Blijf verdomme met je takken van de spullen van een ander af!

Het is *&#$*@#(!:!@ niet te geloven, maar het is wéér gebeurd! Opnieuw is de telefoon van De Student gestolen. Echt, ik vind het zo ongelooflijk k*t voor haar. De Student was met Koningsnacht in Eindhoven stappen en daar was het uiteraard helemaal gezellig en dolle pret. Totdat … ze ontdekte dat haar telefoon wéér uit haar tasje verdwenen was. Vette paniek, verdriet en stress voor het meisje. En ja, op zulke moment zijn het echt nog gewoon kinderen.

Dubbelsneu was dat ze haar gloedjenieuwe rijbewijs in het hoesje van haar nog redelijk redelijk nieuwe telefoon had gestopt. Want nadat haar vorige telefoon gestolen was heeft ze het ruim anderhalf jaar met een heel simpel smartphoontje (die heul traag was en heul slechte foto’s maken) gedaan  en pas afgelopen november beloonde ze zichzelf, na het behalen van haar propedeuse, met een nieuwe telefoon die heul snel was en heul goede foto’s maakte en nog meer geweldige kwaliteiten bezit.

Extra stress gaf haar toch wel het feit dat dat simpele smartphoontje inmiddels zo goed als deaud is, zodat die niet meer te gebruiken is (en daarbij die nieuwe simkaart laat nu ook extra lang op zich wachten in verband met Koningsdag) wat betekende dat ze én een nieuw rijbewijs én een nieuwe telefoon moest kopen. En hoewel ze best wat uren per week werkt werd het haar toch even allemaal te veel; want én dat nieuwe rijbewijs (ik heb haar gezegd dat ik één keer voor haar een rijbewijs betaal) betalen, én die nieuwe telefoon, én heel nodig nieuwe kleding moeten kopen want echt ze heeft ook niets om aan te trekken én dan ook nog sparen voor de vakantie: hoe ging ze dat in hemelsnaam redden? Ze werd er enorm verdrietig van. Dus streken Mr. T. en ik over ons hart en bedachten we dat we, omdat dat huis nu toch verkocht is, onze beide dochters best een mooi bedragje konden schenken zodat de nood bij vooral onze oudste dochter even geledigd zou worden. Haar snoet toen ze dat hoorde was onbetaalbaar. ;-) En wat De Scholier betreft: die kreeg een deel op haar lopende rekening, maar de rest ging mooi naar de spaarrekening. Want zij heeft ook echt niets om aan te trekken en ze ging gisteren voor het allereerst met haar nichtje shoppen in Eindhoven en dat is gewoon hartstikke spannend (en ook heel goed gegaan).  

Enfin: afgelopen zaterdag kreeg ze via messenger trouwens een berichtje dat iemand haar rijbewijs gevonden had, dus dat was wel heel erg fijn! Maar die iemand heeft het rijbewijs afgegeven aan iemand achter de bar bij het festival waar ze was en sindsdien hebben we nog helemaal geen contact gehad met die organisatie dus we weten niet eens of het wel echt terecht is. En op een bepaald moment zullen we toch echt een nieuw rijbewijs moeten gaan bestellen (we hebben dat nu toch maar even verzet van vandaag naar morgen en hopen dus vandaag iets te horen van de organisatie).

Het schijnt in de mode te zijn, dat stelen van andermans telefoons. In de afgelopen paar weken heb ik van twee andere meiden gehoord van wie de telefoon gestolen is, echt zo niet tof dit soort dingen. Die jeugd van tegenwoordig is zo ongeveer vergroeid met hun telefoon en ze voelen zich zonder totaal van de rest van de wereld afgesloten. Ja je kunt via messenger wel met elkaar in contact blijven, maar het is gewoon zo dat ze zonder whatsapp totaal niet op de hoogte zijn van de steeds maar weer veranderende afspraken en dergelijke die er gemaakt worden. En hoe lastig is het wel niet om in contact te blijven met Je Lief zonder telefoon. En met je ouders. En hoe klote is het wel niet dat je geen snapchats kunt versturen. En ook is het niet tof dat je het nieuws niet kunt volgen. Et cetera, et cetera.

Maar het allerergste is nog wel denk ik dat ze zo ontgoocheld is, dat ze niet begrijpt waarom mensen dit doen. Dat kan ze echt niet begrijpen. Gelukkig maar, dat ze dat niet kan begrijpen denk ik ergens.

