Lili en Howick

Eigenlijk wilde ik er geen logje aan besteden (want geschreven woorden kun je niet nuanceren) want ik vind het veel te ingewikkelde materie die bovendien gevoed wordt door emotie, maar toen ik op een ander blog, waar ik toch wat kanttekeningen plaatste bij de hele gang van zaken (inclusief de rol van de moeder) rondom Lili en Howick het verwijt kreeg dat ik ‘anderen het licht in de ogen niet gunde’ werd ik toch een beetje boel taai eerlijk gezegd. Want zo zit ik niet in elkaar, dat zullen trouwe lezers hier heus wel weten. 

Wat mij betreft is zo goed als iedereen hier welkom, maar dan wel volgens de regels. En dan denk ik toch echt dat er ook nog een reëel verschil is tussen mensen die vluchten voor oorlogsgeweld of ander geweld en economische vluchtelingen. Onderstaande column van Angela de Jong over de woorden van Job Cohen tijdens een uitzending van Pauw verwoordde wat mij betreft heel goed mijn gevoelens.

Ja het klopt dat de asielprocedure te lang kan duren en dat deze, binnen de wet, keer op keer verlengd kan worden. Dat is bizar. Want gedurende het voortschrijden van de tijd gaan mensen (kinderen!) zich thuis voelen met alle drama’s van dien bij een eventuele uitzetting.

De moeder van Lili en Howick heeft de eerste twee jaar dat ze hier was geweigerd haar echte naam te noemen en ze loog over het land van herkomst. Is dat te begrijpen? Ongetwijfeld. Is dat acceptabel? Voor mij niet. En toch lukte het haar keer op keer de procedure te verlengen. En wie zijn daar de dupe van geworden? Haar eigen kinderen die een verschrikkelijke tijd hebben gehad.

Nogmaals, ik vind het prima dat Lili en Howick hier blijven. Ik vind het ook prima dat alle 400 kinderen die nog wachten op een definitieve uitspraak rondom gaan of blijven een toezegging krijgen dat ze mogen blijven. Maar tegelijkertijd blijven mijn kanttekeningen (de rol van betrokken ouders en vertragende tactieken die ondersteund worden door advocaten en andere partijen en reageren vanuit emotie) rondom de gang van zaken overeind.

Kiezen tussen verstand en gevoel moeten we allemaal wel eens, maar in zulke kwesties een knoop te moeten doorhakken lijkt me hels. Gelukkig hoef ik dat niet te doen. 

15 gedachten over “Lili en Howick

  1. Mensen die in een onveilig land wonen en daarom vluchten doen dat niet voor hun lol. Wie laat er nou graag huis en haard en land en familie etc achter als het niet nodig zou zijn. De procedures moeten hier in Nederland veel kort. Niet veilig? Geef ze hier een kans. Wel veilig? Zo snel mogelijk terug.
    Ik zag laatst iets op TV.. daarin sprak een buitenlander over het feit dat de meesten die hier komen om een betere toekomst te vinden al precies weten hoe ze hier de boel kunnen manipuleren om ervoor te zorgen dat ze kunnen blijven. Dus eerlijk gaat het niet. Net als jij ben ik ook blij dat ik die keuze voor die mensen niet hoef te maken. Pffff…

  2. Ik zou het niet meer met je eens kunnen zijn. Willens en wetens de rechtsgang saboteren mag niet. En het feit dat de moeder nu zegt dat ze zich daarover lang schuldig heeft gevoeld, doet daaraan niets af. Mogen de kinderen aan hun ouders’ fouten geslachtofferd worden? Nee, in mijn optiek. Het is wel de hoogste tijd dat de procedures duidelijker en vooral korter worden. Dus zonder alle beroepsmogelijkheden.

  3. “De kinderen hebben geen schuld”, zong Gerard de Vries lang geleden.
    Nou ja, zingen kon hij niet, hij maakte praat plaatjes.
    Maar gelijk had hij wel!

  4. In feite zou iedereen overal moeten kunnen wonen. Stel je voor dat je zelf moet vluchten. Toen ik kind was dacht ik altijd: dan ga ik gewoon naar Zwitserland. Maar zo makkelijk is het helaas niet meer. Als de welvaart goed verdeeld zou zijn over de wereld, zouden we die problemen niet hebben. Het is jammer dat iedereen zo in hokjes denkt en niet als één aarde, één wereld. Kinderachtig gedoe vind ik dat, maar helaas is het zo. Kan dat ook niet veranderen. Ik geef je gelijk in je mening. Er zijn zoveel meer van dit soort gevallen. Waar is het einde? Als het goed gaat in het land waar ze vandaan komen, hebben wij deze problemen niet. Aanpakken bij de bron dus.

  5. Ik ben het met je eens en nu de eerste emoties zijn gaan liggen, zullen meer mensen die nuance opzoeken/zien.
    Het hele verhaal rondom deze twee kinderen voelt als emotionele chantage. Natuurlijk is het fijn dat ze mogen blijven… en toch…

  6. Ik weet op welke je reactie je doelt, ook ik liet op dat logje een kritische reactie achter in dezelfde lijn als jouw logje hier. Ik ken de blogger van die reactie al heel lang en begrijp de reactie vanuit zijn standpunt en levensomstandigheden , ongenuanceerde uitspraken horen bij hem en ik voel me dus niet in het minst “aangesproken”. Ik ben altijd blij met mensen die ook oog hebben voor wat er allemaal nog méér aan de hand is want geen probleem heeft slechts één kant en dit geval wordt publiekelijk héél erg op het sentiment gespeeld zonder de oorzaken te belichten. Dat is best wel “makkelijk” roepen . Ik ben blij met mensen die zich niet door alleen maar sentiment laten meeslepen dus ik vind dit een prima logje waar ik helemaal achter kan staan.

  7. Als de procedures maximaal een jaar mogen duren en het weigeren mee te werken strafbaar zou zijn waren die kinderen allang weer thuis.

Reacties zijn gesloten.