Watjes

Ik denk dat er wel een kern van waarheid in deze column zit (die overigens al van voorjaar 2018 was en toen was het blijkbaar koud want werden er voetbalwedstrijden afgelast want ohohoh, onze kindertjes). En dat is natuurlijk reuze jammer want het is volgens mij best belangrijk dat kinderen veel dingen ontdekken en vooral ook dat ze die dingen dan ook zelf mogen ontdekken.

Buiten spelen hebben de meiden vooral als jonge kinderen best veel gedaan. Al moet ik wel bekennen dat onze tuin altijd ‘een grote mensen tuin’ is geweest. Dus zonder klimtoestellen en trampolines en zo. We hadden wel een zandbakje en een glijbaantje, maar dat was het wel zo ongeveer. Maar hé, er waren altijd legio klasgenootjes met wel volledig geoutilleerde kindertuinen, dus dat kwam goed uit. En daarnaast was er hier in de buurt natuurlijk een schoolplein en een speeltuin, dus daar gingen ze vaak heen als ze wat ouder waren.

We gingen, vooral toen ze nog klein waren, ook veel met ze wandelen en bomen klimmen werd er dan altijd gedaan. Of toch op z’n minst over platliggende boomstammen lopen/balanceren. Verder werd en wordt er veel gesport. Ik moet zeggen dat ik ook best wel ‘ns met samengeknepen billen heb toegekeken hoe de meiden de meest duizelingwekkende capriolen uithaalden in speeltoestellen of bomen en dat ik voor met vrij grote regelmaat ‘doe voorzichtig’ heb geroepen, maar verder vond ik dus ook dat ze vooral wel hun gang moesten kunnen gaan. En dat deden ze volop.

Nu is het zo dat ze veel minder buiten zijn helaas. Natuurlijk wel met naar school/stage fietsen en De Scholier traint twee keer per week en heeft nog één keer per week wedstrijd maar dat is het dan wel zo ongeveer. De Student is één keer per week in de sportschool te vinden en dat is al wat zij aan sport doet. Ik zou het graag anders zien, maar ja, het laat zich niet echt meer dwingen natuurlijk als ze 19 zijn. Daarbij heeft ze volgens mij eigenlijk ook geen tijd om meer te sporten. Ze zitten graag en vaak in de bank met hun mobieltjes en hebben het daar dan heel druk mee. Maar hé, tegelijkertijd zit ik ook regelmatig op mijn mobiel, speel ik potjes wordfeud op mijn tablet en zit ik veel met m’n snufferd in mijn ereader. Dus ik kan daar moeilijk wat van zeggen. Feit is dat ze een goede motoriek hebben (zowel de fijne als de grove al kunnen ze geen van beiden de handstand of de radslag en dat kan ik dan weer wel), een gezond gewicht hebben en gezond zijn (op de astma van De Student na dan). Dus wat willen we nog meer?

Hoe zit dat met jou? Veel buitengespeeld vroeger? Nu nog misschien? En hoe is het met jouw kinderen?

12 gedachten over “Watjes

  1. Uit mijn hart gegrepen! Hoewel ik niet echt een buitenkind was, bouwde ik wel regelmatig hutten en klom ik in boompjes. Dat kon gewoon achter en rond mijn huis. Inmiddels is het duin waar we hutten bouwden een keurig rozenperk geworden waar niets te beleven is. Ook deed ik heel veel aan wat ze nu modern ‘ calisthenics’ noemen. Ik hing altijd in klimrekken en zwom veel. Mijn kinderen waren ook niet van die buitenkinderen, maar het kon wel. Daarnaast fietsten ze naar school en zwommen.
    Wat ik zie, is dat veel ouderen zelf angstig zijn en niet veel durven. Niet goed de gevaren kunnen overzien.vorige week zag ik bij een leuk klimpad een angstige opa en oma die de grote kleindochter niets zelf lieten doen. Ik denk dat het belangrijk is om je grenzen te leren kennen, je mogelijkheden in te kunnen schatten. Daar is buitenspelen een middel voor . Daarnaast is buitenzijn gewoon gezond. Zelf ben ik ook jaren te weinig buiten geweest en te weinig bewogen. Dat merkte mijn lijf. Ik voel me veel beternu ik weer meer op de fiets doe.
    Afijn, een heel verhaal. Ik denk dat bewegen dus heel belangrijk is, zowel voor ouders als kinderen.