Goed: ik denk dat er komende week wel weer een nieuwe telefoon in gebruik genomen zal worden. En wat er ook in gebruik genomen gaat worden is een tasje met én een goede rits én een klep (en dan bij voorkeur ook nog een hangslot erop).

Herinneringen van een denkbeeldig vriendje

Ik heb echt ontzettend genoten van dit boek met de fantastische titel ‘Herinneringen van een denkbeeldig vriendje‘ van Matthew Dicks (die zelfs een heus blog heeft, hoe cool is dat dan wel niet?). Waar gaat dit boek over?

Max is acht jaar en hij vindt de wereld maar moeilijk te begrijpen. Hij is autistisch en komt daardoor vaak in de problemen. Gelukkig is zijn denkbeeldige vriendje Budo er dan om hem te helpen. Als Max op een dag verdwijnt, weet alleen Budo waar zijn vriend is. Er is maar één probleem: Max is de enige levende persoon die Budo kan zien en die met hem kan praten. Budo moet alles op alles zetten om zijn beste vriend te redden. Herinneringen van een denkbeeldig vriendje is een prachtig, ontroerend en verrassend verhaal over vriendschap, opoffering en de kracht van verbeelding.

Het hele boek wordt verteld vanuit het gezichtspunt van Budo, het denkbeeldige vriendje, en dat doet Dicks echt op een geweldige manier. Een zeer plezierige schrijfstijl, mooie zinnen, een prachtige sfeer door het hele boek, mooie gedachten ook die Budo uit, echt heel erg mooi gedaan. Ik heb er van genoten.

Een kort stukje uit het boek:

‘Wat heeft hij dan voor dappers gedaan?’

‘Het is niet één ding,’ zeg ik. ‘Het is alles bij elkaar. Max is met helemaal niemand te vergelijken. Kinderen pesten hem omdat hij anders is. Zijn moeder probeert een andere jongen van hem te maken en zijn vader gaat met hem om alsof hij iemand anders is. Zelfs zijn juffen behandelen hem anders, en niet altijd leuk. Zelfs juf Gosk. Ze is volmaakt en toch behandelt ze Max anders. Niemand behandelt hem als een gewone jongen, maar iedereen wil dat hij gewoon is in plaats van zichzelf. En ondanks alles komt Max elke ochtend uit bed en gaat hij naar school en naar het park en zelfs naar de bushalte’.

‘Is dat dapper?’ vraag Oswald.

‘Dapperder bestaat niet,’ zeg ik. ‘Ik ben het oudst en slimste denkbeeldige vriendje dat ik ooit heb gekend. Voor mij is het geen probleem om de deur uit te gaan en andere denkbeeldige vriendjes te ontmoeten, want ze kijken allemaal tegen me op. Ze stellen me vragen en willen net zo zijn als ik. Als ze me tenminste niet in elkaar slaan.’ Ik glimlach. Oswald glimlacht niet terug.

‘Maar je moet de dapperste persoon van de hele wereld zijn als je elke dag de deur uitgaat en bent zoals je bent, terwijl niemand je leuk vindt zoals je bent. Ik zou nooit zo dapper kunnen zijn als Max’.

Echt, ik vind dat zo’n bijzonder stukje en zo mooi geschreven. Ik kan van zulke stukjes tekst echt genieten.

Ik zie op de website van Dicks dat hij al meer boeken geschreven heeft, maar ik geloof dat er daarvan nog geen een in het Nederlands vertaald is. Gemiste kans hoor. Ik zou graag meer van hem lezen en dan het liefst toch gewoon in het Nederlands. Al met al kan ik je dit boek echt van harte aanraden. Ik hoop echt dat je dit boek gaat lezen want het is gewoon een pareltje.

Bijzonder

Gisteren maakte ik alweer mijn zevende lintjesregen mee en wat is het toch ieder jaar weer een feestje om daar deel van te mogen uitmaken. Ook dit jaar mocht onze burgemeester een mooi aantal mensen in het zonnetje zetten en van 8 van die mensen had ik de volledige aanvraag behandeld.

Bijzonder was het dat de moeder van een vriendin van mij gisteren een lintje kreeg en dat ik dus heel lang met een groot ‘geheim’ rond heb gelopen. Niet alleen richting mijn vriendin, maar ook richting mijn moeder omdat beide dames elkaar al jaren kennen en elkaar wekelijks zien. Bijzonder dus ook dat mijn ouders dit jaar bij de uitreiking aanwezig waren.

