Erwten

Laatst ontving ik een goodybag en daarin zaten allerlei monstertjes en blikjes drinken en nog meer gadgets. In de goodybag zaten ook twee zakjes ‘Beet!’. Gossie, dacht ik, erwten die ineens snacks geworden zijn, dat weet ik ook niet.

Enfin: ik at laatst het eerste zakje leeg en was aangenaam verrast. Ik vond het lekker, maar ook best wel zout. Of was dat zout de pittigheid van de specerijen? Dat weet ik niet altijd heel goed te onderscheiden. Inmiddels is het tweede zakje ook in mij verdwenen. :-)

Lekker vond ik het dus en wie weet koop ik het wel een keer. Of niet. Want ook al zou dit een gezond tussendoortje zijn, een appel is natuurlijk altijd beterder. Toch?

Wat is jouw favoriete avondsnack?

Het beste wat we hebben & De man die zijn sporen wiste

Er was een boel rumoer over ‘Het beste wat we hebben‘ van Griet op de Beeck maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik ook dit boek van haar weer met heel veel plezier gelezen heb. Want wat een beauty toch weer al is het uitgangspunt natuurlijk heel erg triest.

De zitting was in volle gang, maar Lucas stond op en liep de raadkamer uit. Soms weet een lijf beter wat te doen dan alle opgetelde rationaliteit. Hij stapte in zijn auto en zonder veel nadenken reed hij naar de brug, de brug waar elk jaar gemiddeld veertien mensen af sprongen.

Het beste wat we hebben is een boek over stoppen met almaar doorgaan en stil blijven staan, over de complexiteit van collectief oud zeer, over hoever de schaduwen van het verleden reiken, over afscheid durven nemen, over de schoonheid van echte soorten samen, over wat een mens kan doen in een wereld zoals die van nu.

Ik vond het echt een heel, heel indrukwekkend boek. Geschreven in de zo mooie stijl van Op de Beeck. De personages zijn bijzonder mooi uitgewerkt en de onverwerkte verleden (ik dacht dat dat verledens moest zijn, maar dat woord moet in het meervoud toch echt zonder ‘s’, maar dat dan weer geheel terzijde) van de personages maken duidelijk waarom ze zijn zoals ze zijn. Ik heb Lucas, Suzanne en Riley echt in mijn hart gesloten. Zeer de moeite waard dus!

Van Val McDermid vond ik de reeks met Tony Hill in de hoofdrol echt om op te vreten zo mooi. Helaas is het al weer enige tijd geleden dat er een boek met hem in de hoofdrol verscheen dus ik moest genoegen nemen met ‘De man die zijn sporen wiste‘.

Als de jonge Gabriel Abbott levenloos is aangetroffen op een parkbankje, ontdekt rechercheur Karen Pirie via zijn DNA dat zijn moeder 22 jaar geleden vermoord werd. Tegelijk speelt een andere cold case: een bomaanslag door de IRA in diezelfde tijd. Maar er klopt iets niet. Bij heropend onderzoek blijkt dat een bekende charismatische politicus indertijd op het vliegveld aanwezig was. Van alle kanten wordt Karen Pirie tegengewerkt. Iemand probeert haar zelfs te vermoorden.

Dit was een aardige thriller maar niet veel meer dan dat. McDermid heeft blijkbaar ook meer boeken geschreeven met Pirie in de hoofdrol, maar wat mij betreft haalt deze dame het niet bij Tony (en Carol Jordan). Een aardig boek voor tussendoor, maar als je echt iets moois wilt lezen moet je echt voor het boek van Griet op de Beeck gaan. Er schijnen nog twee boeken te volgen op dit deel, dus dat is mooi.

 

Mes

Dit logje hoort met recht in de categorie ‘hoe heb ik het toch in hemelsnaam bijna 30 jaar zonder kunnen doen’. Want, sinds ongeveer twee weken ben ik dus -eindelijk- in het bezit van twee heel goede messen. En dan bedoel ik ook echt héél goede messen. Ik kocht een koksmes en een broodmes en besteedde daar een deeltje van mijn dertiende maand aan. De Student drong er al langere tijd op aan en ze zei steeds dat ze zelf, als ze het huis uit gaat, ook van die heel goede messen wil. Dat komt natuurlijk ook voor een deel omdat die bij haar opleiding ook gebruikt worden en als je dan op school met superieur materiaal werkt en thuis met die botte messen van ons, dan snap ik dat ook wel. Die nieuwe messen passen ook wel bij het steeds serieuzere koken dat ik doe dus ooit wordt het nog wel wat met mij. Denk ik. Het heeft alleen duidelijk wat tijd nodig.

