Uitgepraat

Gelukkig kan ik inmiddels melden dat mijn vriendin en ik de situatie hebben uitgepraat. Ze heeft duidelijk aangegeven dat ze de impact van het een en ander op mij onderschat heeft en daar haar excuses voor aangeboden. Tegelijk gaf ze aan dat er bij haar ook een boel speelt  waardoor ze gewoon even geen energie aan anderen kon geven. Dat had ik wel verwacht maar in mijn koppigheid vond ik ten eerste dat ík nu even voorop moest staan (ook bij haar) en ten tweede dat je altijd, altijd, altijd, tijd vrij moet maken voor iemand die het moeilijk heeft. Zelfs al is dat maar een uurtje. Je maakt mij niet wijs dat je niet even een uurtje tijd vrij kunt maken voor iemand die het nodig heeft. En ook dat heb ik richting haar uitgesproken en ook dat begreep ze gelukkig.

Bijzonder dat we geen van beiden die eerste stap wilden nemen. Wat is dat dan koppigheid of schaamte? In mijn geval in ieder geval koppigheid al was toch ik het uiteindelijk die die eerste stap zette omdat ik aan het eind van de high tea van vorige week toch naar haar toegegaan ben en mijn arm om haar heen heb geslagen. De woorden die we toen, kort weliswaar, wisselden deden eigenlijk niet veel goed en ik dacht echt dat het nog erger geworden was. Maar goed, toen ik ‘s avonds thuis was stuurde ze een appje dat we toch echt even elkaar moesten spreken. En zo geschiedde en daar zijn wij allebei heel erg blij mee.

17 gedachten over “Uitgepraat

  1. Ik heb deel 1 niet gelezen (als je je wachtwoord wil sturen, graag… voor de volgende keer) maar ik begrijp dat e.e.a. opgelost/uitgepraat is met een vriendin. Dat is altijd goed. En ja, ik ben het zeker met je eens dat je altijd tijd vrij moet maken als iemand in je omgeving het moeilijk heeft. Maar soms (dat was bij mij zo) denken mensen ‘laat haar maar met rust’ of ‘ohhh, zij redt zich wel’ en hoor je niks. Ik weet inmiddels dat ik soms gewoon aandacht moet vrágen.

  2. Dis is goed nieuws! Blij voor jullie allebei! Als je er niks aan gedaan had was er echt een flinke breuk ontstaan en dat zou heel jammer zijn. Soms gebeuren er in levens van mensen allerlei dingen tegelijk en de meesten kiezen dan toch even voor zichzelf… net als jij deed! En dat is heel begrijpelijk!

  3. Ik ben blij dit te lezen. Pas vroeg ik me nog af hoe dit was afgelopen en of je er over zou bloggen. Je krijgt pas ruzie wanneer je alles laat verzanden en niets uitpraat. Of wacht tot de ander het voortouw neemt. De vriendschap met je vriendin vond je belangrijker dan je eigenwaarde. Wat een mooie eigenschap!

  4. Fijn!
    Ook fijn dat je het deelt met mee lezers-levers.
    Ik laat soms ook mee wegen wat ik wil uitdragen als rol model naar mijn dochters toe.

  5. Gelukkig maar. Wat heb je aan al die trammelant. En je ziet toch weer dat een goede communicatie alles is. Fijn voor jullie dat het is gladgestreken.

  6. nogmaals, heel fijn dat het zo gelopen is. soms kan een jarenlange vriendschap zo lijden onder zoiets..

  7. Ruzies ontstaan eigenlijk altijd doordat we dingen “van elkaar verwachten”. Het gaat natuurlijk ook niet om hoeveel tijd je voor elkaar wilt of kunt vrijmaken, je kunt op zoveel meer manieren meeleven en dat laten merken.

  8. Prachtig !
    Ik heb – meen ik – gereageerd op ‘de situatie’ maar ik zie dat dat logje nu ineens beveiligd is en ik kan het niet meer lezen.

Reacties zijn gesloten.