Ook bijzonder was het dat we dit jaar iemand mochten onderscheiden die de onderscheiding kreeg voor het feit dat hij ‘alleen’ mantelzorger is. De criteria hiervoor zijn erg streng. Zeker als het om mantelzorg in de eerste graad gaat omdat in feite toch wel verwacht mag worden dat men voor elkaar zorgt nietwaar? Tenminste, dat vind ik wel. ‘In goede en slechte tijden’ hoort nu eenmaal bij het leven. Als echter bijvoorbeeld vroeg in een relatie een partner op relatief jonge leeftijd door een ernstig ongeluk of een chronische ziekte veel zorg nodig heeft en die wordt dan gedurende vele (en dat moeten echt vele) uren per dag verleend door de andere partner/mantelzorger en als er door die mantelzorg ook nog sociale gevolgen zijn (bijvoorbeeld dat het gezin in een isolement raakt) of als het carrièreperspectief van de mantelzorger beperkt raakt, dan kunnen dat criteria zijn om een mantelzorger te onderscheiden. En dat was in bij deze meneer het geval. Het is echt heel bijzonder dat je dan in nauw overleg met de zieke partner en de aanvrager van het lintje intensief overleg voert hoe een en ander aan te vliegen. Omdat je juist in dit soort gevallen heel zorgvuldig te werk wilt gaan. En als je dan later tijdens de receptie van een aantal mensen die deze meneer niet eens kennen hoort dat ze dit zo’n mooi lintje vonden. Wauw! Hoe tof is dat dan wel niet, dat je daar aan mee hebt mogen werken.

Ook bijzonder dat van een mevrouw die het lintje kreeg de echtgenoot een half jaar geleden is overleden en dat je daar dan toch even bij stil staat en dat je haar gezicht ziet en weet dat dat moeilijk is, maar ook dat het zo fijn is om te horen dat hij wist van de aanvraag en dat hij ontzettend trots op haar was.

Bijzonder ook, de mevrouw die ridder werd en die heel, heel ziek is en te weten dat het maar de vraag is of ze over een half jaar nog leeft.

Bijzonder, bijzonder, bijzonder … ik zou hier heel veel bijzondere stukjes kunnen posten. Het waren stuk voor stuk bijzondere mensen die we vandaag een keer extra bedankt hebben voor hun jarenlange inzet voor de maatschappij.

Bijzonder ook de enorme positieve boost die die lintjes geven op sociaal media. Talloze ‘vind ik leuks’ en mooie felicitaties las ik al her en der. Facebook, twitter, instagram, websites van de kranten. Allemaal positief nieuws. En dat is wat de wereld zo veel mogelijk kan gebruiken: positiviteit!

Ik weet dat veel mensen altijd met het argument komen ‘er zijn er zoveel die een lintje verdienen maar die krijgen het niet’ en daar word ik eigenlijk een beetje moe van. Dat zal ongetwijfeld zo zijn, maar lintjes worden aangevraagd door de maatschappij, een gemeente heeft daarin geen enkele rol. En het voordragen is nog best een hele klus want deze moet goed onderbouwd zijn en breed gedragen. Uiteraard moet de te decoreren persoon ook nog van onbesproken gedrag zijn. En kwamen dit jaar deze mensen aan de beurt, misschien is het volgend jaar wel de beurt aan een van die zovelen die ook een lintje verdienen maar het tot op heden nooit kregen.

Goed, dat was gisteren. Vandaag de reünie gedecoreerden. Ook weer zo’n mooie happening die ik met veel plezier mag organiseren en dan komende week natuurlijk de dodenherdenking. Ik heb al jaren geen meivakantie meer op kunnen nemen, maar ach, als je zoveel leuke dingen mag doen op je werk in die periode, dan is dat toch ook een soort van vakantie. #Lovemyjob

Voor vandaag: een fijne Koningsdag! Ga jij nog iets speciaals doen?

Herinnert u zich deze nog, nog, nog …

Alleen de heel, heel, heel trouwe lezers zullen zich deze nog herinneren. Dus eigenlijk denk ik dat dat voor niemand zal gelden want er zijn niet zoveel mensen meer over van de oude garde.

Maar dat house dat dus al sinds maart 2008 te koop stond is verkocht!!! Hatsikidee en hoera ende hoezee!!! Het is in 2008, net voordat de crisis in volle hevigheid losbarstte, te koop gezet voor bijna € 450.000,= en is verkocht voor heel, heel, heel veel euro’s minder. Maar ha, dat maakt niks uit want uiteindelijk wordt er toch nog winst opgemaakt en daarnaast is het van de 10 jaar dat het te koop stond ruim 8 jaar verhuurd dus ook daarmee werden inkomsten binnengehaald.

