Abracadabra

Vorige week waren De Scholier en ik twee dagen op pad. Dat betekende ook dat we in een hotel overnachtten en zo ongeveer het eerste wat De Scholier in dat soort gevallen doet is contact maken met de wifi. Haar telefoon werkt immers volgens het prepaidprincipe en eerlijk gezegd vinden wij sowieso al dat ze vrij snel door haar beltegoed heengaat.

De telefoontjes uit het screenshot hierboven waren van momenten dat ze ‘dringend’ contact met het thuisfront zocht en er geen wifi (dus geen whatsapp) in de buurt was. De omcirkelde afboeking was echter van de nacht dat wij samen in dat hotel verbleven. De Scholier was not amused en ik ook niet. Haar telefoon was verbonden met wifi, dus waar kwam die rare (en hoge!) afboeking dan vandaan?


Ik klom dus even in mijn twitteraccountje en stuurde Vodafone een berichtje om uiteindelijk bovengeplaatste reacties terug te krijgen. Nou zal ik er wel weer de ballen niet van snappen (heus, dat hele mobiele-wel/geen-wifi-gedoe is voor mij vaak een boel abracadabra) maar als je telefoon toch verbonden is met wifi, hoe kan het dan dat er toch kosten afgeschreven worden? Omdat De Scholier die maandag door Deventer aan het rondhobbel waren had ik ook geen zin meer om er opnieuw een ‘maar ik schreef toch dat haar telefoon met wifi verbonden was’ tweetje op af te sturen en daarna ben ik het eerlijk gezegd ook vergeten. Zowel haar als mijn telefoon was ‘s ochtends met wifi verbonden, maar misschien is het ‘s nachts even uitgevallen. Wel een beetje voel stom dat dat net die kosten afgeboekt worden.

De Student heeft sinds vorige week een heus abonnement, dus zij heeft nu voor een vast bedrag per maand altijd en overal internet en de hele mikmak. Vanaf haar eerste mobiel heeft ze het dus altijd met prepaid gedaan en dat ging bij haar altijd goed. Ligt het dan aan de onzorgvuldigheid van De Scholier (ik kan er me iets bij voorstellen eerlijk gezegd) of zou er iets niet goed zijn in de instellingen van haar telefoon. En zo ja, wat dan? Want dat mobiele internet staat gewoon uit.

 

Subliem, briljant, genoten: Andersen

Ik realiseer me terdege dat je open moet staan voor het uitgangspunt van ‘Andersen‘, maar man, man, man, mocht je dat zijn dan wed ik dat jij net zo gaat genieten van dit meesterwerk als dat ik gedaan heb.

In Charles Lewinsky’s “Andersen’ krijgt een mens een tweede kans. Hij wordt opnieuw geboren. Als Jonas. Maar met dat tweede leven kan hij niets beginnen. De man werd ook al eens in 1898 geboren. Vrijwillig nam hij deel aan de Eerste Wereldoorlog en hij folterde later mensen in de Tweede Wereldoorlog, althans, dat geeft hij meerdere malen aan. Boven alles heeft hij zich goed van zijn taken gekweten en anderen er met geweld toe gebracht ook hún functie te vervullen. Jonas is een vreemd, soms onuitstaanbaar kind. Want Jonas denkt als een volwassene, maar is gevangen in het lichaam van een kind – dat hij natuurlijk zo snel mogelijk achter zich wil laten. Op zijn twaalfde verdwijnt hij. Jonas is een hoofdfiguur die eigenlijk niet goed raad weet met zichzelf en er slechts van kan dromen zijn schuld te ontvluchten.

Ik las al eerder boeken van Charles Lewinsky en ‘Andersen’ is met geen van die boeken te vergelijken. Maar echt, wat was dit een fantastisch boek. Het boek bestaat uit vijf delen. Deel 1, 3 en 5 wordt vanuit Jonas verteld en deel 2 en 4 vanuit de vader van Jonas In deze recensie wordt eigenlijk heel erg duidelijk gemaakt hoe geweldig dit boek is.

Je moet natuurlijk een beetje openstaan voor het uitgangspunt van het herleven van levens, maar mocht je dat doen dan ben ik ervan overtuigd dat je -net als ik- ook zult genieten van de fantastische vertelkunst van Lewinsky.

Lezen dus. En snel!