En nu ik die messen dus in gebruik heb denk ik echt iedere keer ‘hoe heb ik het toch in hemelsnaam bijna 30 jaar zonder kunnen doen’. Want wat is het een zaligheid: messen die het gewoon doen. Die als het ware zonder amper kracht te moeten zetten overal doorheen snijden. WAT EEN ZALIGHEID!!! Oh ja, en uiteraard kocht ik ook snijplanken die bij dit soort messen horen, want glazen snijplanken, zie zijn dus blijkbaar echt uit den boze.

Nu moet ik natuurlijk nog de juiste snijtechnieken aanleren en dan wordt het nog professioneler hier in onze keuken.

Wat voor messen heb jij? Dure of goedkope? Slijp je ze zelf?

Stop de tijd

Soms, soms zou ik de tijd willen stoppen. Ons in een doosje willen doen en voor altijd op dat moment willen blijven dobberen. Gewoon, omdat dat moment zo fijn was/is.

Soms, soms zit ik op mijn hometrainer boven mijn rondjes te trappen en weet ik dat beneden Mr. T. een uiltje ligt te knappen, De Student aan het studeren is en De Scholier ook. Of ze zitten te appen, te computeren, te lezen of wat dan ook. Maar gewoon, ze zijn beneden en ze zijn veilig.

De afgelopen weken waren pittig en vooral de eerste dagen waren onzeker, maar toen er wat meer duidelijk was welke richting het met Mr. T. op zou gaan waren het tegelijkertijd ook mooie weken. Het werd heel duidelijk waar mijn prioriteiten liggen en ook waar de prioriteiten van anderen liggen. Mijn ouders leefden intens met ons mee en voor de vader en zussen van Mr. T. gold dat net zo goed. Ook andere familie en vrienden waren zeer betrokken en dat deed goed. De bezoekjes, appjes, berichtjes, kaartjes en ook de berichten hier op mijn blog: het is fijn en goed.

Dat één van mijn beste vriendinnen het behoorlijk af liet weten, doet me tegelijkertijd ook wel wat. Ik weet nog niet zo goed hoe ik daarmee om wil gaan. Ik ga het echt wel benoemen binnenkort, maar tegelijkertijd heb ik er helemaal geen zin in om haar duidelijk te moeten maken dat ik verdrietig ben om haar, toch wel, geringe belangstelling. Inmiddels heb ik via iemand anders gehoord dat zij en haar man best grieperig geweest zijn, maar had dát dan laten weten: dan had het gevoel van teleurstelling niet overheerst. Maar dit geheel terzijde.

Ik wilde het hebben over dat fijne gevoel. Dat gevoel van iedereen is binnen handbereik, iedereen is veilig, er gebeuren op ons microniveau dan wellicht geen grootse en meeslepende dingen, maar dat wat er gebeurt is fijn en je wilt dat dat niet ophoudt. Dat de dag niet naar middernacht tikt, dat je leven altijd zo blijft. Natuurlijk weet ik dat dat niet kan, maar soms, soms zou ik de tijd stop willen zetten.

Vorige week waren we met ons viertjes thuis en we zaten gevieren op de bank. Dat was zo fijn. Zo fijn … kon het maar altijd zo zijn denk ik dan.

Het is een soort van melancholisch weemoedig gevoel dat past bij groter wordende kinderen denk ik. De Student, 18 jaar inmiddels, staat op het punt haar vleugels uit te slaan. Ik gun haar dat van harte, maar het zal met een soort van pijn zijn om haar -geen idee wanneer- echt te laten gaan. Man, wat houd ik van dat prachtige mensenkind! De Scholier, 12 jaar, groeit en leert. Ze stoot helaas nog regelmatig haar neus maar ze groeit. Ik ben ontieglijk trots op haar en hoop dat ze uitgroeit tot een zelfbewuste jonge dame die het leven goed weet te handelen. Want dat gun ik haar zo.

De tijd glipt door mijn vingers en zo hoort het natuurlijk ook, maar soms, soms zou ik de tijd willen stoppen …

 

Wat jij niet ziet & Nanking Road

Wat jij niet ziet‘ van Sarah Pinborough vond ik een zeer intrigerend boek. Dat intrigerende kwam vooral door het vleugje occulte dat eromheen hing en daar moet je wel voor openstaan. De recensies op bol.com variëren wat dat betreft behoorlijk (er schreef zelfs iemand boos geworden te zijn door het einde. Wat mij betreft heb je dan juist een bijzonder boek geschreven). Van mensen die dat vleugje geweldig vinden tot en met mensen die het verschrikkelijk vinden. Waar gaat dit boek over?