Suf eigenlijk nietwaar? Zoveel zakken in je prijs en toch nog winst maken. Bizar en tegelijk maakt het weer duidelijk hoe raar die hele huizenmarkt in elkaar zit. Wat je trouwens nu ook weer continu hoort: de huizenmarkt is overspannen, er is geen aanbod, er zijn een boel mensen die huizen opkopen om ze dan voor veel geld te verhuren et cetera. Goh, je zou maar op jezelf willen gaan wonen als jong volwassene. Kleine kans dat het gaat lukken. Hoe zuur is dat dan wel niet.

Lang verhaal kort: morgen is de overdracht en tekent een neef van Mr. T. (het huis blijft dus uiteindelijk zelfs in de familie) het koopcontract. Ik hoop dat hij en zijn lief er heel, heel, heel gelukkig worden!

Hoe zit het met jou? Koopwoning of huurwoning? Verhuisplannen of zit je wel goed?

 

Iets met een knuppel en een hoenderhok

Misschien heb ik gemakkelijk ‘lullen’ omdat ik nog jong (OMG, ik ben bijna 50!!!!, dat is gewoon van middelbare leeftijd) ben en omdat ik denk dat ik, afgezien van de chronische pijn die ik heb, hartstikke fit/gezond ben, maar ik denk zeker wel dat deze mevrouw een punt heeft.

Moeten we coûte que coûte blijven willen leven? Het voorbeeld van de vrouw van 101: echt, dat doet mij de wenkbrauwen fronsen. Dat is toch niet realistisch? Ooit is een lijf op. Ooit is jouw tijd op. Maar wie bepaald die norm dan eigenlijk? Dat vraag ik me dan ook weer meteen af. Hoeven we mensen na hun, pak ‘m beet 85ste niet meer te behandelen? Of hun 90ste? Of misschien na hun 70ste? En ja, ik heb makkelijk ‘lullen’ zolang mijn ouders nog niet kwakkelen met hun gezondheid. Al werd mijn vader er laatst wel uitgepikt met dat ‘poeponderzoek‘ en heeft hij inmiddels poliepen weg laten halen die gelukkig geen enge voortekenen waren dus … En mijn vader is 74, dus dat is toch ook nog kei-jong? Of niet? Of wel?

En als het echt zo is dat de medische en farmaceutische industrie er belang bij heeft mensen zo lang mogelijk te behandelen wat mij ergens ook wel logisch lijkt want helaas maakt money nog altijd the world go round, dan is dat toch ziek? Maar wie bepaalt de grens dan? Mag iemand die grens bepalen? Is dat de persoon zelf? De doktoren? De politiek?

Op dit moment zeg ik dat ik best heel oud wil worden, maar dan niet in een lichaam dat heel erg ziek en versleten is. En ook niet al alle mensen van wie ik houd inmiddels al dood zijn.  Toch? Maar wie weet verleg ik mijn grenzen wel. Maar is het realistisch om dan, als je dus bijvoorbeeld al 101 bent nog behandeld te willen worden? Ik denk het niet. Maar ja, ik sta er niet voor, voor die beslissing. Hoe gelukkig, kwiek, vitaal et cetera moet je wel niet zijn om dan nog door te willen leven? Of hoe bang voor de dood? Ik weet het niet. Ik vind het wel interessant om over zoiets na te denken.

Jij ook? Hoe denk jij eigenlijk over dit soort dingen?

Dag van de doden

En dan is daar deel acht van de serie over Frieda Klein en nadat ik ‘Dag van de doden‘ gelezen heb kan deze serie eindelijk als afgesloten beschouwen. Want ik weet het niet zo goed met die Frieda. Het is een beetje een raar mens vind ik. Ik heb een beetje dubbele gevoelens als ik aan haar denk. En ergens is het dan natuurlijk hartstikke knap dat het de schrijvers opnieuw lukt om mij dat boek te laten lezen. Want tja, je wilt toch weten hoe het afloopt.

