De eenzaamheid van de priemgetallen

Een tijdje geleden plaatste ik deze lijst en een aantal mensen gaf toen aan dat ‘De eenzaamheid van de priemgetallen‘ toch zeker ook nog door mij gelezen zou moeten worden. Nou ben ik wat boeken betreft meestal niet zo heel moeilijk over te halen dus ik las dat boek laatst.

De zevenjarige Alice moet van haar vader elke dag tegen haar zin naar skiles. Op een mistige ochtend zondert zij zich af van haar skiklasje en besluit ze de afdaling alleen te maken, maar ze komt ten val en raakt voor de rest van haar leven verlamd aan een been. Mattia is de helft van een tweeling. Hij is hyperintelligent, zijn zusje Michela is zwakbegaafd. Als de tweeling wordt uitgenodigd voor een verjaardagspartijtje schaamt Mattia zich bij voorbaat voor het gedrag van Michela en hij besluit om haar op een bank in het park achter te laten met de opdracht dat ze daar op hem moet wachten. Als hij terugkomt is zijn zusje verdwenen en zij wordt nooit meer gevonden. Op de middelbare school kruisen de levens van Alice en Mattia elkaar en er ontstaat een merkwaardige vriendschap. Ze voelen zich vanaf de dag van hun ontmoeting verbonden, maar merken al snel hoe moeilijk het is om wezenlijk contact met elkaar te krijgen.

En potjeverdulleme, dat is inderdaad een heel erg mooi boek. Wat schuldgevoelens allemaal teweeg kunnen brengen. Wat moeten voldoen aan (toren)hoge verwachtingen allemaal teweeg kan brengen. Af en toe wilde ik Alice en Mattia door elkaar heen schudden en roepen ‘houd nou toch ‘ns op, verander, doe iets, wordt gelukkig!’. Ik vond het een prachtig boek. Paulo Giordano schreef met dit boek echt een pareltje.

Fijne dingen

Afgelopen maandag ging ik met De Student en de vriendin van een neef van me naar de film ‘Vele hemels boven de zevende‘. Ik las al weer een hele tijd geleden het boek en vond dat zo fantastisch mooi dat ik de film graag wilde zien. Normaliter is het op maandag altijd kaarten hier in huis en om de twee weken is het op maandag filmhuis in het theater. Het komt er dus eigenlijk zelden van om naar het filmhuis te gaan maar omdat zowel mijn moeder als mijn tante deze week op vakantie waren nu dus een keer wel. En wat geweldig dat toen net deze film draaide!

Het boek was uiteindelijk vele malen mooier dan de film wat mij betreft, maar ook de film heeft veel indruk op mij en mijn gezelschap gemaakt. In het boek wordt alles veel meer uitgediept en vooral de innige band tussen Eva en Lou miste ik in de film, maar verder: een beauty. Prachtige spel, prachtig dat Belgische taalgebruik. Echt een film die je moet zien.

Gisteren ging ik met Mr. T. een eindje wandelen in Oirschot. Na de hete dagen van de afgelopen week was het gisteren prachtig wandelweer want het was veel koeler en dat is dan toch wel fijn. En wow, wat was het daar mooi!!!
 
Ik weet niet precies wat er met onderstaande foto gebeurd is. Zou er net een UFO passeren of was het toch maar een mug die sneller dan zijn (haar?) schaduw vloog? Dat was het enige nadeel van onze wandeling: de vele muggen.

Begin- en eindpunt van de route was het kapelletje waar we een kaarsje aan hebben gestoken voor alle mensen die ons lief zijn en waren en voor alle mensen die het nodig hebben.

In het kapelletje hingen nog de kransen van de herdenking van 4 mei. Ik zag dat er daar vele slachtoffers te betreuren zijn geweest.
De gelopen route. We hadden de auto niet op de goede plek geparkeerd en hadden bij het startpunt, waar het kapelletje staat, wat rondgedrenteld wat duidelijk te zien is op het screenshot.

Vandaag wordt ook een fijne dag. Tenminste, daar ga ik vanuit. Vandaag ga ik met De Scholier naar Rotterdam. We gaan naar de Kunsthal omdat ik deze expositie echt heel erg graag wil zien. En daarna gaan we natuurlijk shoppen want De Scholier heeft echt helemaal niets om aan te trekken. De stumper!

Heb jij gisteren nog wat leuks gedaan op je vrije dag?

Dat vinden wij niet raar, dat vinden wij bijzonder

OMG, dat was wat ik dacht toen ik gisteren, toevallig, een paar foto’s zag van het zogenaamde Met Gala. Heus, ik keek mijn ogen uit. Heerlijke foto’s, absurde jurken, vreemde make-up. Bizarre verschijningen. Dus voor het allereerst in mijn blogcarrière hier een logje over ‘mode’.