Louise is een alleenstaande moeder. Tijdens een zeldzaam avondje uit ontmoet ze een man en valt als een blok voor hem. De maandag erop ontmoet ze haar nieuwe baas, David. De man uit het café, die getrouwd blijkt te zijn, en die zegt een fout te hebben begaan. Dan ontmoet Louise Adele, de vrouw van David. De twee raken bevriend en Louise leert een heel andere kant van David kennen. Er lijkt iets goed mis in hun huwelijk. Louise wil weten wat…

Zoals gezegd: ik vond het een zeer intrigerend boek. Ik heb het met veel plezier gelezen, vond de invalshoek leuk en de schrijfstijl zeer prettig. En de plottwist op het einde die had ik echt niet aan zien komen. Complimenten dus voor Pinborough.

En dan ‘Nanking Road‘ van Anne Charlotte Voorhoeve. Nanking Road is een historische roman die zich voor en tijdens WOII afspeelt in Berlijn en deels in Shanghai.

De bijna elfjarige Ziska en haar ouders vluchten in december 1938 uit Berlijn. De Joodse familie gaat met een oceaanstomer naar Shanghai. In die grote stad proberen ze het leven weer op te pakken. Dat gaat niet zonder slag of stoot: ze komen terecht in onvoorstelbare armoede, horen nergens bij en belanden in een andere oorlog – die tussen Japan en China.

Historische romans vind ik altijd interessant en zo heb ik bijvoorbeeld nooit geweten dat er in aanloop naar de Tweede Wereldoorlog Joden gevlucht zijn naar Shanghai. Ik vond het boek niet echt heel erg super, maar dat lag meer aan de wat gebrekkige schrijfstijl van Voorhoeve. Tegelijkertijd wilde ik wel heel graag weten hoe het Ziska en haar ouders vergaat in Shanghai en haar leven verloopt daar niet bepaald heel erg soepel. Verder heeft Voorhoeve ook een boek geschreven met een andere invalshoek rondom Ziska. Hoe zou haar leven verlopen zijn als ze in plaats van naar Shanghai naar Londen gevlucht was. Ze was dan in ieder geval zonder haar ouders in Engeland aangekomen met een zogenaamd kindertransport. ‘Liverpool Street‘ wil ik dan dus zeker nog een keer lezen.
 

Rustige jaarwisseling

Inmiddels gaat het gelukkig zo goed met Mr. T. dat ik me weer druk kan maken om andere zaken. Hahaha, zo zie je maar: alles is relatief. Enfin: ik wil het toch heel even hebben over de ‘rustige’ jaarwisseling die we schijnbaar met ons alle genoten hebben.

Nou gold dat voor Mr. T., De Scholier en mij zeker. Wij hebben het in zeer petit comité gevierd met een stelletje en hun jongste dochter. Erg gezellig geweest en uiteindelijk toch nog te laat geworden en daardoor ook te vermoeiend voor Mr. T.. En ook wel een beetje voor mij, want ik ben ook nog een paar dagen flink ziekig geweest (snotverkouden en barstende hoofdpijn), maar dat allemaal geheel terzijde.

We mogen geloof ik iets of iemand best heel dankbaar zijn voor het feit dat het regende tijdens de jaarwisseling. Want als het regent dan gaan een boel herrieschoppers blijkbaar niet het huis uit om rotzooi te trappen wat die ‘rustige‘ jaarwisseling volgens mij dus vooral verklaart. Verder kan ik er echt geen chocolade van maken hoor. Van dat gedrag van vernielzucht, geruzie en getreiter.

En waar ik dan dus echt geen chocolade van kan maken is het feit dat je op tv mensen ziet spreken over een ‘rustige’ jaarwisseling. Dat er toch weer van alles vernield is, dat er toch weer hulpverleners belaagd zijn en dat er toch weer een boel gewonden zijn gevonden, zijn we blijkbaar normaal gaan vinden???? Normaal! Echt, ik snap het niet meer. Weet je wat normaal is: gezellig samen het nieuwe jaar inluiden zonder dat je iemand anders in elkaar trapt, zonder dat je dingen vernield en vooral zonder dat je anderen het werken belet.

Op een gegeven moment kwam onderstaande tweet voorbij en die vond ik zeer, zeer treffend.