De bladeren vallen van de bomen en in Londen waart een seriemoordenaar rond. In een winkelstraat in het noorden van de stad crasht een op hol geslagen auto, de man achter het stuur blijkt al een week eerder te zijn vermoord. Op Hampstead Heath brandt een vuurstapel, in de vlammen ligt het volgende slachtoffer.
Het aantal doden neemt snel toe, maar het politieonderzoek loopt vast: het is duidelijk dat de dader een spel speelt. Voor deze onconventionele moordenaar dient elk lijk slechts als boodschap aan één vrouw. Psychoanalytica Frieda Klein is namelijk ondergedoken, en iemand is naar haar op zoek. Wanneer het duel tussen Frieda en haar aartsvijand Dean Reeve uiteindelijk zijn climax bereikt, kan slechts één van hen het overleven…

En wat vond ik nu van dit afsluitende deel. Mwah, dat weet ik niet zo goed. Ik vond het niet echt heel spectaculair moet ik zeggen. Het is allemaal wat ongeloofwaardig vond ik. Dean Reeve lijkt een of andere supermoordenaar die alles van iedereen weet en continu iedereen een stap voor lijkt te zijn. En het karakter van Lola vind ik ook niet heel erg sterk. Al met al komt het allemaal een beetje rommelig op me over en ook wel alsof Nicci French blij waren eindelijk klaar te zijn met hun reeks. Twee karakters heb ik wel in mijn hart gesloten en dat zijn Josef en Karlsson.

Ik denk dat ik de hele reeks een 6 geef. Misschien komt dat een beetje ‘verwend’ over, maar ik kan er echt niets meer van maken.

Heb jij de reeks gelezen? Deel acht toevallig ook al? Als je een cijfer aan de hele serie moest geven, wat zou je dan geven?

De prachtige 80

Hier las ik over een lijst waarin 80, volgens de samenstellers, prachtige boeken gemeld staan. Eens even kijken hoe ver ik kom. De doorgehaalde titels heb ik al gelezen. En als ik over het boek geblogd heb, dan heb ik het niet doorgehaald, maar het boek gemarkeerd door er een link aan te hangen.

  1. Abdolah, Kader: het huis van de moskee
  2. Allende, Isabel: Het huis met de geesten
  3. Atkinson, Kate: Leven na leven
  4. Barnes, Julian: Alsof het voorbij is
  5. Beckman, Thea: Kruistocht in spijkerbroek
  6. Boon, Louis Paul: De kapellekensbaan
  7. Boyne, John: De jongen in de gestreepte pyama
  8. Brijs, Stefan: De engelenmaker
  9. Brijs, Stefan: Post voor mevrouw Bromley
  10. Brouwers, Jeroen: Bezonken rood
  11. Brouwers, Jeroen: Geheime kamers
  12. Brown, Dan: De Da Vinci code
  13. Buwalda, Peter: Bonita Avenue
  14. Bryson, Bill: Een kleine geschiedenis van bijna alles
  15. Chang, Jung: Wilde zwanen
  16. Claus, Hugo: Het verdriet van België
  17. Coelho, Paulo: De alchemist
  18. Dahl, Roald: Matilda
  19. Dahl, Roald: Sjakie en de chocoladefabriek
  20. De Rosnay, Tatiana: Haar naam was Sarah
  21. de Saint Exupéry, Antoine: De kleine prins
  22. Dicker, Joël: De waarheid over de zaak Harry Quebert
  23. Doerr, Anthony: Als je het licht niet kunt zien
  24. Eco, Umberto: De naam van de roos
  25. Eco, Umberto: De slinger van Foucault
  26. Fallada, Hans: Alleen in Berlijn
  27. Follett, Ken: Pilaren van de aarde
  28. Frank, Anne: Het achterhuis
  29. Franzen, Jonathan: De correcties
  30. Giordano, Paolo: De eenzaamheid van de priemgetallen (13-05-2018)
  31. Groult, Benoîte: Zout op mijn huid
  32. Grunberg, Arnon: Tirza
  33. Hayes, Terry: Ik ben pelgrim
  34. Hemingway, Ernest: De oude man en de zee
  35. Hertmans, Stefan: Oorlog en terpentijn
  36. Hosseini, Khaled: De vliegeraar
  37. Hosseini, Khaled: Duizend schitterende zonnen
  38. Houellebecq, Michel: Elementaire deeltjes
  39. Irving, John: De wereld volgens Garp
  40. Japin, Arthur: Een schitterend gebrek
  41. Jonasson, Jonas: De 100-jarige man die uit het raam klom en verdween
  42. King, Stephen: De shining
  43. Koch, Herman: Het diner
  44. Kundera, Milan: De ondraaglijke lichtheid van het bestaan
  45. Lanoye, Tom: Sprakeloos
  46. Larsson, Stieg: Mannen die vrouwen haten
  47. Lemaitre, Pierre: Tot ziens daarboven
  48. MacEwan, Ian: Boetekleed
  49. Mak, Geert: In Europa set deel 1 & 2
  50. Márquez, Gabriel Garcia: Honderd jaar eenzaamheid
  51. Márquez, Gabriel Garcia: Liefde in tijden van cholera
  52. Martin, George R.R.: Het spel der tronen
  53. Mercier, Pascal: Nachttrein naar Lissabon
  54. Mulisch, Harry: De aanslag
  55. Mulisch, Harry: De ontdekking van de hemel
  56. Murakami, Haruki: De opwindvogelkronieken
  57. Murakami, Haruki: Kafka op het strand
  58. Murakami, Haruki: Norwegian wood
  59. Nabokov, Vladimir: Lolita
  60. Op de Beeck, Griet: Vele hemels boven de zevende
  61. Orwell, George: 1984
  62. Pfeijffer, Ilija Leonard: La superba
  63. Reve, Gerard, De avonden
  64. Salinger, J.D.: De vanger in het graan
  65. Safran Foer, Jonathan: Extreem luid en ongelooflijk dichtbij
  66. Sándor, Marai: Gloed
  67. Saramago, José: De stad der blinden
  68. Schmidt, Annie M.G.: Jip en Janneke
  69. Spit, Lize: Het smelt
  70. Süskind, Patrick: Het parfum
  71. Tartt, Donna: De verborgen geschiedenis
  72. Tolkien, J.R.R.: Tolkien
  73. Tolkien, J.R.R.: In de ban van de ring
  74. van der Heijden, A.F.TH.: Tonio
  75. Van Reybrouck, David: Congo
  76. Van Steenberge, Kris: Woesten
  77. Verhulst, Dimitri: De helaasheid der dingen
  78. Veronesi, Sandro: Kalme chaos
  79. Walter, Jess: Schitterende ruïnes
  80. Williams, John: Stoner