Ik ontdekte dat het thema van het gala ‘Heavenly Bodies: Fashion and the Catholic Imagination’ was en zo te zien werd daar graag aan voldaan.  Zouden die dames en heren zich nu werkelijk op hun gemak voelen in die, vaak bizarre, outfits vroeg ik me af? Ik kan het me niet voorstellen. Zeker niet de dames met die hele strakke jurken waar de boobs zo ongeveer uitploffen. Ach, het is mijn zorg natuurlijk niet.

Wat me ook opviel is dat ik bijna niemand van de beroemdheden kende. Wel een aantal, maar ik denk toch zeker 78,6% niet. Oei, ik word oud!

Het is in ieder geval zeker dat de heren en dames ontwerpers los hebben kunnen gaan.

Enfin: kijk gerust je ogen uit (het zijn heul veul foto’s want ik kon nie kiezen niet welke ik eruit zou moeten laten). Ik weet zeker dat je regelmatig zult moeten (glim)lachen.

       

Volgens mij ben ik trouwens super illegaal bezig nu door al deze foto’s te plaatsen. Laat ik daarom voor de zekerheid maar even melden dat ze allemaal van Getty Images zijn.

Monnikenwerk

Ik ben niet blij. En Mr. T. is niet blij. Want ook hier is ie inmiddels gearriveerd die vermaledijde buxusmot. Vorig jaar hadden we al enig vermoeden, maar toen bleek het allemaal reuze mee te vallen. Maar nu is het wel anders. Het potje op de foto laat het resultaat zien van ongeveer 10 minuutjes zoeken en uit de buxus plukken. En toen had ik nog maar een klein deel van de buxus in onze tuin gehad.

We hebben in de achtertuin twee buxushagen en een solitaire buxus. Het gaat in totaal om zo’n 8 meter denk ik. Ik geloof dat vele mensen wanhopig zijn en dat eigenlijk niets lijkt te helpen. Behalve het eruit plukken van de rupsen. Nou, dat deed ik dus even, maar ik werd daar niet heel blij van. En mijn rug ook niet.

Dus ik denk dat we ons verlies maar moeten nemen en de buxus eruit moeten halen. Niet tof, maar de planten zien er inmiddels op sommige stukken ook echt niet meer uit.

Stom zeg: dat zo’n klein rupsje zo’n gevolgen kan hebben.

Hoe zit het bij jou? Buxus in de tuin of in de buurt? En de mot/rups al gesignaleerd?

Klein klein kleutertje

De eerste zes boeken met Helen Grace in de hoofdrol heb ik vrij recent allemaal gelezen en ik vond ze toen best heel erg tof. Recent kwam met ‘Klein klein kleutertje‘ deel zeven uit en dat las ik een paar weken geleden uit.

Vroeg in de ochtend wordt het lichaam van een vrouw gevonden. Ze ligt half op het landweggetje en het lijkt een tragisch ongeluk. Als Helen Grace op de plaats des onheils arriveert is het voor haar meteen duidelijk dat het om een koelbloedige moord gaat. Maar waarom deze vrouw – een liefhebbende echtgenote en zorgzame moeder – het slachtoffer is, is een raadsel. Niet veel later wordt er in het winkelcentrum een apotheker gedood, terwijl hij nog klanten in zijn zaak had. Waarom worden er getuigen levend achtergelaten door de moordenaar? Helen moet al haar kennis van het misdadige brein in de strijd gooien, wil ze achter de identiteit van de dader komen voordat er nog een slachtoffer valt.

Dit boek leest hartstikke vlot, maar ik vind het ook wel een beetje ongeloofwaardig. Het hele boek speelt zich af in krap 15 uur en er gebeurt wel heel erg veel in de uren. Dat de slachtoffers in zo’n beperkte tijd vallen, dat kan ik ergens nog wel plaatsen, maar het politiewerk volgt eenzelfde tempo en dat kan ik niet zo goed rijmen. Ook het feit dat Grace en haar mensen het ene moment in het bureau zijn en dan weer op locatie lijkt volgens mij niet te passen in het tijdpad. Maar hé een kniesoor die daarop let.

Arlidge schreef opnieuw een intense thriller met Grace in de hoofdrol. Omdat het boek maar één dag beslaat is de rode draad even afwezig en dat vind ik wel een beetje jammer. Er gebeurt ook nog iets heel schokkends en dat had ik even niet aan zien komen, maar wat, dat kan ik natuurlijk hier niet bekend maken. Je zult het boek dus gewoon moeten gaan lezen.

