M.J. Arlidge

Ik ben waarschijnlijk een van de laatste personen die de boeken van M.J. Arlidge is gaan lezen. Maar in de tweede week van januari kwam het er toch van en begon ik in ‘Iene miene mutte‘. Ik moet zeggen, dat was een prima boek. Niet heel hoogstaand, maar wel interessant zeker gezien de rode draad door de volgende boeken.

Een meedogenloze moordenaar ontvoert tweetallen, houdt ze gevangen, hongert ze uit en legt ze een afschuwelijk dilemma voor: doden of gedood worden. De volgende vraag is wie beter af is: de overlevende, met een levensgroot schuldgevoel, of de persoon die het niet overleefd heeft. Politie-inspecteur Helen Grace en haar mensen proberen uit alle macht de psychopaat te doorgronden en te vinden. Hun enige aanknopingspunt zijn de slachtoffers, maar deze lijken lukraak gekozen en de overlevenden zijn zwaar getraumatiseerd. Langzamerhand wordt duidelijk wat er aan de hand zou kunnen zijn.


Het uitgangspunt van het ‘kiezen’ vond ik goed gevonden al vond ik dat in het boek ‘50/50‘ toch beter uitgewerkt. De schrijfstijl van Arlidge is prima al vond ik het af en toe wel wat rommelig en ook wel wat simpel. Maar verder heb ik erg genoten van dit boek waardoor ik al vrij snel de drie volgende boeken las ‘Piep zie de muis‘,  Pluk een roos‘ en ‘Klikspaan‘.
  
De delen 5 en 6 staan inmiddels ook op mijn ereader, deel 7 verschijnt in april verschijnt.

Gek eigenlijk dat ik steeds gedacht heb dat het hier om een vrouwelijke auteur zou gaan, maar dat blijkt niet te kloppen.

Heb jij de boeken van Arlidge gelezen en zo ja, wat vond je ervan?

Donorwet

Ik ben heel benieuwd hoe er volgende week gestemd gaat worden. Stemt de Eerste Kamer voor of tegen de donorwet? Wat mij betreft wordt het een grote VOOR, want het lijkt mij logisch: tenzij je anders aan hebt gegeven ben je automatisch donor.  Omdat er een schreeuwend tekort is aan donoren, omdat je -waarschijnlijk- zelf ook graag geholpen zou willen worden als je een orgaan nodig zou hebben, omdat je iets kunt doen voor anderen als je zelf niet meer leeft.

Wellicht ben ik naïef maar ik denk echt dat artsen iemand heus niet laten sterven omdat deze iemand dan misschien een ander iemand kan redden met zijn/haar organen. Artsen hebben een eed afgelegd en ik vertrouw daarop. Doemdenkers en complottheorieaanhangers (wat een woord) zullen mij wat dat betreft heus wel dom vinden. Soit.

Dat er ruimte moet zijn om geen donor te zijn vind ik ook logisch (gelukkig leven we in een land waar die ruimte er is), alleen zullen die mensen daar nu even een beetje moeite voor moeten doen door zich te laten registreren. Of ze dan vervolgens wel recht hebben op organen, dat vind ik dan wel een lastige. Ach denk ik dan maar, als mensen uit principiële overtuiging of uit geloofsoverwegingen geen donor willen zijn, dan willen ze waarschijnlijk zelf ook geen organen ontvangen.

Inmiddels ben ik al zo lang als ik me kan herinneren orgaan- en bloeddonor en sinds een paar jaren ben ik stamceldonor. Ik hoop dat ik met mijn bloed al vele mensen geholpen heb en wie weet, kan ik dat ook ooit als stamceldonor doen (hoe eng het me allemaal ook lijkt). En verder hoop ik dat ik nog heel veel jaren op deze aardkloot mag leven. Of mijn organen dan nog bruikbaar zijn, dat zien de artsen tegen die tijd wel.

Feit is dat Mr. T. en ik recent meegemaakt hebben hoe kwetsbaar het leven is en hoe artsen het ineens over transplantatie hebben. Bizar gewoon. Maar voor mij juist een reden te meer om dat donorschap hoog in het vaandel te hebben.

