De woorden van Babel

Met ‘De woorden van Babel‘ las ik weer een lijvig werk dat  me wisselend bekoorde. Het verhaal was echt heel mooi en de schrijfstijl ook, maar af en toe was het wel wat langdradig en dat vond ik jammer.

Barcelona 2009. Pol Albión, een succesvol en geroemd auteur, heeft een mysterieuze brief van zijn onlangs overleden oom ontvangen. Hij moet de oude drukpers Babel vinden die vroeger bij hen op zolder stond om zo meer te weten te komen over zijn verleden, over zijn vroegste jeugd waar hij zich niets van kan herinneren. Als getraumatiseerde jongen van zeven met een fotografisch geheugen werd Pol na de dood van zijn ouders door zijn oom en tante in huis genomen. Aan de hand van de letterkast en het verhaal van zijn oom over de drukpers groeide zijn liefde voor woorden, verhalen, taal en boeken. Wat hij als kind niet begreep van de burgeroorlog, wordt hem langzaam duidelijk als hij erachter komt hoe belangrijk de oude pers was onder de dictatuur en het censuur van Franco en welk duister verleden zijn oom had. Dan ontdekt hij misschien wel het belangrijkste en schokkendste van alles: wie zijn ouders waren…

Al met al: een mooi boek dat wel wat korter had gekund.

5 gedachten over “De woorden van Babel

  1. Dit boek spreekt me op een of andere manier wel aan, al twijfel ik nu door die ‘langdradigheid’.

  2. Ik heb. ermee in mijn handen gestaan en ik weet niet waarom, maar ik heb hem weer terug gelegd. Ik weet ook nog niet of ik hem toch ga lezen… nog even over nadenken!

Reacties zijn gesloten.