#Welviermeivoormij

Vandaag ben ik weer aan het werk rondom Dodenherdenking. Voor mij persoonlijk één van de mooiste taken die bij mijn functie horen. Omdat ik het belangrijk vind dat we herdenken, nadenken en -hopelijk- leren van het verleden. De vrijwilligers die ieder jaar opnieuw veel tijd en energie in de herdenking stoppen zijn stuk voor stuk kanjers en ik vind het eer hen hierbij te mogen faciliteren. Daarnaast vind ik het schrijven van toespraken voor herdenkingen steeds weer opnieuw een hele uitdaging omdat -in mijn optiek- die toespraken er echt toe doen. Als ik ook maar 10 mensen aan het denken zet met mijn woorden, dan vind ik dat al de moeite waard. En het zullen er ongetwijfeld meer zijn hoop ik, want gemiddeld zijn er bij de herdenking in onze kern al ruim 600 mensen (en op hetzelfde moment worden in onze gemeente op 5 andere plekken herdenkingen gehouden en wordt dus mijn toespraak voorgedragen).

Maar goed, dat terzijde. Ik weet het af en toe niet zo goed meer. Ik vind het leven best lastig momenteel en ik merk aan mezelf dat ik moedeloos word van al die ‘roepers’ en ‘schreeuwers’. Al die mensen die maar vinden dat alles radicaal anders moet. Dat we dit niet meer mogen en dat niet meer mogen. Vaak zeg ik: wat hebben wij het in dit land ontzettend getroffen dat we ons om dit soort ‘geneuzel’ druk om kunnen/mogen maken. Maar eerlijk gezegd word ik er steeds verdrietiger van om dat te zeggen of te denken.

Want heus, als je dagelijks bang bent omdat er bommen rond je oren vliegen, als je niet weet hoe je je kinderen moet voeden, als je uitgebuit of wat dan ook wordt: hoe goed heb je het dan wel niet dat je je druk kunt maken om een groepje mensen dat lawaai wil gaan maken (en al die andere groepen mensen die zich ergens tegen afzetten). Maar hoe ongelooflijk niet oké is ook dit plan dan wel niet! Lawaai maken tijdens twee minuten stilte. Hoe respectloos. Hoe ziek! Echt, maak lawaai wanneer je wilt. Maar niet op deze datum en niet op dit tijdstip! Ik kan er met mijn verstand niet bij. Als het hier zo slecht is, vertrek dan. Echt, nooit gedacht dat ik zoiets zo zeggen, maar écht: vertrek! Ik word er zo moe van, zo verdrietig ook. En ik wil zo niet zijn, ik wil zo niet denken. En ondanks het feit dat er geen toestemming is gegeven voor de lawaaidemonstratie en ook dat luchtalarm niet mag klinken, ik ben heel benieuwd hoe het vandaag zal gaan daar in Amsterdam. Ik heb echt te doen met de mensen die zich daar inzetten voor de herdenking. Ik hoop oprecht dat het vanavond gewoon allemaal goed verloopt.

Noem mij één iemand die nooit een zonde pleegde. Die nooit loog, bedroog, mensen kwetste, ondoordachte dingen deed of wat dan ook. Eén mens. Het zal niet lukken. Ook die ‘droeftoeters’ van ‘geen4meivoormij’ zullen niet zondeloos zijn. Noem mij één land met een onbevlekt blazoen. Ook dat zal niet lukken. Met de kennis van nu is het, historisch gezien, vaak gemakkelijk oordelen en wijzen. ‘Dat had anders gemoeten!’, ongetwijfeld vaak terecht. Maar wil dat dan zeggen dat bepaalde dingen niet meer mogen?

Echt hé, ik kan er zo, zo, zo verdrietig van worden. Alles moet maar gezegd kunnen worden, alles moet maar veranderen. En niet geleidelijk, of door een dialoog, nee abrupt en nu meteen en omdat ík het wil en ten koste van alles! Bah!!!

Morgen draagt De Scholier tijdens de herdenking bij de monumenten een gedicht voor. Dit gedicht is geschreven door Floor Gaus in het kader van ‘dichter bij 4 mei’. Ik deel het hier met jullie omdat ik denk dat dit gedicht alles zegt. En als de aanwezigen dan misschien niet aan het denken gezet worden door de woorden uit mijn toespraak, dan hoogstwaarschijnlijk wel door dit gedicht dat voorgedragen wordt door een 12-jarige. Ik hoop echt dat de jeugd de toekomst gaat hebben!

In deze tijd van vrede
in mijn leven, 
is het lastig te bevatten, 
dat ruim 70 jaar geleden, 
op de plek waar ik nu zit, 
mensen stierven voor mijn vrede, 
mensen stierven voor mijn vrijheid.

En wat raar om te bedenken, 
dat op dit moment op deze aarde,
er nog steeds mensen sterven, 
voor de vrede en de vrijheid, 
voor een meisje net als ik, 
zodat zij later net als ik, 
over ruim 70 jaar, 
mag klagen over school en huiswerk, 
in plaats van bang te zijn, 
voor bommen en de dood.