Van de 80 boeken heb ik er nu 46 gelezen,  net iets meer over de helft dus.  Om alle boeken die op deze lijst staan te omschrijven met ‘prachtig’ dat gaat me echter echt te ver.

Hoeveel van deze boeken heb jij gelezen? En is er een boek bij dat ik nog niet heb gelezen en dat jij me ten zeerste aan zou willen raden?

Brons

Potjeverdulleme, zijn Mr. T. en ik vandaag zomaar ineens 8 jaar getrouwd. Wat een feestje!

Ach, op een enkele dip na kan ik niet anders zeggen dan dat dit huwelijk me enorm goed bevalt. Ik plak er daarom minstens nog een jaartje of acht aan vast.

Vrijdag aanstaande gaan we het vieren met een etentje. Nu al zin in!

Camino

Van Graeme Simsion las ik zijn Rosie-boeken en toen ik laatst ‘Camino‘ tegenkwam wilde ik dat zeker lezen. Want een boek over een pelgrimstocht dat leek me wel erg leuk. En en bijkomend voordeel is dat de pelgrimstocht van de twee hoofdpersonen start in Cluny en daar vlakbij in de buurt gaan wij in de zomer op vakantie (daar kwam ik uiteraard pas later achter toen ik de route googelde).

De Amerikaanse kunstenares Zoë en de Engelse ontwerper Martin zijn beiden in het schilderachtige Cluny, Frankrijk. Om een nieuwe start te maken, gaan ze – alleen – de lange weg afleggen die van Cluny naar Santiago de Compostela in het noordwesten van Spanje leidt, over de beroemde Camino de Santiago, de pelgrimsroute van Sint-Jakob. Ze kijken ernaar uit om in de voetsporen van de pelgrims te stappen die hun al eeuwen voorgaan op de Camino. Er wordt gezegd dat de Camino je verandert. Hij geeft je de kans een nieuwe versie van jezelf te vinden. Maar kunnen deze twee heel verschillende mensen ook elkaar vinden?

Ik vond het een heel leuk boek. Een fijne schrijfstijl, vlot leesbaar, sympathieke personages (op een aantal na uiteraard) met de nodige bagage die gaandeweg lichter wordt. Verwacht geen groots en meeslepend boek, reken echter wel op een paar leuke uurtjes. Een erg plezierig boek kortom.