Ooit schreef ik, in het kader van de WE-300, een verhaaltje over een orgaandonatie. En met dat verhaaltje zeg ik eigenlijk alles wat ik wil zeggen: klik.

En jij: ben je voor of tegen de donorwet? Ken je iemand die ook een transplantatie  heeft ondergaan, of wellicht iemand die een orgaan nodig heeft/had?

Kerstvakantie!

Mijn kerstvakantie viel behoorlijk in het water door de ziekte van Mr. T. dus ik ga nu in de herkansing. Vanaf vandaag heb ik, tot en met 18 februari, gewoon helemaal kerstvakantie! Hoe tof is dat dan wel niet?

Morgen ga ik de vijftigste verjaardag van een vriendin vieren. Zij viert over een x-aantal weken samen met haar man een ‘samen 100-feestje’ maar ze wilde haar eigen 50ste verjaardag niet helemaal ongemerkt voorbij laten gaan en nodigde daarom alle vrouwen die iets voor haar betekenen uit voor een high tea. Is dat nou niet leuk?

Verder is het vanaf vrijdag natuurlijk carnaval hier in de regio. De Student heeft snode plannen voor alle dagen en zal het dus hartstikke druk hebben en zelfs De Scholier waagt zich voor het eerst aan een avondje carnaval. Ik ben benieuwd wat ze er van vindt, want ze is niet zo van de (grote) groepen. Mr. T. gaat zijn eerste alcoholloze carnaval sinds vele, vele jaren meemaken. Ik ben benieuwd hoe hij dat gaat vinden.

Zaterdag is het hier traditioneel optocht kijken en op zondag vertrekken De Scholier en ik voor een klein uitje. Rijssen is onze reisbestemming, dus als iemand nog tips heeft in die regio: ze zijn welkom. De Scholier is op de hoogte van het feit dat we op zondag lekker gaan wandelen op de Sallandse Heuvelrug en ze verheugt zich er enorm op (not!), maar de maandag is zij de baas over de agenda (zal wel shoppen worden).

Voor de rest heb ik 0,0 plannen al ben ik bang dat de keuken ook nog wel gepoetst zal moeten worden.

En het aller-, aller-, allerfijnste vind ik dat ik vanaf aanstaande zaterdag gewoon 9 dagen lang geen wekker hoef te zetten!

Issues

Mij zal het echt niet lukken ben ik bang om zo goed als afvalloos te leven. De zussen Nicky en Jessie schijnen dat al drie jaar te doen. Wat knap! Ik vind wel dat we een verantwoordelijkheid hebben wat dit soort dingen betreft. Regelmatig verbaas ik me over de enorme hoeveelheden zwerfafval en daar kan ik best nijdig om worden. Gooi je zooi in de afvalbak of neem het mee naar huis. Ik leer de meiden om nooit iets op de grond te gooien (heb bijvoorbeeld af en toe een akkefietje met een van hun vriendjes/vriendinnetjes die dat wel doen en die ik dan vriendelijk doch dwingend verzoek het per ongeluk gevallen lollystokje op te ruimen en ja, dan schamen mijn dochters zich voor me, hoe raar kan het lopen!?) en ik scheid ons afval zo goed en volledig mogelijk.

Het is voor mij eigenlijk onverteerbaar dat bedrijven nog steeds (mogen) weigeren om statiegeld in te voeren. Neem je verantwoordelijkheid meneer de CEO (of hoe je dan ook mag heten). Gelukkig schijnt er wat te gaan gebeuren, maar of het genoeg is en of het ook echt doorgezet zal worden? Ik waag het te betwijfelen, want money makes nog steeds the world go round. De Student studeert packaging en is nog vol idealisme en hoop. Ik hoop dat zij er echt toe kan gaan doen.

