensen in gesprek over waarom ze wel of niet donor zijn. Zoals je al zegt kost het nauwelijks tijd en moeite, dus waarom niet?

  10. Vrij veel van mijn familie leden waren donor,ze zijn nu te oud of overleden. Een schoonzus had AB negatief en werd ooit door de politie met sirenes opgehaald omdat de zeldzame bloedgroep erg nodig was. Zelf mocht ik niet doneren.

  11. Heel belangrijk, heb er twee keer mijn leven aan te danken gehad. Zelf mag ik niet geven, mijn hb is altijd net goed en ik heb een bepaalde stollingsafwijking.

Reacties zijn gesloten.