Referenda

Wat mij betreft hadden ze het niet eens in moeten voeren dus ik ben helemaal blij met het afschaffen van het raadgevend referendum.  Gelukkig maar dat we in ons land het bindende referendum niet kennen, want dan zouden de rapen helemaal gaar geweest zijn. Die grote grijze massa die vaak het verschil maakt is immers vaak niet te bewegen tot actie waardoor uitkomsten vaak niet goed uitvallen omdat alleen mensen die echt iets te winnen (of te verliezen) hebben bij een referendum zullen gaan stemmen. Mmm, binnenkort toch maar ‘ns een logje schrijven over die grote grijze massa, want de heersende opinie is dat het enorm slecht is in ons land terwijl ik er van overtuigd ben dat die grote grijze massa gewoon heel erg tevreden is. Maar goed, dat terzijde.

De meeste mensen (en daar reken ik mezelf ook onder) zijn helemaal niet in staat om over ingewikkelde dingen een afgewogen stem uit te brengen. Een heleboel mensen snapt de ballen niet van wat er gevraagd wordt en wat er inhoudelijk speelt, een heleboel mensen stemmt uit emotie of omdat ze ergens een klepel hebben horen slaan maar geen idee waar de klok hangt (of zoiets). En daarbij dekt een simpel ‘ja’ of ‘nee’ vaak de lading helemaal niet. We kiezen, als het goed is, een keer in de vier jaar een Tweede Kamer en we moeten er op kunnen vertrouwen dat de mensen die daarin zitten ons goed vertegenwoordigen. En ja, ik weet dat ik hiermee best een knuppel in het hoenderhok gooi want oh, oh, oh, wat hebben we (of tenminste heul veul mensen) toch allemaal een mening over politici. En die mening is meestal niet mals. Deels wordt dat veroorzaakt door de media die in mijn ogen een zeer kwalijke rol speelt in de huidige beeldvorming, deels door de politici zelf die vaak op de man spelen in plaats van op de inhoud en deels door het feit dat we allemaal veel en veel mondiger zijn geworden met alle gevolgen van dien. In dit land leven, zo lijkt het, louter betweters. En daar baal ik van. Want dat maakt ons mooie land kapot. Maar ook dat overigens eveneens geheel terzijde want ik wilde het dus hebben over het referendum.

Wat een ellende en onbegrip brachten die al teweeg klik en klik. Of wat te denken van dit referendum? Ik vind oprecht dat de beslissingen in Den Haag genomen moeten worden, dat de kosten die referenda met zich meebrengen weggegooid geld zijn en dat we (zowel wij als Den Haag) ons beter bezig kunnen houden met de echt belangrijke zaken. Zij in Den Haag met goede inhoudelijke politiek (en ja, dan sluit je nu eenmaal compromissen) en wij met positiviteit uitstralen, onze eventuele kinderen goed opvoeden, zorgen voor onze naasten en onze omgeving en vooral ook met meer oog hebben voor de positieve dingen in het leven.

Goed, er zal dan dus nog één raadgevend referendum gehouden worden en dan is het klaar. En weet je: ik weet nog niet eens of ik wel ga stemmen omdat ik zo tegen het principe ben. Ik gok er dus maar op dat de drempel van 30% niet gehaald wordt, al denk ik dat dat dit keer waarschijnlijk juist wel zo zal zijn in verband met de gemeenteraadsverkiezingen. Die er overigens in onze gemeente niet zijn (al geweest in november 2016 in verband met de fusie) waardoor er alleen al voor dit suffe referendum een heleboel kosten gemaakt moeten worden om mensen toch in staat te stellen om te gaan stemmen. Maar goed, ook dat wederom geheel terzijde.

Oh, en waar ik ook heel, heel erg tegen ben is de gekozen burgemeester. Maar daarover blog ik wel een andere keer.

Echt, je hoeft het helemaal niet eens te zijn met mij. Want dat mag in dit mooie land, dát is het mooie van democratie en vrijheid van meningsuiting (al heeft die vrijheid ook grenzen wat mij betreft).

Goed: ik heb even stoom afgeblazen. En nu WEEKEND!

Uitgepraat

Gelukkig kan ik inmiddels melden dat mijn vriendin en ik de situatie hebben uitgepraat. Ze heeft duidelijk aangegeven dat ze de impact van het een en ander op mij onderschat heeft en daar haar excuses voor aangeboden. Tegelijk gaf ze aan dat er bij haar ook een boel speelt  waardoor ze gewoon even geen energie aan anderen kon geven. Dat had ik wel verwacht maar in mijn koppigheid vond ik ten eerste dat ík nu even voorop moest staan (ook bij haar) en ten tweede dat je altijd, altijd, altijd, tijd vrij moet maken voor iemand die het moeilijk heeft. Zelfs al is dat maar een uurtje. Je maakt mij niet wijs dat je niet even een uurtje tijd vrij kunt maken voor iemand die het nodig heeft. En ook dat heb ik richting haar uitgesproken en ook dat begreep ze gelukkig.