Het is voor mij eigenlijk ook onverteerbaar dat 1% van de wereldbevolking samen meer bezit dan de rest van de 99% en alleen maar rijker en rijker wordt. Ik hoorde op het journaal dat deze mensen in staat zouden zijn om samen het grootste deel van alle problemen in de wereld op te lossen. Waarom doen ze dat dan niet? Als je 50.000.000 euro bezit, zou dat dan niet genoeg zijn? Of word je echt zo veel gelukkiger van 1.000.000.000? Ik snap er de ballen niet van. Iedere maand doneer ik aan een aantal goede doelen. Koop ik daarmee mijn geweten vrij of helpt het echt? Het eerste weet ik niet en het tweede hoop ik van harte.

Hetzelfde geldt ook wel voor ondermijning. De onderwereld probeert meer en meer grip te krijgen op de bovenwereld zodat men op die manier invloed uit kan (gaan) oefenen op dingen. Ik hoorde tijdens een programma dat de onderwereld in feite ook  ‘gewoon’ bestaat uit bedrijven die winst willen maken. Ja, zo lust ik er nog wel één. En waarom kunnen die criminelen dan niet gewoon tevreden zijn met wat ze doen en met wat ze hebben. Ook hier snap ik het niet. Het moet altijd maar meer, meer, meer zijn. En dat altijd ten koste van anderen.

En zo’n man als Bono dan. Vroeger was hij toch wel zo’n beetje mijn held. Maar in mijn optiek moeten juist deze helden zich goed gedragen. En nee, daar hoort belastingontduiking dan echt niet bij. Ze hebben al zoveel, moet het dan echt steeds maar meer, meer, meer zijn? Wat voor voorbeeld ben je dan???

Ach, ik weet best dat een logje als dit totaal geen effect zal hebben, maar af en toe lucht het toch wel een beetje op om het van me af te schrijven.

Welk maatschappelijk onderwerp kan jou heel erg bezighouden?

 

Zeg me wie ik ben

Van Julia Navarro las ik al eerder een boek en dat vond ik adembenemend mooi. De beschrijving van haar boek ‘Zeg me wie ik ben‘ stond me ook wel aan en daar begon ik vol goede moed in. Het is een dikke pil van bijna 800 pagina’s en het kostte dus best een aantal uren om het te lezen. Ik moet zeggen dat Navarro me met dit boek niet zo wist te betoveren als met ‘Schiet maar ik ben toch al dood’. Het begin van dit boek vond ik niet altijd even interessant en ook wel wat trager. Dat veranderde toen ik zo ongeveer eenderde van het boek uithad. Wat een leven laat Navarro Amelia toch leiden.

Een journalist wil meer te weten komen over zijn overgrootmoeder. Het enige wat van haar bekend is, is dat ze vlak voor de Spaanse Burgeroorlog het land ontvluchtte en daarbij haar man en kind achterliet. Hij gaat op onderzoek uit en ontdekt wat voor bijzondere vrouw deze Amelia Garayoa is geweest, wier leven zich afspeelde in de grote politieke brandhaarden in het Europa van de 20ste eeuw: Spanje ten tijde van de Burgeroorlog, Rusland in de tijd van Stalin, nazi-Duitsland, fascistisch Italië en het naoorlogse Berlijn tot aan de val van de Muur in 1989. Vier mannen veranderen het leven van Amelia voorgoed: de zakenman met wie ze een verstandshuwelijk aangaat, de revolutionair met wie ze wegvlucht, de journalist die haar aan de Britse geheime dienst voorstelt en de nazi die, ondanks zijn afschuw van Hitler, Duitsland nooit zal verraden. Geconfronteerd met onrechtvaardigheid en onvrijheid besluit de strijdvaardige Amelia, zelf het slachtoffer van een fatale keuze die ze vroeg in haar leven heeft gemaakt, dat ze niet langer neutraal kan blijven…

Uiteindelijk dus een heel mooi boek met een paar kanttekeningen. Die voor mij wat oninteressante start vond ik dus jammer en ook de journalist Guillermo vond ik geen heel sympathiek personage. Amelia maakt zoveel mee in haar leven dat het eigenlijk niet realistisch kan zijn, maar tegelijk houdt Navarro het door haar karakterschets van Amelia toch heel natuurlijk. Het hysterische van Amelia rondom haar zoon is begrijpelijk maar past -in mijn ogen- niet bij de rest van haar persoonlijkheid. Maar voor de rest eigenlijk niets dan lof.