Nou was die tweet natuurlijk schromelijk overdreven want er waren ‘maar’ 434 slachtoffers van een vuurwerkongeluk, maar echt: wanneer gaan we daar nou eens gewoon mee ophouden. Geen dagenlang geknal meer (wat zullen onze huisdieren ons dankbaar zijn en een heleboel kinderen), geen rotzooi meer (want onze vuurwerkresten opruimen, dát is voor watjes natuurlijk en als er geen watjes zijn, dan doet de gemeente dat wel, maar die moet dat dan wel binnen drie uur doen want anders gaan we mopperen dat die ambtenaren zooooooooo lui zijn) geen vernielingen meer en vooral gewoon je brieven in de brievenbus kunnen stoppen (want ik weet heus wel dat papieren post zo 2003 is, maar af en toe moet er toch echt iets op de post en dat lukt niet echt als de gleuven dichtgemaakt zijn) en de vuilnisbakken kunnen gebruiken (want ook die zijn natuurlijk dichtgemaakt).

En oh, wat een drama daar in Swifterband, maar ik kan dan eerlijk gezegd ook niet toch even denken ‘tja, sukkel, moet je ook maar niet zulke domme dingen doen’. En tegelijkertijd denk ik dan ook ‘voor hoeveel (jonge) kinderen is dit normaal? Hoeveel jonge kinderen krijgen dit soort idioterie met de paplepel ingegoten?’.

Enfin: ik hoef me er nu 360 dagen niet meer druk om te maken. Gelukkig.

Hoe heb jij de jaarwisseling doorgebracht? En heb je nog veel vernield? ;-)

De (hopelijk) laatste update

Vanochtend heeft Mr. T. de specialist aan de lijn gehad. Die bracht goed nieuws!

De nierfunctie is inmiddels weer bijna 50% (voor iemand van de leeftijd van Mr. T. en met zijn lichaamsbouw is een nierfunctie tussen de 60-70% meer dan prima dus hij hoeft nog maar een klein stukje). Ontstekingswaarden in bloed zijn normaal, fosfaat dito.
Hij mag pijnmedicatie af gaan bouwen, hopelijk blijkt dan snel dat de pijn ook verdwenen is. Als dat niet het geval is, moeten we kijken of fysio uitkomst biedt.
Er is nog steeds geen definitieve uitslag van de biopsie maar eigenlijk is dat ook niet heel relevant meer voor ons omdat het zo goed gaat met de nierfunctie.

Op 21 januari moet hij 24 uur urine verzamelen en op 22 januari moet hij bloed gaan laten prikken, dan heeft hij op 26 januari een gesprek in het ziekenhuis en horen we hoe het verloop is. Gezien het voorspoedige verloop nu hoeft hij tussentijds geen bloed meer te laten prikken. Als we ons zorgen maken of vragen hebben, mogen we altijd bellen.

Het is nu zaak om aan te sterken want Mr. T. heeft veel ingeleverd. Dat zal nog wel wat tijd in beslag nemen maar zoals het er nu voorstaat komt gewoon alles helemaal goed!

Iedereen hartelijk dank voor de belangstelling. Dat heeft ons goed gedaan. ♥♥♥

Nog één keer 2017

Dit wordt de tiende keer dat ik dit logje plaats. Kijk je even mee terug naar 2017?

  1. Wat heb je in 2017 gedaan dat je nog nooit eerder had gedaan?
  2. Welke landen heb je bezocht?
  3. Wat zijn je favoriete momenten van 2017?
  4. Wat is je grootste prestatie van het afgelopen jaar?
  5. Wat is je grootste fout van het afgelopen jaar?
  6. Wie of wat heb je het meeste geknuffeld in 2017?
  7. Wat is het beste dat je vorig jaar hebt gekocht?
  8. Waar heb je het meeste geld aan uitgegeven?
  9. Waar werd je heel erg blij van?
  10. Waar heb je om moeten huilen?
  11. Welke muziek zal je altijd herinneren aan 2017?
  12. Ben je in vergelijking met twaalf maanden geleden:
    [a] Dikker of dunner?
    [b] Blijer of somberder?
    [c] Rijker of armer?
  13. Wat had je vaker of meer willen doen?
  14. Wat had je minder willen doen?
  15. Ben je verliefd geworden?
  16. Wat was je favoriete TV-programma?
  17. Wat is het beste boek dat je in 2017 gelezen hebt?
  18. Wat is de beste (nieuwe) film die je afgelopen jaar gezien hebt?
  19. Wat deed je op je verjaardag?
  20. Heb je iemand gemist?
  21. Wat is het belangrijkste dat je in 2017 geleerd hebt?
  22. Geef 2017 een cijfer van 1-10.

Om de antwoorden gemakkelijker te kunnen lezen, selecteer de vragen, control c en control v in het reactieveld.