Bijzonder dat we geen van beiden die eerste stap wilden nemen. Wat is dat dan koppigheid of schaamte? In mijn geval in ieder geval koppigheid al was toch ik het uiteindelijk die die eerste stap zette omdat ik aan het eind van de high tea van vorige week toch naar haar toegegaan ben en mijn arm om haar heen heb geslagen. De woorden die we toen, kort weliswaar, wisselden deden eigenlijk niet veel goed en ik dacht echt dat het nog erger geworden was. Maar goed, toen ik ‘s avonds thuis was stuurde ze een appje dat we toch echt even elkaar moesten spreken. En zo geschiedde en daar zijn wij allebei heel erg blij mee.

De tatoeëerder van Auschwitz

Ik las weer een boek over de Tweede Wereldoorlog met als titel ‘De tatoeëerder van Auschwitz‘. Soms vraag ik me wel ‘ns af waarom ik toch steeds maar dit soort boeken blijf lezen want het zijn boeken die verschrikkelijke dingen beschrijven. Wat dat betreft is dit boek, gebaseerd op het leven van Lale en Gita Sokolov geen uitzondering. Maar dan denk ik toch steeds maar weer wat het belangrijk is dat we deze verhalen blijven lezen en ze ook doorgeven aan anderen. Dat doe ik dan via mijn logjes in de hoop dat ook jij het boek zult lezen of op zijn minst even notie neemt van de inhoud van het boek om je meteen te realiseren dat dit soort verschikkingen nooit meer werkelijkheid mogen worden.

In april 1942 wordt een jonge Slowaakse Jood naar Auschwitz gedeporteerd. Lale Sokolov staat vanaf dan bekend als gevangene 32407. De SS-officieren benoemen hem tot ‘Tätowierer’, tatoeëerder. Tweeënhalf jaar lang is hij degene die van duizenden gevangenen een nummer moet maken. Zoals van Gita, vanaf dan gevangene 34902. Terwijl hij gedwongen wordt haar te brandmerken, kerft zij haar naam voor altijd in zijn hart. Na drie jaar wordt Gita op dodenmars gestuurd en komt Lale in een ander kamp terecht. Beiden weten te ontsnappen en gaan op zoek naar elkaar. Gedurende zeventig jaar zwijgen Lale en Gita over het begin van hun relatie. Pas na Gita’s dood durft Lale hun uitzonderlijke overleversverhaal te delen.

Tegelijk met de verschrikking in dit boek spreekt er vooral hoop uit die indruk op mij maakte en die ook naar voren komen in het nawoord van de zoon van Lale en Gita aan het eind van het boek. Hoop op een betere toekomst en vooral ook liefde, altijd weer de liefde. Wat ook heel duidelijk uit dit boek naar voren komt is de grote drang om te overleven, maar dat zowel Lale als Gita dat nooit ten koste van alles laten gaan. Een indrukwekkend stuk over Lale en Gita is hier te lezen.  En daar heb ik ook deze foto vandaan met Lale, Gita en hun zoon Gary:

Ik vind het altijd interessant om bij dit soort historische romans wat te googlen naar een aantal personages en in dit geval betrof het naast Lale en Gita vooral een aantal nazi’s (1, 2, 3, 4en 5). Ongelooflijk dat mensen hebben kunnen doen wat ze deden. Ongeloof om je te realiseren dat dit soort dingen helaas nog steeds gebeuren.

Wat ik daarnaast schokkend vond was het feit dat een van de gevangen vrouwen gedwongen werd tot het onderhouden van een sexuele relatie met een van die nazi’s en dat zij na afloop van de oorlog veroordeeld werd wegens samenzwering met de nazi’s en 15 jaar dwangarbeid in Siberië moest verrichten. In het boek redt zij zelfs een keer het leven van Lale, dus ergens gaat er wat mij betreft toch iets mis met de betrouwbaarheid van de gebeurtenissen in het boek. Wat is echt gebeurd en wat niet? Maar dit laat onverlet dat het boek het lezen meer dan waard is. Opdat wij nooit vergeten.