  2. Ik speelde vroeger best veel buiten. Rolschaatsen, hinkelen, elastieken, tennissen, stoepranden, verstoppertje. Noem maar op. Die spelletjes zie je nooit meer op straat. We bleven buiten tot de straatverlichting aan ging, dan moesten we naar binnen. Maar echt sportief ben ik er niet van geworden, hoor. Dochterlief speelde ook veel buiten en heeft altijd veel en intensief geturnd. Dat doet ze nu nog steeds trouwens, als senior! ;-) Het lijkt me nu wel lastig, hoor. Tegenwoordig met al die telefoontjes en iPad’s enzo. Een voortdurende strijd lijkt met dat. Ben blij dat mijn kind groot is…

  3. Ik verbaas me er altijd over dat ouders hun kinderen verbieden in een boompje te klimmen nabij de school van mijn zoontje. Ik laat mijn zoon altijd even in die boom klimmen na school, hij vindt het leuk en het is nog goed voor zij motoriek ook. Het is trouwens helemaal geen hoge boom, dus er kan niet veel misgaan. Maar toch mogen de meeste kinderen het niet van hun ouders…

  4. Iets wat ik ook op mijn werk merk. Veel ouders bellen tegenwoordig zo snel de huisarts. Als hun kind een keer valt (en er echt niet ergs aan de hand is) wordt er al gebeld.
    Dat even terzijde. Ik was als kind altijd buiten. Eerst spelen en later op de middelbare werd dat voetballen met vrienden. En ik ben ook heel wat gevallen en dergelijke, maar daar wordt je hard van.

  5. Ik was een buitenspeelkind en had er ook alle ruimte voor. Mijn kinderen groeien op met `schermpjes` en spelen veel minder buiten dan ik kon en deed. Er kan en mag ook minder. Er is minder rommelruimte buiten en overal staan auto´s. De wijk waar we wonen is dichtbebouwd en twee auto´s per gezin is geen uitzondering. Op straat spelen zoals ik deed (ik ben pas 40) is hier niet mogelijk.
    De kinderen bewegen nog wel, ze sporten, we doen veel op de fiets en en er wordt vaak een balletje getrapt buiten. Maar het is echt anders dan ~toen~.
    Scholen zijn inderdaad ook bezorgder, maar vooral de ouders. Kinderen in kleren en schoenen die nooit vies mogen worden… hoe dan? Laat ze alsjeblieft scharrelen en rommelen en buiten zijn. Ik stuur de mijne er nog steeds uit, ook al zijn ze nu bijna 14, 11 en 9. Hoppa, frisse lucht tanken!

  6. Ik groeide op op het platteland en speelde zeker wel veel buiten. Mijn kinderen stuurde ik ook altijd naar buiten om daar te gaan spelen. Ik ben een groot voorstander van bewegen in de buitenlucht. Zij het niet in de vorm van sportclubjes en dergelijke.

  7. Zeker, kinderen worden als watjes opgevoed. Buitenspelen is deels onmogelijk geworden door de dichte bebouwing en het verkeer maar er wordt ook véél te veel “afgeschermd”!
    Dat is inderdaad een “teken des tijds” waar ook voor volwassenen een ARBO wet regelt dat veel zaken te gevaarlijk en/of vermoeiend zijn. Dat werkt dus naar twee kanten, én er wordt niet genoeg bewogen buiten én net op het werk. In mijn tijd was buiten spelen nog de norm, ook mijn kinderen hebben veel buiten gespeeld, net als de kleinkinderen. Gelukkig wonen onze achterkleinkinderen zo gunstig dat ze ook nog dagelijks buiten kunnen spelen , ze vallen zich inderdaad wel een een buil of schram en moeten wel eens huilen maar een liefdevolle kus van mama heelt de wond snel.

  8. Ja het is wel een item tegenwoordig. Maar de tijd verandert nou eenmaal.
    Ik heb vroeger wel buiten gespeeld, maar ik was een lezer dus ik zal heel graag binnen met een boek. Is dat niet een beetje hetzelfde?
    Mijn kinderen waren wel buitenspelers, tenminste de zoon. Dochter iets minder. En mijn kleindochters zijn in de winter altijd binnen (bovenwoning) en in de zomer de hele vakantie (12 weken in Spanje) en de weekenden in het zuiden en dan altijd buiten.

  9. Ons viertal speelde heel vaak buiten en zat op diverse sporten. Nu ze rond de 40 zijn is dat veel minder. Alleen de oudste sport en rent nog veel.

  10. Ik heb heel veel buiten gespeeld, mijn dames wat minder maar de jongste ook heel veel en dat doet ie nog :-). Ik merk ook dat scholen enorm voorzichtig zijn geworden en ik vind het een zorgelijke ontwikkelling ! Je leert zoveel meer van buiten spelen, en uiteraard ik ben ook wel eens benauwd maar je kunt ze niet voor alles behoeden. Ook dat hoort bij het leven.

Reacties zijn gesloten.