Huishoudtag

Hier gelezen die hem weer hier vandaan had. En oh huishoudster die ik d’r ben kan ik dit stokje natuurlijk niet laten liggen.

  1. Vaatwasser of met de hand afwassen?
    Vaatwasser! Laatst was de afwasmachine een dikke week kaduuk en dat was helegaar niet tof.
  2. Wegwerp poetsdoekjes of uitwasbaar poetsgerei?
    Uitwasbaar poetsgerei. Laatst vond De Student dat er een soort van wegwerpkeukendoekjesmeteengeurtjediedirectontvetten gekocht moesten worden. Dus kocht ik die. Vervolgens liggen ze maar te liggen.
  3. Stofzuiger of bezem?
    Stofzuiger die gelukkig door Mr. T. gebruikt wordt. En na het eten vaak even met handveger en blik onder de keukentafel door.
  4. Stofzuiger of swiffer?
    Die stofzuiger dus. En Mr. T. kan heul goed stofzuigen.
  5. Droogkast of was ophangen?
    Wat een leuk woord ‘droogkast’. Ik neem aan dat ze daar de wasdroger mee bedoelen? Dit gebruik ik voor handdoeken, ondergoed, sokken en dat soort gerei. De rest gaat op de draad.
  6. Milieuvriendelijke poetsprodukten of chemische troep?
    Ik moet tot mijn schande bekennen dat ik daar niet heel erg goed op let en dat ik ook niet heel erg merkvast ben. Het zal er wel een beetje tussenin zitten.
  7. Vloeibaar wasmiddel of waspoeder?
    Waspoeder. Van de witte en/of bonte reus.
  8. Strijken of niet strijken?
    Wat ben ik toch een ongelooflijke bofbips dat ook deze klus door Mr. T. gedaan wordt. Maar voor alle duidelijkheid en voordat jullie medelijden met Mr. T. krijgen: ik ben van de wassen draaien, het ophangen, het opvouwen, het poetsen van de badkamer, het verschonen van de bedden en het poetsen van de benedenverdieping.
  9. Chemische luchtverfrisser of geurstokjes?
    Geurstukjes. Tot groot verdriet van met name De Student die vieze geurtjes, met name na bepaald toiletbezoek, echt niet trekt. Later, als ze op zichzelf woont, mag ze het allemaal op haar eigen manier doen.
  10. Spuitbus of sopje, emmer en aftrekker om de ramen te zemen?
    Een sopje maar wat een ellende is dat toch altijd. Dan doe ik zo mijn best en ben ik stiekem best een beetje trots op mijn noeste arbeid totdat de zon op de pas gelapte ramen schijnt. Een en al streep. :-(
  11. Poetsvrouw of zelf poetsen?
    Toen we nog allebei fulltime werkten hadden we iemand die elke week een paar uur kwam poetsen. WAT EEN ZALIGHEID! Ik ben zo niet van het huishouden. Toen zij echter stopte omdat ze last had van haar knieën en ik halverwege mijn zwangerschap van De Student was besloten we om dan maar zelf te gaan poetsen. We gingen immers in totaal drie dagen minder werken, dus minder inkomsten en meer tijd om zelf het huishouden te managen. Maar pfffft …

Doe je zelf ook mee? Kopieer dan onderstaand lijstje en plak het in je antwoord.

  1. Vaatwasser of met de hand afwassen?
  2. Wegwerp poetsdoekjes of uitwasbaar poetsgerei?
  3. Stofzuiger of bezem?
  4. Stofzuiger of swiffer?
  5. Droogkast of was ophangen?
  6. Milieuvriendelijke poetsprodukten of chemische troep?
  7. Vloeibaar wasmiddel of waspoeder?
  8. Strijken of niet strijken?
  9. Chemische luchtverfrisser of geurstokjes?
  10. Spuitbus of sopje, emmer en aftrekker om de ramen te zemen?
  11. Poetsvrouw of zelf poetsen?

Ik ben echt echt echt geen fan van het huishouden maar ja … het moet nou eenmaal gebeuren. Wat ik echt het allerergste vind doet Mr. T. gelukkig zoals het strijken en stofzuigen dus ik ben een gelukkig mensch. En als ik nog eens echt leer om goed de ramen te wassen dan wordt het misschien ooit nog wel ‘ns wat met mij.

Welk huishoudelijk klusje is jouw favoriete karwei eigenlijk?